In onze zoektocht naar het échte paaldansen komen we terecht in Vlamertinge. Het rustige dorp tussen Ieper en Poperinge telt iets meer dan 3.500 inwoners en je zou het misschien niet meteen vermoeden, maar hier wordt toptalent gekweekt. Geen voetballers, Flandriens en ook niet de volgende Boris Becker, maar topsporters van een compleet ander kaliber. Een schijnbaar doodnormale gevel in de Westhoek herbergt er de school waar dat toptalent zich volledig kan ontplooien: Flexy's Poledance Studio.
...

In onze zoektocht naar het échte paaldansen komen we terecht in Vlamertinge. Het rustige dorp tussen Ieper en Poperinge telt iets meer dan 3.500 inwoners en je zou het misschien niet meteen vermoeden, maar hier wordt toptalent gekweekt. Geen voetballers, Flandriens en ook niet de volgende Boris Becker, maar topsporters van een compleet ander kaliber. Een schijnbaar doodnormale gevel in de Westhoek herbergt er de school waar dat toptalent zich volledig kan ontplooien: Flexy's Poledance Studio.(Lees verder onder de video)Yamina Saelens (32, uit Klerken), Elise Kerckhof (33, uit Harelbeke) en Elodie Leys (32, uit Gullegem) zijn er in volle voorbereiding voor het Belgische kampioenschap paaldansen en het heeft, op zijn zachtst gezegd, helemaal niets te maken met dansen-voor-briefjes-in-de-broek. "Integendeel. Te sensueel of seksueel getint dansen kost je punten", legt Elise uit. "De kledijvoorschriften zijn rigoureus, kijk maar gewoon eens naar onze pakjes. We hebben ze moeten aanpassen omdat de shortjes te kort waren. Paaldansen heeft in de verste verte niets te maken met de clichés. Het is topsport pur sang". Want laat ons eerlijk. Gooi het woord 'paaldansen' in eender welk groepje mannen en vette knipogen zullen volgen. Paaldansen, dat zijn schaars geklede vrouwen die rond een paal zwieren en hitsige mannen die geld in een slipje steken. Paaldansen, dat zijn groezelige bars in al even groezelige achterbuurten, waar aan de voordeur twee kleerkasten de toegang controleren. Paaldansen, dat is het voorspel van een happy ending. Maar goed: deze hardnekkige clichés mogen meteen naar de diepste kerkers van de mensheid. Toch? Elodie knikt instemmend. "Eerlijk? Het is mij nog steeds een raadsel waarom het paaldansen blijft heten. Het heeft met dansen ook helemaal niets te maken. Ik zou het eerder paalturnen of paalgymnastiek durven noemen. Ja, we dansen wel een beetje, maar dat is louter om de oefeningen aan elkaar te breien tijdens een wedstrijd. Het woord paaldansen zorgt er nog altijd voor dat we gekoppeld worden aan die erotische toestanden, maar het is één van de meest complete en uitputtende sporten."Sport, de uitdrukking valt opnieuw en het is op geen enkele manier overdreven. Paaldansen is een sport die, net zoals voetbal, met regels en een heuse competitie komt. Het levende voorbeeld hiervan is Yamina. De vurige dame uit Klerken haalde al twee keer de titel van Belgisch kampioen paaldansen en gaat zaterdag volop voor een derde titel. "Tot vijf keer per week trainen, sessies van twee tot maximaal drie uur. Je moet er iets voor over hebben. Langer dan drie uur trainen is voor het menselijk lichaam niet doenbaar, de belasting is te enorm." De passie en zelfzekerheid waarmee Yamina spreekt, jaagt me een klein beetje schrik aan. Dat deze dame van aanpakken weet, is meteen duidelijk, maar het zijn vooral haar indrukwekkende spieren die voor zich spreken."Paaldansen is iedere spier in je lichaam gaan aanspreken en meer nog, iedere spier pijn gaan doen. Het vergt enorm veel kracht en lenigheid om zelfs nog maar de basisoefeningen uit te voeren. Wil je echt de complexe zaken gaan proberen, dan vergt het enorm veel doorzettingsvermogen. Dus