Vorige week kreeg Bart Van Loo 35 minuten lang het podium in De Wereld Draait Door Summerschool op de Nederlandse televisie. Het is verbluffend hoe hij erin slaagt om over een ogenschijnlijk duf onderwerp een fascinerend verhaal te brengen dat op geen enkel moment verveelt. Zijn boek De Bourgondiërs doet massaal veel Vlamingen en Nederlanders even verder terugkijken in de geschiedenis. Hij heeft het dan ook heel erg druk. Vorige week trad hij achtereenvolgens op in Amstelveen, Made, Haarlem, Geldrop en Brugge. Toch vond hij de tijd voor een gesprek over zijn werk en familie, over onze regio en natuurlijk de Bourgondiërs die nooit veraf zijn. Het boek dat het ontstaan van de Lage Landen vertelt is aan zijn twaalfde druk toe. Het wordt vertaald in het Engels en het Duits. Dat is ongezien, wie weet rolt later dit jaar het 100.000ste exemplaar van de persen.
...

Vorige week kreeg Bart Van Loo 35 minuten lang het podium in De Wereld Draait Door Summerschool op de Nederlandse televisie. Het is verbluffend hoe hij erin slaagt om over een ogenschijnlijk duf onderwerp een fascinerend verhaal te brengen dat op geen enkel moment verveelt. Zijn boek De Bourgondiërs doet massaal veel Vlamingen en Nederlanders even verder terugkijken in de geschiedenis. Hij heeft het dan ook heel erg druk. Vorige week trad hij achtereenvolgens op in Amstelveen, Made, Haarlem, Geldrop en Brugge. Toch vond hij de tijd voor een gesprek over zijn werk en familie, over onze regio en natuurlijk de Bourgondiërs die nooit veraf zijn. Het boek dat het ontstaan van de Lage Landen vertelt is aan zijn twaalfde druk toe. Het wordt vertaald in het Engels en het Duits. Dat is ongezien, wie weet rolt later dit jaar het 100.000ste exemplaar van de persen. "Eerlijk? Ik had het zeker niet verwacht. Boeken die zo'n stoffig onderwerp behandelen, moeten het meestal met veel minder stellen. Vrienden waarschuwden me dat het een commerciële zelfmoord was om gedurende 3,5 jaar met zo'n onderwerp bezig te zijn. Vanwaar het succes? Het is meer dan geschiedenis, het is een avonturenverhaal. Het vertelt niet alleen het ontstaan van de Lage Landen, de Bourgondische periode is ook het begin van onze kunstgeschiedenis. Er steekt ook humor in, maar goed gedoseerd, het mocht zeker geen lachboek worden.""60 procent zelfs, wat opmerkelijk is. Vaak geraken werken van Vlaamse auteurs niet eens de grens over. Hoewel Vlaanderen een prominente rol speelt, vertelt mijn boek het verhaal van de hele Lage Landen. In Nederland begint de geschiedenis met Willem van Oranje. Daarvoor waren er de holbewoners. Aan wat er tussen die twee periodes in gebeurde, werd weinig aandacht besteed. En opeens komt daar iemand uit Vlaanderen die zegt: wacht eens even, de periode voor Willem van Oranje was ook best interessant!""De eenvormige Vlaamse ontstaansgeschiedenis waar mensen naar op zoek zijn, die bestaat niet. Identiteit is een belangrijk gegeven in ons huidig politiek bestel, partijen verwijzen er graag en voortdurend naar: "onze waarden, onze geschiedenis, onze cultuur". Als onze collectieve identiteit al bestaat, dan schiet ze inderdaad wortel in die Bourgondische periode. Wie mijn boek leest, zal merken dat die gedeelde identiteit van in het begin meerlagig en veelkleurig is. Er komen heel wat stromen samen.""Onze identiteit is een glibberig ding. Ik ben een Kempenaar, uit het oude hertogdom Brabant. Ik ben historisch gesproken niet eens een Vlaming. Maar ondertussen woon ik samen met mijn Franse vrouw, uit Bourgondië. Onze dochter is een mix van die twee mengelingen, we wonen op de grens.... We zijn dus niet voor een gat te vangen, ikzelf niet, maar onze geschiedenis al helemaal niet. 