Patrick Acx (72) is een geboren en getogen Tieltenaar. Hij woont er al zijn hele leven. Zijn echtgenoot Dominiek Snauwaert (54) is afkomstig van Torhout. "Ik ben in Tielt aangespoeld door Patrick. Voor we elkaar kenden, woonde ik in Brugge. Ik werkte daar in café 't Klein Verschil. Het was ook daar dat Patrick en ik elkaar leren kennen hebben. Ik stond achter de toog en Patrick kwam vaak langs om iets te drinken. Van het een kwam het ander. Nu wonen we al een hele tijd samen in de Blekerijstraat in Tielt", blikt Dominiek terug.
...

Patrick Acx (72) is een geboren en getogen Tieltenaar. Hij woont er al zijn hele leven. Zijn echtgenoot Dominiek Snauwaert (54) is afkomstig van Torhout. "Ik ben in Tielt aangespoeld door Patrick. Voor we elkaar kenden, woonde ik in Brugge. Ik werkte daar in café 't Klein Verschil. Het was ook daar dat Patrick en ik elkaar leren kennen hebben. Ik stond achter de toog en Patrick kwam vaak langs om iets te drinken. Van het een kwam het ander. Nu wonen we al een hele tijd samen in de Blekerijstraat in Tielt", blikt Dominiek terug."Voor ik Dominiek kende, werkte ik bij de firma Martens", neemt Patrick over. "Het ging er echter niet zo goed. Ik vernam na een tijdje dat het bedrijf overgenomen zou worden. Op dat moment stelde iemand mij de vraag waarom ik niet als zelfstandige begon, want ik had ervaring in de branche. Dominiek en ik waren op dat moment helemaal nog niet zo lang samen. Maar toen ik hem vertelde over mijn plannen om als zelfstandige een winkel te beginnen, sprong hij met mij mee aan boord." Dominiek besliste om naar Tielt te komen en er samen met Patrick de stoelenwinkel in de Kortrijkstraat uit te baten. "We hebben daar de winkel gehad van 1991 tot 2000. Daarna zijn we verhuisd met de winkel naar de Stationstraat. Later begonnen we in hetzelfde pand met het biercafé Pado", vertelt Patrick. "Het café hebben we gehad tot in 2012", vult Dominiek aan.Dominiek Snauwaert: "Eigenlijk niet. We hebben nooit slechte ervaringen gehad wanneer het ging over onze geaardheid. De mensen wisten ook wel dat ze dat niet moesten proberen bij mij. Ik sta nogal op mijn strepen wat dat betreft. Mensen die zouden proberen om lelijke dingen te zeggen, zouden snel een antwoord terugkrijgen. Patrick is daar wel veel braver in, hij blijft daar altijd veel rustiger bij. Desondanks kan ik mij geen scenes herinneren dat mensen ons negatief benaderd hebben. Gelukkig maar."Patrick Acx: "Er waren zelfs heel veel klanten die niet eens wisten dat wij een koppel waren. Dat heeft natuurlijk voor een groot stuk te maken met hoe wij ons als homokoppel opstellen. Wij zullen bijvoorbeeld nooit hand in hand door Tielt wandelen of wij gaan ons niet extreem opvallend kleden. Als je niet provoceert, zullen mensen niet per definitie negatief tegenover je staan. Misschien heeft dat ook wel te maken met het feit dat we in Tielt wonen en niet in Brussel of een andere grootstad. Ik merk dat het in kleine steden of gemeentes eenvoudiger is om als homo op straat te komen. Dat heeft voor een stuk te maken met de verandering van de maatschappij en het multiculturalisme."Dominiek: "Inderdaad. Er is de laatste jaren heel veel veranderd in de maatschappij. Door de vele verschillende culturen, wordt het moeilijker voor holebi's. Ook al provoceer je niet en probeer je zo weinig mogelijk op te vallen, toch merk je dat verschillende groepen in de maatschappij snel doorhebben welke geaardheid je hebt."Dominiek: "Er is nog erg veel werk aan de winkel. Het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden. Dat de maatschappij zo negatief staat tegenover homo's komt volgens mij door onze multiculturele samenleving. Vooral de islamisering van de maatschappij