Een paar dagen eerder stond ze er nog op het podium, maar de nieuwe coronamaatregelen zorgen ervoor dat we CC De Schakel niet binnen raken. Dan maar naar de bib, waar ze als kind en tiener uren versleet, vooral tussen de cd's en platen. Muziek is meer dan wat ook de rode draad in het leven van Trui Amerlinck.
...

Een paar dagen eerder stond ze er nog op het podium, maar de nieuwe coronamaatregelen zorgen ervoor dat we CC De Schakel niet binnen raken. Dan maar naar de bib, waar ze als kind en tiener uren versleet, vooral tussen de cd's en platen. Muziek is meer dan wat ook de rode draad in het leven van Trui Amerlinck.De nu 27-jarige Gentse groeide op in Zulte, maar liep school in Waregem en leerde aan de academie de kneepjes van de klassieke muziek. Als bassiste en celliste staat ze op het podium met Ivy Falls, Tsar B, Rosa Butsi, NABOU, An-Sofie Noppe en Audri. Stuk voor stuk projecten waar ze haar ziel, hart en talent in kwijt kan."Toen ik vijf was, ben ik begonnen met privélessen viool. Eigenlijk was ik toen nog te jong voor muziekschool. Op mijn zesde ben ik overgeschakeld naar cello, om op mijn zevende al op de academie te beginnen. Dat is vroeg, ja. Mijn zus speelde al langer viool, ik wilde haar achterna." (lacht)"Mijn ouders hebben ons altijd in die richting gestimuleerd. Mijn vader is zelf organist en grote liefhebber van klassieke muziek. Die liefde zat er in ons gezin altijd al in, nog eigenlijk. Al hebben ze thuis ook de jazz ontdekt. Dankzij mij misschien, dat is wel tof.""Ca va wel denk ik. Natuurlijk kiezen velen eerder voor piano of gitaar, maar voor mij was dat altijd heel normaal. Ik ben zelf overgeschakeld omdat ik door een probleem aan mijn arm de viool niet meer kon vasthouden. Een beetje gedwongen eigenlijk." (lacht)"Op mijn dertiende heb ik voor het eerst een contrabas gezien, op muziekkamp. Die lage tonen, dat gevoel bij het spelen, die trillingen: dat was iets fenomenaals. En later is daar dan basgitaar bijgekomen.""Mijn ouders hadden waarschijnlijk liever gehad dat ik iets anders was gaan studeren, maar eigenlijk heb ik nooit echt een plan B gehad. Ik zei wel 'leerkracht lager onderwijs', maar muziek was voor mij een evidentie. Ik ging er wel vanuit dat het wel goed zou komen."(lacht) "Iemand heeft mij dat onlangs ook gezegd, maar ik sta daar zelf nooit bij stil. Wat wel grappig is: ik heb ook projecten met mannen waar ik de enige vrouw ben, dan word ik me daar wel bewust van. Maar neen, het is geen keuze om vooral met vrouwen te werken. Dat kan, maar dat is voor mij niet het geval.""Ja, ergens wel. Al is het misschien wel heel veel. Mijn hoofd zit stampvol. (lacht) Op zich vind ik het echt tof dat ik het kan doen. En ik geloof echt in alles wat ik doe, anders begin ik er niet aan." "Er is op dit moment niet één band die zodanig groot is dat die al mijn tijd en energie nodig heeft. Stel dat die doorbraak er komt, dan dringt die keuze zich wel op. Misschien zal ik het dan wel jammer vinden dat ik de rest niet meer kan doen.""Net omdat ik in veel projecten speel, heb ik wel werk gehad. Zeker als ik vergelijk met vrienden-muzikanten. 't Is stom, maar er zijn ergere dingen. Gezondheid staat uiteraard op één, als de muziek even moet wachten, dan is dat maar zo." "Wat wel is: in het groeiproces van bepaalde bands zaten we op echt op een kantelpunt, zoals met Rosa Butsi bijvoorbeeld. Je hoopt dat je ook volgend jaar kan doorbreken, maar dat weet je nooit. Het had nú moeten gebeuren, maar we kunnen simpelweg niet spelen. Dat is super frustrerend. Ik mis het podium al, heb heimwee naar het spelen."Welke muziek luister je eigenlijk zelf? Enkel jazz?(glimlacht) "Neen, helemaal niet zelfs. Ik zie muziek als een geheel, los van het genre dat er wordt opgekleefd. Dat verschilt van tijd tot tijd. Nu zelfs meer pop en veel R&B, indie ook. Ik doe mijn Spotify open en kijk waar ik op dat moment zin in heb. Me laten leiden door wat Spotify aanraadt? Nee nee, daar doe ik niet aan mee. Altijd zelf kiezen!""Hier is alles begonnen, hé. Op de academie, in De Schakel. Tien jaar geleden keek je ernaar uit om te kunnen optreden op de Cultuurhappening en dan word je nu geboekt om te kunnen spelen. Ja, die link zal altijd blijven.""Nog twee maand en ik zit nog bij de 27 Club. (lacht) Neen, ik vind dat een heel moeilijke. Ik hoop dat dan al mijn projecten helemaal doorgebroken zijn, dat ik moet kiezen. Dat betekent dat het goed gaat. Ik wil eigenlijk vooral nog op een podium staan. Binnen tien jaar ook, binnen 15 jaar ook. Muziek maken, spelen, that's it."