Jan zit me op te wachten in de brasserie van het nieuwe complex, waar volop gestofzuigd wordt. Op maandag 18 november waren Jan en Bie de eerste bewoners van 't Zout. Ze bleven er twee weken lang ook de enige bewoners, tot maandag een tweede bewoner aankwam. "Het is hier schitterend", zegt Jan. "Sinds vier jaar lijd ik aan Parkinson en in onze vorige woning was ik gebonden door de trappen. Zeker als het regende en de houten trappen nat waren, was het gevaar dat ik zou uitglijden te groot. Maar hier kan ik zonder wandelstok naar beneden wandelen. We wonen op de eerste verdieping, maar met de lift raak ik overal. Ik stap hier drie keer meer dan thuis. Zo blijf ik in beweging."
...

Jan zit me op te wachten in de brasserie van het nieuwe complex, waar volop gestofzuigd wordt. Op maandag 18 november waren Jan en Bie de eerste bewoners van 't Zout. Ze bleven er twee weken lang ook de enige bewoners, tot maandag een tweede bewoner aankwam. "Het is hier schitterend", zegt Jan. "Sinds vier jaar lijd ik aan Parkinson en in onze vorige woning was ik gebonden door de trappen. Zeker als het regende en de houten trappen nat waren, was het gevaar dat ik zou uitglijden te groot. Maar hier kan ik zonder wandelstok naar beneden wandelen. We wonen op de eerste verdieping, maar met de lift raak ik overal. Ik stap hier drie keer meer dan thuis. Zo blijf ik in beweging."Jan Vanderhoeght werd in Dendermonde geboren en woonde lange tijd in Antwerpen, waar hij een bedrijfsrevisorenkantoor had. In 1977 legde hij de eed af als jongste bedrijfsrevisor van het land. Maar hij heeft ook een bijzondere band met Koksijde. "Wij zijn de derde generatie van dezelfde familie die hier woont", legt hij uit. "Mijn grootouders waren van Veurne en bouwden in 1926 een villa hier vlak in de buurt. Mijn ouders bouwden in 1959, ook vlak in de buurt. En wij kochten onze vorige woning in de Bovalstraat, hier ook vlak in de buurt, in 1988. In 2012 vestigden we ons er definitief.""Vraag me wat je wil over de Westhoek, ik weet het allemaal. Soms vragen mensen ons of we al wat aangepast zijn in Koksijde, maar wij hoefden ons niet aan te passen. Voor ons is het hier thuiskomen, zeggen we dan. Sinds we hier wonen, werkt mijn vrouw Bie in de Spar in Sint-Idesbald. Ondertussen is er nog een reden waarom we gebonden zijn aan Koksijde: onze dochter Annelien, die in de nacht van 15 op 16 december 2015 verongelukte in Amsterdam, is hier begraven. We kunnen haar niet alleen laten. (pinkt een traan weg) Nee, we gaan hier nooit meer weg.""Sinds het verlies van Annelien is mijn gezondheid ontploft", zucht Jan. "Ik heb Parkinson, kreeg maag- en darmproblemen en heb iets aan de lever. Dat komt door de klap die mijn lichaam toen gekregen heeft. De neuroloog, huisarts en andere artsen zijn daar allemaal van overtuigd. Het verlies van Annelien, ik zal er nooit overheen kunnen. De een gaat er beter mee om dan de ander, maar mij lukt het compleet niet. Ik heb er behoefte aan om mijn verdriet te uiten en over Annelien te praten. Ze mag niet verzwegen worden."Toen ze stierf, was Annelien sinds kort het huis uit. Ze woonde in Amsterdam en werkte er als regie-assistente aan een Nederlandse tv-serie. Na een opnamedag werd ze aangereden door een collega, terwijl ze in het donker naar haar wagen stapte. "Ze was sinds een jaar of vier samen met haar Nederlandse vriend, een cameraman. We hebben nog altijd veel contact. Hij heeft het er ook nog altijd moeilijk mee. Ook mijn vrouw zegt regelmatig: 'Ons Annelien zal dat wel goed vinden.' Of vraagt haar wat ze van iets denkt. En Annelien antwoordt dan, dat is toch ons gevoel.""Ik probeer me zo veel mogelijk sociaal op te stellen", zegt Jan. "Ik ben lid van het dagelijks bestuur van de seniorenadviesraad van Koksijde en daar word ik ongelooflijk goed ontvangen en geapprecieerd. Vanmiddag heb ik een afspraak om eens bij te praten met een oud-collega, die nu ook in Oostduinkerke woont en mij ontdekte doordat ik op een foto stond in het gemeentelijk infoblad Tij-dingen.""Dat vrijwilligerswerk voor de gemeente kan ik niet meer aan. Ik kan geen kwartier meer rechtstaan of geen 200 meter meer stappen. Maar ik probeer zoveel mogelijk contacten te hebben. Ik heb die nodig, zeker in deze donkere periode. Binnenkort is het vier jaar geleden dat Annelien stierf. Op 23 december werd ze hier begraven, 24 december was onze huwelijksverjaardag en daarna Kerstmis... Die dagen zullen nooit meer hetzelfde zijn voor ons. Ik wens nu dat de feestdagen maar snel voorbij gaan. En ik heb nood aan contacten, anders denk ik te veel aan Annelien."In 't Zout zullen Jan en Bie het nodige comfort vinden en, zodra er wat meer mensen wonen, ook heel wat sociale contacten. Ze beginnen er aan een nieuwe fase in hun leven. "Sinds wat we met Annelien hebben meegemaakt, willen we één zijn met ons twee. Dat is gigantisch belangrijk."