speelt een grote rol. In die cultuur worden homo's in geen geval aanvaard. Omdat er steeds meer mensen in ons land die geloofsovertuiging hebben, wordt het voor holebi's altijd moeilijker. Aan de andere kant klopt het wel dat het taboe kleiner is geworden. Dat is vooral zo bij autochtone mensen. De jongeren van tegenwoordig zullen er veel sneller voor uitkomen dat ze een andere geaardheid hebben. Dat was wel anders in onze tijd, hé Patrick?"Patrick: "Daar heb je gelijk in. Toen wij jong waren, werd er helemaal niet over gepraat. Het werd gewoon niet aanvaard. Of beter gezegd: de mensen wisten gewoon niet dat het bestond. Ik zelfs ook niet."Dominiek: "Dat is zielig. We gingen onlangs op reis naar Rusland. Aanvankelijk had ik twijfels om het te doen, want homoseksualiteit is nog altijd strafbaar in Rusland. Toch hebben we beslist om die reis te maken en dat is heel goed meegevallen. We hebben geen rare dingen meegemaakt."Patrick: "Wel moet ik eraan toevoegen dat we op voorhand gewaarschuwd waren. De dame die ons geholpen heeft om ons visum aan te vragen, vertelde ons dat we maar beter niet te veel konden opvallen als homo's in Rusland. Die raad hebben we goed opgevolgd."Dominiek: "Dat klopt. Maar eigenlijk is het allemaal heel contradictorisch. In Sint-Petersburg zijn er drie grote transgenderbars. Dat mag dan wel. Heel raar allemaal."Patrick: "Van mij moet dat op mijn 14de geweest zijn. Ik merkte dat ik anders was dan mijn leeftijdsgenoten. Alleen wist ik niet zo goed wat dat dan precies was. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik besefte wat er aan de hand was. Toen ik een jaar of 18 was, leerde ik een paar gasten kennen en kon er wel eens over gepraat worden. Toch heb ik het heel lang voor mezelf gehouden. Ik ben er nooit echt openlijk voor uitgekomen. Voor ik Dominiek leerde kennen, heb ik nooit een andere relatie gehad. Het was ook niet zo simpel om dat te vertellen aan mijn ouders. Mijn pa is gestorven toen Dominiek en ik nog maar net samen waren. We hebben nooit echt de kans gekregen om hem alles te vertellen. Toch zal hij het wel geweten hebben. Hij had het ongetwijfeld door. Mijn moeder heeft de situatie en mijn relatie met Dominiek vrij snel aanvaard."Dominiek: "Ook ik merkte tijdens mijn pubertijd dat ik anders was. Ik kan niet echt zeggen dat ik meteen wist dat ik op mannen viel, ik wist gewoon niet wat mij overkwam. Verliefd worden op een man, terwijl je zelf een man bent: daar had ik nog nooit van gehoord. Pas toen ik soldaat was, wist ik wel hoe de vork in de steel zat." (lacht)Dominiek: "Nee, dat klopt. Patrick en ik zijn ook wel van een andere generatie. Bij mij zal het misschien al wat meer aanvaard geweest zijn. Toch merkte ik dat de algemene opinie rond holebi's er niet altijd op verbeterde. Ik ben geboren in 1965. In 1987 werden advertenties voor homo's plots verboden in de krant. Dat was een domper, want de geschreven pers was het enige wat er bestond. Van internet was er helemaal nog geen sprake. Vandaag is alles anders. Je kan dat niet meer vergelijken."Patrick: "Mocht ik vandaag de dag een jonge gast geweest zijn, zou het wel anders geweest zijn, denk ik. Volgens mij zou ik er veel sneller voor uitgekomen zijn. Maar veel kan ik daar nu niet meer aan veranderen natuurlijk."Patrick: "Heel zeker. We jeunen ons enorm in ons leven. Er zijn weinig discussies en alles loopt perfect. Het feit dat je al meer dan 30 jaar aan elkaars zijde staat, zegt eigenlijk al genoeg."Dominiek: "Daar ben ik het volledig mee eens. Maar antwoorden op de vraag of we gelukkig zijn, kan je eigenlijk alleen maar als je elkaar kwijt bent. Pas dan besef je wat je aan elkaar hebt. Maar daar wil ik nog niet aan denken."(Stephanie Desmet)