De Blauwe Duiver staat bekend als een kruidenierszaak, maar zestig jaar geleden waren jullie vooral een stopplaats voor duivenliefhebbers?
...

De Blauwe Duiver staat bekend als een kruidenierszaak, maar zestig jaar geleden waren jullie vooral een stopplaats voor duivenliefhebbers?Johan: "Mijn ouders Urbain en Marie-Louise openden in 1960 aan de overkant van de straat een zaak met duivenvoeders. Als klein ventje heb ik nog mee staan roeren in een bad vol met vogelzaad om de juiste mengeling te krijgen. De naam is daar natuurlijk van afkomstig. Later stelde een vertegenwoordiger van Koffie Moeders Droom voor om ook koffie en bloem te verkopen. Dat deden we en het aanbod groeide gaandeweg. Vijf jaar later kregen ze de kans om aan de overkant van de straat te beginnen." Hoe zijn jullie bij de zaak betrokken geraakt?Linda: "Mijn schoonvader vroeg ons de zaak in 1980 over te nemen. Ik stond sindsdien in de winkel. In 1994 volgde nog een uitbreiding toen we het huis naast het onze kochten. Johan hielp na zijn uren op de belastingsdienst in Roeselare mee. Hij is daar acht jaar geleden mee gestopt en sindsdien helpt hij hier mee achter de schermen of helpt hij mee boodschappen naar de mensen brengen."Toen ik jullie vijf jaar geleden sprak, klonk het nog dat jullie dit te graag deden om te stoppen. Wat is er intussen veranderd?Johan: "Vorig jaar overleed mijn moeder. Het heeft ons aan het denken gezet. Met een duwtje in de rug van onze kinderen Lies en Tom hebben we beslist er een punt achter te zetten en wat meer van het leven te genieten."Niet bang om na de sluiting in het spreekwoordelijke zwarte gat te vallen?Linda: "Nee, dat valt best mee. Ik heb me voorgenomen om als vrijwilliger in een woon-zorgcentrum aan de slag te gaan. Zo blijf ik bezig en help ik mijn medemens. Johan zal wellicht wat meer tijd hebben om te fieten."Johan: "We gaan die vrije tijd niet gewend zijn. De winkel was open van kwart voor acht tot zeven uur 's avonds. Zeven dagen op zeven. Enkel zondagnamiddag en maandagvoormiddag waren we dicht. De eerste twintig jaar zijn we zelfs nooit op weekend geweest, tot ze er ons eentje cadeau deden. Dan moesten we wel. (lacht)Is het niet vreemd om vlak in deze coronacrisis te moeten stoppen?Linda: "De beslissing was natuurlijk al langer genomen. De voorbije weken hebben we wel een toename van het aantal klanten gezien en die besteden ook plots meer. Mensen kopen terug liever lokaal en doen het dan in grotere hoeveelheden. Ondertussen oogt de winkel al wat leger. We hadden hier tot 2.000 producten staan."Jullie verhuizen straks naar een nieuwe woonst. Wat gebeurt er met het gebouw?Linda: "Het staat te koop en we zoeken een overnemer. Door de coronacrisis ligt dat een beetje stil, maar we hopen gauw iemand te vinden. Het gebouw kan in twee woonhuizen opgesplitst worden of dienen voor één groot gezin, maar er is natuurlijk ook de mogelijkheid om hier nog winkel te houden. Eigenlijk zou dat onze voorkeur genieten: dat er iemand komt die hier opnieuw met een buurtwinkel van start gaat. Het zou mooi zijn voor de buurt én ik ben zelfs bereid nog wat te flexi-jobben."Johan: "Ze kan het niet laten. Als het aan Linda lag waren we nog niet meteen gestopt, maar we moeten ook een beetje aan onze toekomst denken. Als we nog van onze oude dag willen genieten, moeten we het wat rustiger aan doen."Heb je nog een boodschap voor de klanten?Linda: "We willen hen bedanken voor hun jarenlange trouw. Sommigen kwamen hier bijna dagelijks over de vloer. Dan ontstaat er automatisch een band. We speelden als buurtwinkel ook altijd een sociale rol en dat mag je niet onderschatten. Voor veel mensen ben ik in de loop der jaren een biechtmoeder geweest. We hielpen veel oudere mensen ook bij andere zaken, zoals het brengen van post of helpen bij overschrijvingen. Dat valt nu weg, al heb ik sommigen beloofd hen af en toe nog eens te helpen. (lacht)