Droomde je er als jong meisje al van om bij de politie te werken?
...

Droomde je er als jong meisje al van om bij de politie te werken?Barbara Bourdeau: "Neen, ik wilde al van zeer vroeg met en voor kinderen werken. Na mijn middelbare studies leerde ik dan ook eerst voor kinderverpleegkundige om daarna nog een licentie ziekenhuiswetenschappen te volgen."En je kon in het toenmalig Heilig Hartziekenhuis terecht?"Ja, ik kon aan de slag op de afdeling kinderchirurgie en pediatrie. Na enkele jaren maakte ik promotie naar het middenkader verpleging (de huidige zorgcoördinatoren, red.) en had ik 13 diensten van de campussen Roeselare en Menen onder mijn hoede waaronder moeder-kind, spoedgevallen en cardiologie om er maar enkele te noemen."Ook bij het Rode Kruis was je toen al geen onbekende?"Ik ben al van mijn zestiende actief in de lokale afdeling van het Rode Kruis en die vereniging heeft me nooit losgelaten. Ik ben sinds 1998 ook adjunct-verantwoordelijke van het Rode Kruis voor West-Vlaanderen."Je hebt al zeer vroeg een heel brede kijk op hulpverlening gehad?"Ik heb mijn eindthesis gemaakt over het ziekenhuisrampenplan van het Heilig Hartziekenhuis. En het logisch gevolg was dat ik ook verantwoordelijke werd voor het rampenplan van het ziekenhuis toen ik er begon te werken (lacht). Ook bij het Rode Kruis was ik verantwoordelijk voor het rampenplan."Aan je carrière in de zorgsector kwam plots een einde?"Ik ben acht à negen jaar zorgcoördinator geweest maar toen ontwikkelde ik een latexallergie. Ik mocht van de arbeidsgeneesheer niet meer in een ziekenhuis werken. Dat was best heftig. Ik heb dan deeltijds voor de FOD Volksgezondheid in Brussel gewerkt en ik heb ook een interim gedaan in Dominiek Savio. En van die periode zal ik me altijd toenmalig directeur Pierre Breyne herinneren die me op een bepaald ogenblik vroeg of ik in toeval geloofde."Leg dat eens uit?"Het was de periode van het WK veldrijden in Gits en ik zat voor Dominiek Savio in de werkgroep van dat WK. Ik ontmoette er ook commissaris Courtens die me vertelde dat er een Koninklijk Besluit van 2006 was gekomen om noodplanning op een hoger niveau te organiseren. En in Roeselare wilde men dat doen voor de hele politiezone met een ambtenaar noodplanning."En zo kwam je bij RIHO terecht. Vormden de fysieke politieproeven geen hinderpaal?"Neen, want die moest ik niet afleggen. Ik begon bij RIHO in het administratief en logistiek kader, het niet-operationeel kader dus, en moest daarom geen selectieproeven afleggen. Ik kan dus ook geen boetes schrijven (lacht). Op onze dienst werken we met drie voltijdse krachten."Wanneer komen organisatoren van activiteiten bij jullie?"Wanneer er meer dan 100 personen deelnemen of aanwezig zijn op een activiteit of evenement dan passeert dit de dienst noodplanning. Een keer per maand is er multidisciplinair overleg tussen politie, brandweer, medische en psycho-sociale hulp, dienst communicatie en dienst logistiek samen met de evenementendienst en de dienst inname openbaar domein. We evalueren dan alle voorbije evenementen en beslissen waar en wat er moet bijgestuurd worden en we overlopen ook de activiteiten van de komende drie maanden."En jullie nodigen ook organisatoren uit?"Zeker, want wij hebben soms ook vragen over organisaties en hoe we alles zo goed mogelijk kunnen laten verlopen. En heel veel organisatoren vragen zelf om vooraf naar ons te komen om onze mening en aanbevelingen te kennen."Want jullie zijn er om die mensen te helpen?"Absoluut, laat dat heel duidelijk zijn. In het begin kregen wij misschien de naam van zeer streng te zijn, maar wij beslisten niets wat niet onderbouwd was. Nu begrijpen de mensen dat. Geen enkele organisator wil ooit in De Weekbode komen met een rampzalige gebeurtenis die gebeurd is op zijn evenement en die misschien kon vermeden worden of minder erg zijn. Organisatoren kennen ons nu en begrijpen dat wij er zijn om hen te helpen, om mee oplossingen te zoeken. Ook om zaken te faciliteren, ja, zoals de aanvragen van activiteiten."Wat doet Barbara Bourdeau binnen tien jaar?"Hopelijk nog steeds dezelfde job. Ik ben nu heel gelukkig: ik heb een enorm gevarieerde job en ontmoet heel veel mensen. Ik mag dan vooraf een idee hebben hoe mijn werkdag er zal uitzien, zekerheid dat het op die manier zal verlopen, heb ik nooit."