De Koningin van bad- en kuststeden heeft er een toeristische attractie bij. Althans, zo zal het op het stadhuis worden uitgelegd na evaluatie van de eerste editie. Op voorhand was er niet al te veel ruchtbaarheid aan gegeven. Misschien was men zelf niet zo goed voorbereid, want de nacht voordien om 4 uur was men nog kabels aan het trekken voor een 'groep' die sommige stalletjes van een summiere verlichting moesten voorzien. De hele dag lang bleef het rustig en konden de cuissetaxi's de billen ontbloten en over de dijk laveren tussen de vele deelsteps door. Om 14 uur reed een colonne van kleine en grotere bestelwagens genadeloos de dijk op. De dagjes- en langere toeristen schrokken zich een aap, want zij waren nog minder geïnformeerd dan de dijkbewoners en de overige al dan niet aangespoelde Oostendenaars. Dat dit een dik half uur eerder gebeurde dan afgesproken tussen de organisatoren en de tolerante Stad leek voor niemand een probleem. Alsof het geregisseerd was door Franco Dragone (van Cirque du Soleil) zetten de propvolle wagens zich vrij synchroon met hun rug tegen de reling.

Op de promenade keken zowel burgers als commerçanten zorgvuldig toe hoe één en ander evolueerde. Een solidair gevoel laadde zich op en een delegatie van hen ging discussiëren met een van de organisatoren én met de duidelijke klacht dat "rechttegenover een snackbar/frituur/wafelbakterras, waarvoor de uitbater het hele jaar door gemeentebelasting moest betalen", een ambulant kraam aan het opstellen was met identiek dezelfde producten als zijn overbuur. De mobiele concessiehouders gaven - na veel overredingskracht van de oeverbewoners toe - dat deze marktopstelling een beetje te cynisch was en het kraam werd prompt vervangen door de bolide van een cosmeticaslijter.

De eerste passanten, zowel richting station als richting Casinoparking, gunden de kramencollectie geen blik. Ze waren immers naar Oostende gekomen om de zee te zien maar die was nu weggemoffeld achter verkoopsstanden. De weinige doorkijkspleten waren dan nog afgedekt door de terrassen en Berlijnse muren van de beachbars. Van 16u42 af verspreidde zich een gastronomische stank richting appartementsgebouwen. Zeer gevarieerd zoals het er bij de wereldkeuken aan toe gaat. De meest doordringende kwam uit het hamburgerkraam waar ze de ajuin aan het voorbakken waren. De hele periode van aanstoven waagde zich niemand aan de niet te evenaren wansmakelijkheid.

Bij een rondrit met mijn Benidorm Bastard stuitte ik achtereenvolgens op een plantentombola, geanimeerd door een Hollandse DJ, alsof hij een waarmerk was voor wat Tulpenland te bieden had aan kwaliteit voor een prijsje. Even verder hadden de springkastelen en een triest podium de plaats ingenomen onder de beeldengroep Rock Strangers van Arne Quinze. De bazin van een druppelkot met zeer veel kleurtjes en evenveel beloofde smaken had het zelfs gewaagd om één van de oranje deukfiguren te vernederen met een affiche voor haar arbeiderscognacjes. Toen ik haar vriendelijk maar kordaat mededeelde dat dit niet kon en dat ze respect moest hebben voor de kunstwerken antwoordde ze wonderwel niet van "Kunstwerken!?" maar ze zei beleefd en naïef tegelijkertijd dat ze de pancarte vanavond wel zou meenemen. Ik vertikte het om er nog aan toe te voegen: "A t zoe nog da an mankeere!".

Inmiddels trok een bont maar kitscherig gekleed muzikaal duo het podium op en tot overmaat van ramp namen ze ook nog elk een microfoon. Al na enkele noten was duidelijk te horen dat ze de voorselecties van The Voice en Belgium has got Talent nooit zouden gehaald hebben. En toch probeerden ze met Nederlandstalige liedjes, o wee... En met een choreografie die zelfs Marina Wally niet zou kopiëren. Dan maar weer op de onfrisse geur van de eetstandjes af. Zou hier enige vorm van controle op gebeurd zijn en/of een summiere hygiënische doorlichting?

Rond 20.30 uur begon een wandelconcert door een beter dan middelmatige fanfare of een beetje breed uitgevallen brassband, maar in een outfit die zelfs de kringloopwinkel niet zou durven herverkopen. Door de kwaliteit van hun muziek en het niet voor de hand liggend repertoire konden ze het publiek op hun hand krijgen en het enige applaus van de avond in ontvangst nemen.

Veel vroeger dan voorzien begonnen de eerste marktkramers hun mattetaarten, Swarovski-juwelen, Natuurhoning De Bie-potjes, ongekoeld geëtaleerde kaas- en vleesspecialiteiten... satijnen lakens in te pakken. Inmiddels was de Hollandse plantenboer zijn orchideeën al aan het verkopen tegen de prijs van pis- en boterbloemen. En gelúkkig dat de Oostendenaars en hun bezoekers waren dat ze met een half bos naar hun terras konden terugkeren!

Als je het mij vraagt heeft de eerste Avondmarkt niet veel zoden aan de Dijk gebracht. Met de grootste waardering voor alles wat menselijke beweging en avontuur inhoudt kon ik er niet in slagen te ontdekken wat de meerwaarde van dit évènement humaine zou kunnen zijn voor een stad die zoveel creatiefs en inventiefs te bieden heeft. Misschien dat de stadssecretaris ons daar een verklaring kan voor geven.

Schepen Charlotte Verkeyn: "Niet onze taak om avondmarkt aan te kondigen"

Charlotte Verkeyn (N-VA) is als schepen bevoegd voor markten. "Of de avondmarkt al dan niet aangekondigd was, dat is de verantwoordelijkheid van de organisator, de vereniging Ambulante Zelfstandigen", zegt ze. "Wij kregen een aanvraag in het begin van dit jaar om twee keer een avondmarkt te organiseren op het stuk zeedijk tussen het Zeeheldenplein en het Kursaal. De organisator is zijn concept komen toelichten en dat moest anders zijn dan een andere avondmarkt: meer gefocust op ontmoeting, andere animatie... Niet de cliché avondmarkt dus. Daar waren afspraken rond. Het is dus een test, we zullen zien wat het geeft. Maar het is alleszins niet de taak van de stad om te afficheren of aan te kondigen in een krantje dat er avondmarkt zal zijn."

(GLO)

Organiserende vereniging: "99 procent zeker dat er borden stonden op de Zeedijk"

"Dat de avondmarkt niet geafficheerd werd, klopt niet", zegt Dirk Vanbuylaere van de organiserende vereniging Ambulante Zelfstandigen. De vereniging organiseert tal van avondmarkten langs de kust. "Of er borden langs de toegangswegen stond, weet ik niet zeker. Maar ik weet voor 99 procent dat er op de zeedijk zelf borden stonden."

Het was de eerste keer in tien jaar dat er weer een avondmarkt op dat stuk zeedijk plaatsvond. "De afspraak was dat een iets andere avondmarkt was. Daarom hadden we meer kinderanimatie, springkastelen, waren er goochelaars en clowns... Er was veel meer te doen. We organiseren nog een editie op 27 augustus. Als stad Oostende akkoord gaat zouden we er graag nog organiseren. Maar dat hangt van hen af."

(GLO)