Jean-Pierre Severens is oprichter, voorzitter en dirigent van de bloeiende muzikale vriendenkring Melody Makers in Oostende. Ook zijn vrouw Rita Vanlaeken, de drie dochters en hun partners zijn er actief. Vandaag is Jean-Pierre een Oostendse bekendheid, maar eigenlijk is hij uit Wilrijk afkomstig en vestigde hij zich in 1992 met zijn gezin in Oostende. En aangespoelde dus. En daar had hij een heel speciale reden voor. "Onze dochter Jennifer heeft zware astma en epilepsie. Ze sukkelde altijd maar met zware bronchitis en longontstekingen. Ze had echt een heel zwakke gezondheid. Als kind was het voor haar ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ze is echt heel ver weg geweest", vertelt Jean-Pierre. "Het is nog gebeurd dat we haar naar de dokter brachten en eerst wat cola moesten geven om haar op krachten te laten komen om haar te kunnen onderzoeken. Ze ademde heel moeilijk en moest daarom soms door twee rietjes ademen. "
...

Jean-Pierre Severens is oprichter, voorzitter en dirigent van de bloeiende muzikale vriendenkring Melody Makers in Oostende. Ook zijn vrouw Rita Vanlaeken, de drie dochters en hun partners zijn er actief. Vandaag is Jean-Pierre een Oostendse bekendheid, maar eigenlijk is hij uit Wilrijk afkomstig en vestigde hij zich in 1992 met zijn gezin in Oostende. En aangespoelde dus. En daar had hij een heel speciale reden voor. "Onze dochter Jennifer heeft zware astma en epilepsie. Ze sukkelde altijd maar met zware bronchitis en longontstekingen. Ze had echt een heel zwakke gezondheid. Als kind was het voor haar ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ze is echt heel ver weg geweest", vertelt Jean-Pierre. "Het is nog gebeurd dat we haar naar de dokter brachten en eerst wat cola moesten geven om haar op krachten te laten komen om haar te kunnen onderzoeken. Ze ademde heel moeilijk en moest daarom soms door twee rietjes ademen. ""Zo kon het niet verder. Jennifer was negen, toen de dokters voorstelden om haar de hele week in het Zeepreventorium van De Haan onder te brengen. Ze zou elke zondagavond de bus op moeten en elke vrijdag konden we haar dan weer ophalen in Antwerpen. Maar ik ben een muzikant. Ik had veel optredens in het weekend en in de week zou ik mijn dochter dus ook niet meer zien. Dat kon ik niet aan. Ik zou sterven van verdriet. Jennifer was zo zwak, zo aanhankelijk ook... In 14 minuten beslisten we dan om naar Oostende te verhuizen, in 14 dagen hadden we een huis gevonden en was het beklonken", herinnert Jean-Pierre zich."Het was echt een mirakel. We kwamen aan in Oostende, wandelden één keer langs de dijk en Jennifer kreeg al kleur. Ze had weer adem. Sindsdien is ze geen enkele keer meer in het ziekenhuis moeten blijven. We hadden ook voor een bosrijke omgeving kunnen kiezen, maar we hebben gegokt op de zee en dat bleek een goede gok. Jennifer zou geen 18 jaar zijn geworden met haar gezondheidstoestand als kind. Dat was echt een wonder. Zelf had ik vroeger trouwens ook last van zware angines en keelontstekingen", weet Jean-Pierre. "Sinds we aan de kust wonen, heb ik daar ook geen last meer van. Ik hoef nu ook geen antibiotica meer te nemen. Dat was niet de reden om te verhuizen, het was voor Jennifer. Maar het is ook mooi meegenomen. Jennifer heeft nog altijd zwakke longen en moet nog altijd medicatie nemen, maar hier kan ze leven. En dat hebben we aan de zeelucht te danken."Voor Jennifer zijn haar zieke kinderjaren enkel nog een verre herinnering. "Ik weet nog dat ik heel veel in het ziekenhuis heb gelegen", vertelt ze. "Twee of drie dagen thuis, dan weer twee weken ziekenhuis. Maar sinds onze verhuizing ging het zoveel beter. Een dagje Antwerpen maakt voor mij een enorm verschil. Ik word kortademig, begin te hoesten en krijg last van mijn longen. Na twee dagen word ik ziek. Sinds we in Oostende wonen, heb ik niet meer voor mijn longen in het ziekenhuis gelegen.""Als ik op de dijk wandel, zeg ik: Waauw! Wat een goed gevoel!", vervolgt Jennifer, die in mei 2015, op dezelfde dag als haar twee zussen, trouwde met Jeffrey Dewanin. "De zuurstof in Oostende doet mij zo goed. Ik ben mijn mama en papa enorm dankbaar dat ze alles hebben achtergelaten voor mij. En nee, van die verhuizing heb ik geen last gehad. Wij bleven de familie regelmatig zien, ze wisten waarom we naar Oostende waren gekomen en zakken regelmatig af naar hier. Ik maakte hier heel snel nieuwe vrienden en vriendinnen en ik ben hier gelukkig", lacht Jennifer."Ik heb astma en dat gaat nooit weg", besluit Jennifer. "Op mistige dagen voel ik dat. En ik neem elke dag mijn medicatie. Door mijn gezondheid kan ik ook niet gaan werken. Maar ik speel percussie en landsknecht - een grote trom - bij de Melody Makers. In Antwerpen