inderdaad ja, je kweekt er wel spieren mee. Ze zeggen wel eens dat ik bredere schouders heb dan de meeste mannen." We lachen met z'n allen luidop, maar ergens blijf ik met een gezonde dosis schrik zitten. De dames spreken allemaal over de pijnen die ze hebben tijdens het trainen, pijn die ze moedwillig ondergaan."Het is niet uitzonderlijk dat beginnelingen tranen in de ogen hebben en zelfs armen en benen vol blauwe plekken." Elodie vertelt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. "Blauwe plekken zijn een logisch iets. Vallen doen we allemaal, soms eens zacht maar vaak ook keihard. Wat velen vaak vergeten is ook de spierpijn die de sport met zich meebrengt. Ik kan het niet genoeg herhalen, dit is topsport en het eist heel veel van het lichaam. Dat je spieren gaan morren, dat is gewoon zo. Voor beginners geven we het dan ook maar even mee: we hebben nu nog steeds pijn na een stevige training. Ons lichaam en onze spieren raken eraan gewend, dus gaan we op zoek naar nieuwe en meer complexe oefeningen waardoor we opnieuw ons lijf tot het uiterste duwen."Na een theoretische spoedcursus die ons de do's en dont's van het paaldansen heeft bijgebracht, is het tijd voor het praktische gedeelte van de namiddag. Meteen wordt duidelijk waarom Yamina aan de Belgische top vertoeft. Met een gemak, vergelijkbaar met het aantrekken van een broek, vliegt ze omheen de paal om er meteen enkele figuren tevoorschijn te toveren. De figuren lijken de wetten van de zwaartekracht te trotseren maar voor Yamina is het niet meer dan een lichte training. "Ik ga je natuurlijk niet mijn meest speciale moves tonen", grinnikt ze. "Ik wil dat een beetje geheim houden tot op het BK en ik wil het risico op blessures ook zo laag mogelijk houden."Een Belgisch kampioenschap, dames met punch en een discipline die qua lichamelijke prestaties niet moet onderdoen voor een olympische sport. Hoe zit het met de mannen in deze wereld? "Als je op het BK gaat kijken, dan ga je zien dat er ook heel wat mannen zijn die hun kans wagen." Volgens Elise is er wel een duidelijk verschil in manier van uitvoeren merkbaar. "Mannen gaan vooral op kracht werken, ze gooien hun spiermassa volledig in de strijd. Vrouwelijke atleten gaan dan weer meer focussen op het lenige en het ritmische. Enkel bij de exotische tak van het paaldansen ga je maar weinig mannen aantreffen. Daar is het immers de bedoeling dat je de oefeningen doet met naaldhakken aan, misschien een brug te ver voor heel wat mannen."Terwijl we nog even bekomen van het lachen, valt het ook op dat zowel Elise als Elodie wekelijks heel wat kilometers rijden om zichzelf te kunnen pijnigen. Elise komt uit Harelbeke en Elodie uit Gullegem, niet meteen op een steenworp van het tropische Vlamertinge. "Tjah, veel opties zijn er in West-Vlaanderen niet", verzucht Elise. "Het is Vlamertinge of meteen de kust. We kunnen ook uitwijken naar Gent, maar dat is minstens even ver en dan heb je er nog het verkeer. Uiteindelijk is de keuze dan snel gemaakt. Stiekem hopen we eigenlijk dat er in onze provincie nog meer scholen zullen starten. Dat gaat het voor heel wat mensen veel laagdrempeliger maken en misschien spreken we ook op die manier sneller de jeugd aan. In onze buurlanden heb je echte toppers, maar dat zijn mensen die vaak al aan hun acht jaar konden starten. Hier zijn kinderen die paaldansen eerder uitzonderingen, wie weet komt daar ooit een verandering in."Maar genoeg gepraat. Er wordt me duidelijk gemaakt dat ik best werk maak van de foto's, want de dames moeten nog beginnen aan hun training. Met het Belgisch kampioenschap voor de deur, is een curieuzeneuze van een journalist zo ongeveer het laatste wat ze nodig hebben.