'Onze' cultuur heeft nu eenmaal meerdere grondlagen. Die verschillen zijn wellicht groter tussen pakweg Bocholt in Limburg en Moorsele, dan tussen Moorsele en de Franstalige gemeenten net over de (taal)grens.""Mijn vrouw is een Française, uit Nevers in Bourgondië. Ze werkt in Rijsel, Moorsele was een mooi Belgisch compromis. Mijn vrouw wou absoluut in Vlaanderen wonen, ze wou de taal leren. Zij spreekt Frans tegen onze dochter, ik Nederlands. Zo steekt Clémence per dag 181 keer de taalgrens over. Op onze zoektocht naar een huis zagen we toen die wonderlijke plek, het woonhuis bij 't Kapelriegoed. Zo schoon. Als we er ooit moeten vertrekken, zal dat een groot verdriet zijn.""Bos. Hier vind je geen bos. In Bouwel woonde ik nog aan de rand van een bos. In de middeleeuwen vond je hier trouwens niets dan bossen. Waar zijn ze gebleven? Wevelgem en Moorsele, dat is echt Le Plat Pays. Ik heb het lied van Jacques Brel pas begrepen door hier te komen wonen. De wind krijgt hier vrij spel. Waarom koopt de gemeente bij de boeren niet een aantal weiden om er een bos te planten? Dat zou slim, ecologisch en mooi zijn.""Absoluut, Wevelgem heeft een goed werkend cultuurcentrum, er zijn heel wat sportmogelijkheden en er is een prachtige bib! Het nieuwe plein in Moorsele is pico bello afgewerkt. Het is positief dat er een continuïteit van goed bestuur is. In Bouwel is er steeds ruzie tussen de partijen van de coalitie. Hier heb je een bestuur dat een langetermijnvisie uitstippelt, zonder geruzie en gekrakeel. Ze proberen een positief verhaal te vertellen. Ze mogen wel zorgen voor een bos (lacht)! En een fietspad, al dan niet door de velden, richting Dadizele. De Ieperstraat is een snelweg, ik hou mijn hart vast op de dag dat mijn dochter daarlangs naar school moet.""Ja, naar Bloei! Een heel toffe, kleinschalige school. Er is veel natuur, het is een stimulerende en warme school. Ze vindt het er heerlijk. Ik verwacht niet van een school dat die de opvoeding helemaal overneemt. De school is geen plaats waar je een onafgewerkt product afgeeft, dat 18 jaar later van de band rolt. Nee, je moet zelf mee in dat leerproces stappen. Daarom betrekken we Clémence in uiteenlopende zaken. Ik vertel over de bijbel, laat ze schilderijen zien. Ze kan bijvoorbeeld Filips De Goede herkennen op de cover van mijn boek. (lacht) Als ouders moeten we doorgeven, precies zoals ik doe in mijn boek.""In mijn tuin. Daar vertoef ik graag. Het onkruid wieden, het gazon afrijden, er staan wat bloemen, ik heb enkele fruitbomen geplant. Straks oogsten we appelen, peren, kweeperen. Daar maak ik dan confituur van. Mijn vader was een hovenier, ik ben opgegroeid in een landelijke streek. Dat was ik in Antwerpen een beetje kwijt, ik ben heel tevreden dat ik terug wat met mijn handen in de grond kan wroeten.""Toch wel, in de zomer vorig jaar legde ik de laatste handen aan mijn boek. Overdag werkte ik en 's avonds nam ik mijn fiets en reed rond tot het donker werd. Vaak langs de Leie tot in Wervik. Het is echter pas sinds een jaar of twee dat ik de schoonheid van de Leievallei heb ontdekt.""Probeer goed te doen wat je doet.' Of je nu bakker, schrijver of schilder bent. Zodat wie dat ziet, weet dat je er werk van hebt gemaakt. Zo heb je er trouwens zelf ook meer plezier van. Verder vind ik het elementair dat mensen zaken doorgeven: tradities, geschiedenis, verhalen.""Wat ik ook belangrijk vind, is om de comfortzone van je eigen gelijk te verlaten. Dat is volgens mij wat onze maatschappij vooruit zal helpen. Kijk naar onze politiek, iedereen zit vast in het eigen gelijk. Ik zou het geweldig vinden als een politicus tegen een concurrent zou zeggen. 'Wat u daar zegt, vind ik een zinnig argument en daar wil ik even verder over nadenken'. Ondenkbaar natuurlijk, maar waarom kunnen we niet leren van iemand die een andere mening heeft? 'Het eigen gelijk' zou wel eens de ondergang van een samenleving kunnen zijn: met de hakken in het zand en een gevoel van superioriteit.""Misschien vind ik de moed om een vervolg te schrijven? De Bourgondiërs vertelt het verhaal van hoe uit het niets de Lage Landen ontstaan, ik wil nog een tweede boek schrijven over hoe die terug uit elkaar vallen. Over de hertog van Alva, Willem van Oranje en hoe België en Nederland worden wat ze nu zijn. We plannen met het gezin ook een aantal lange reizen. Naar Scandinavië en we trekken door Griekenland en Italië."