had ik veel minder adem. Ik wil nooit meer terug. De zee is een wonder. Het wonder van mijn leven. En ik kom zo graag op de dijk en het strand. Ik profiteer er met volle teugen van", klinkt het nog."Dat de behandelingen in het Zeepreventorium in De Haan erg effectief zijn, is voor de helft te danken aan de ligging aan zee." Dat is de overtuiging van Hannelore Penez (31), mucopatiënte uit Drongen, die elk jaar een maand naar De Haan komt om te recupereren. "We merken het al lang aan onze patiënten", zegt prof. dr. Ann De Guchtenaere, hoofdarts van het Zeepreventorium. "Er is minder luchtvervuiling aan zee en je vindt er minder pollen. Schone lucht, kortom. Dat de zeelucht ook een effect heeft op de genen, is voor mij nieuw."Muco is een van de ziektes die in het Zeepreventorium behandeld worden naast obesitas, long- en huidaandoeningen, het chronisch vermoeidheidssyndroom, diabetes en andere chronische en complexe aangeboren aandoeningen. De organen van een mucopatiënt produceren een taai slijm dat ademhalings- en spijsverteringsproblemen veroorzaakt. De ziekte is erfelijk en tot op vandaag niet te genezen. Mensen met muco lopen risico op ondervoeding, een tragere groei en een zwakke gezondheid, al is de behandeling veel verbeterd tegenover vroeger.Voor mucopatiënte Hannelore Penez is het Zeepreventorium een tweede thuis. "Ik kom hier al sinds mijn zevende. Toen was dat een keer of twee, drie per jaar. Op vakantie in de zomer , een periode in de winter en meestal ook in de paasvakantie. Doordat het vaste periodes waren, zag ik meestal dezelfde mensen terug. Dat was altijd een blij weerzien. De meeste van mijn vriendjes van toen komen nu niet meer naar De Haan. Ik denk dat 90 procent intussen al een longtransplantatie heeft ondergaan. Ik nog niet. Ik blijf dan ook elk jaar naar het Zeepreventorium komen. Altijd voor een week of vier, vijf. Ik ben hier sinds deze week en blijf nu heel februari om te recupereren. Twee weken voordien was ik al aan het aftellen. Nog twee weken op mijn tanden bijten, zeg ik dan. Hier kan ik me even afsluiten van de wereld en van wat thuis allemaal moet gebeuren. De eerste week slaap ik altijd heel veel."Het Zeepreventorium biedt de patiënten een revalidatie aan met onder meer aerosol en drainage van de longen, maar ook fitness, zwemmen, krachttraining, relaxatie en mobilisatie. Maar de ligging aan zee is al een stuk therapie op zich. "Ik woon aan de rand van Gent en merk hier het verschil met de stadslucht", weet Hannelore. "Ik voel dat ik mijn slijmen hier sneller kan ophoesten, dat er minder spasmen zijn op mijn longen en dat mijn luchtwegen hier minder snel geïrriteerd raken. Zo is het ook comfortabeler voor mij om inspanningen te leveren. Een muco moet veel sporten en dat gaat hier makkelijker. Wij moeten ook veel medicatie met zoutwater inhaleren. Maar hier zit al zout in de lucht, we ademen dus een natuurlijke medicatie in.""Mijn ouders zijn van Brugge afkomstig en hebben overwogen om speciaal voor mij naar De Haan te verhuizen. Maar ik reageerde daar zelf opstandig op. In mijn jeugd vond ik de kustgemeenten saai en wou ik mijn schoolvrienden niet achterlaten. Verhuizen puur voor mijn gezondheid, dat zag ik niet zitten. Ik moest al zo veel doen voor mijn gezondheid. En ook nu ben ik niet van plan om naar de kust te verhuizen. Ik heb mijn plaats gevonden in Gent. Al merk ik enorm, als ik door het stadscentrum 16 km ver naar mijn werk fiets, dat de lucht er niet zuiver is. Ik heb een zittende job op een personeelsafdeling in Oostakker.""Wij merken en zien al lang dat de zeelucht goed is voor onze patiënten, zeker voor die met ademhalingsproblemen", zegt Ann De Guchtenaere, de hoofdarts van het Zeepreventorium. "Hun longfunctie doet het beter, waardoor ze meer conditie kunnen opbouwen en beter functioneren. We dachten dat dat voor een stuk te danken was aan het feit dat hier minder pollen in de lucht zitten, als de wind uit zee komt zelfs geen. We wisten ook dat zeelucht minder vervuild is. Dat er ook een gen-effect uitgaat van zeelucht, zoals uit dit nieuwe onderzoek blijkt, is nieuw voor mij. We zullen dat zeker meenemen. We wisten wel dat het onderzoek liep. Maar een overeenkomst tussen zeelucht en een verminderde werking van een gen is daarom nog geen oorzakelijk verband. Er zal nog meer onderzoek nodig zijn om het precieze effect te weten.""Wij hebben ook nog nooit de link gelegd tussen de zeelucht en minder cholesterol, zoals het nieuwe onderzoek doet. Wij linken dat aan een gezonde levensstijl. Maar als er wetenschappelijk bewezen kan worden dat de zeelucht ook een rol speelt, is dat natuurlijk oké. We volgen het onderzoek in elk geval met veel interesse", besluit professor De Guchtenaere.