Joris is in het echte leven keukeninstallateur, maar heeft in zijn vrije tijd heel wat hobby's die voornamelijk met zijn stem te maken hebben. Zo is het ook allemaal begonnen.
...

Joris is in het echte leven keukeninstallateur, maar heeft in zijn vrije tijd heel wat hobby's die voornamelijk met zijn stem te maken hebben. Zo is het ook allemaal begonnen. "Tijdens het eerste draaiorgelfestival in Veurne reed ik rond met een bakfiets vol drank om de orgeldraaiers te bevoorraden", steekt Joris van wal. "Om het wat leuker te maken had ik een champettersuniform aangetrokken en riep ik luid: "om 18.30 uur wordt iedereen verwacht op de markt". Dat inspireerde Luc Bultheel om het gemeentebestuur te overtuigen en mij in 2005 als officiële Veurnse Belleman te erkennen. Eigenlijk paste dit perfect in het plaatje van mijn passie voor toneelspelen. Dat doe ik al meer dan 20 jaar bij toneelgezelschap Sint-Lutgardis. En in de Boetprocessie ben ik al sinds 1996 koning Herodes, nadat mijn nonkel Fons en voor hem mijn grootvader dat jaren hadden gedaan", klinkt het. Zingen doe ik ook, in het Veurns Vocaal Ensemble. In het personage van Belleman zag ik een nieuwe uitdaging, want ik kon dat typetje helemaal zelf creëren. Het moest een personage zijn dat gezag uitstraalt: het werd een champetter in een groen uniform met een opvallende snor. Ik werd lid van de Gilde van de Bellemannen, en dan word je uitgenodigd om mee te doen aan de kampioenschappen. In het begin wist ik niet goed hoe ik de opdracht moest aanpakken: maak een tekst van 75 à 100 woorden, met een vrije roep over je eigen stad en een verplichte roep. Ik had gezwoegd en gezweet om met een vleugje humor alle sterke troeven van Veurne te promoten. Die eerste wedstrijd vond plaats in Temse, en op het einde dacht ik het publiek op mijn hand te krijgen door 'zie ik de lichtjes van de Schelde' te zingen. Dat lukte perfect, maar ik kreeg strafpunten, want een Belleman zingt niet! Ja, de Belleman had vroeger een officiële functie, hij was eigenlijk de 'gazet' van zijn tijd. In onze contreien stond hij vroeger na de hoogmis op een roepsteen aan de kerk. In Frankrijk had de 'crieur public' geen bel maar een trommeltje. In Nederland gebruiken ze toeters of ratels. De Engelse 'town criers' starten altijd met 'Oyez, oyez, oyez' wat 'hear ye' of 'luister' betekent. Ik heb in Engeland ooit meegedaan aan het Europees kampioenschap, in het Engels, en werd tweede!"Voor het kampioenschap in Assenede was het thema van de verplichte roep 'Assenede ademt carnaval'. "Dan ga ik grasduinen op het internet naar informatie", zegt Joris. "Mijn tekst eindigde met 'zot zijn doet... in Assenede... geen zeer'. Mijn tekst over Veurne pas ik soms aan. Het mag altijd een beetje ludiek zijn, maar als Veurnaar wil ik ook duidelijk maken dat Veurne bachten de kupe een geestige stad is om te wonen, dat de tradities zoals de Boetprocessie mij na aan het hart liggen.""En omdat ik een sneukelaar ben, heb ik het ook wel over de meringuetaart en de babelutten. De jury let niet alleen op je stemvolume, maar ook op de accuraatheid van je tekst, op de verstaanbaarheid, de dictie, de stembuigingen, je oplettendheid en de coördinatie. Ik heb trouwens ooit dictielessen gevolgd aan StAPwest. Maar als ik het podium opstap, dan word ik mijn personage. Monica, mijn vrouw, gaat altijd mee, als 'escorte', mooi uitgedost. Zij kreeg al eens de prijs voor best geklede dame", zegt hij fier."Dit jaar heb ik op mijn uniform het speldje 'Fire for Jan' bevestigd. Voor ik vertrok heb ik dat beloofd aan mijn buurman, Jan Bouttry, die aan de zenuwspierziekte ALS lijdt. Zo wil ik mee de actie van zijn brandweerkameraden en van mijn zangkoor steunen die geld doneren voor de ALS Liga."