Roland ging woensdagvoormiddag met de fiets naar de dagbladhandel en naar de vistrap. Annie wachtte thuis op hem en was bezig in hun moestuin. "Ik begon al een beetje ongerust te worden omdat Roland maar niet thuis kwam. Maar niemand gaat er zomaar vanuit dat er iets ernstigs gebeurd is. Wat later zag ik een foto van een ongeval in de Torhoutsesteensweg verschijnen op Facebook. 'Het zal toch geen waar zijn?', dacht ik. Maar ik wou het nog niet geloven, hield de hoop erin en bleef kalm. Wat later stond slachtofferhulp aan de deur en wist ik hoe laat het was. Het is verschrikkelijk. Ik ben mijn goeie, brave vent verloren. Altijd stond hij klaar voor mij", vertelt Annie Tally.
...

Roland ging woensdagvoormiddag met de fiets naar de dagbladhandel en naar de vistrap. Annie wachtte thuis op hem en was bezig in hun moestuin. "Ik begon al een beetje ongerust te worden omdat Roland maar niet thuis kwam. Maar niemand gaat er zomaar vanuit dat er iets ernstigs gebeurd is. Wat later zag ik een foto van een ongeval in de Torhoutsesteensweg verschijnen op Facebook. 'Het zal toch geen waar zijn?', dacht ik. Maar ik wou het nog niet geloven, hield de hoop erin en bleef kalm. Wat later stond slachtofferhulp aan de deur en wist ik hoe laat het was. Het is verschrikkelijk. Ik ben mijn goeie, brave vent verloren. Altijd stond hij klaar voor mij", vertelt Annie Tally."Roland was helemaal niet van het onvoorzichtige type, integendeel. Sinds de corona-uitbraak meet hij elke dag twee keer zijn temperatuur, om maar een voorbeeld te geven. Als hij met de fiets een drukke baan over moet, stapt hij af en gaat hij te voet via het zebrapad. Woensdag was dat niet anders", gaat Annie verder. Maar tijdens de oversteek werd Roland op het zebrapad gegrepen door een vrachtwagen. De chauffeur had hem te laat opgemerkt. Roland werd twintig meter verder weggeslingerd en stierf ter plaatse, ondanks reanimatiepogingen. "Roland was nog heel fris en alert voor zijn leeftijd. Vrienden en kennissen zeiden onlangs nog dat hij zeker honderd jaar zou worden als hij zo voortdeed. Het is erg dat het op deze manier moet eindigen. We hadden nog zo veel mooie jaren in het vooruitzicht", getuigt Annie.Roland, een geboren en getogen Oostendenaar, werkte gedurende zijn loopbaan als verwarmingsinstallateur. Hij leerde Annie kennen in Ieper, haar geboortestad. "Roland was op dat moment aan de slag in de legerkazerne van Ieper om verwarming te installeren. Hij logeerde bij mijn tante, Jeanne. Ik ging toevallig langs en toen is de vonk overgeslagen. We woonden nog enkele maanden bij mijn ouders in Ieper en verhuisden daarna naar Oostende. Want Roland had hoofdzakelijk werk in Oostende en de dagelijkse verplaatsing vanuit Ieper, toen nog met de trein, was praktisch haast onhaalbaar. We kwamen terecht in de wijk Hazegras. Daarna verhuisden we naar de Sperwerstraat en uiteindelijk kochten we samen, 42 jaar geleden, een woning in de Aalbessenlaan in Stene. Ik ging poetsen op school om dat allemaal te betalen, want een huis kopen met vier kinderen was - en is nog steeds niet - vanzelfsprekend", gaat Annie verder.Samen brachten Annie en Roland vier kinderen kinderen voort, namelijk Patrick (61), Danny (58), Audry (56) en Sabine (54). Ze hebben ook drie kleinkinderen: Sean (28), Lisa (27) en Axelle (22). Intussen verwelkomden ze zelfs al achterkleinkind Odylle (1), Rolands oogappel. "Roland was een echte familieman en zou alles doen voor zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkind. Hij deed niet liever dan hen afhalen van school en koken voor hen. Ook voor mij was het de beste man die ik kon bedenken. Ik ben bijvoorbeeld al lang actief bij de turnclub, heb er veel vrienden en ben vaak weg van huis. Roland liet me doen waar ik gelukkig van werd en gaf mij vrijheid. Hij stond steeds klaar om me te brengen en te halen als er een feestje of activiteit was. Intussen zorgde hij voor het eten, want ikzelf ben geen keukenprinses."De uitvaart van Roland vindt dinsdag plaats bij Rouwcentrum Jim Raes, in besloten kring. "Het is enorm jammer dat er door de coronamaatregelen slechts dertig personen aanwezig mogen zijn op de begrafenis. Het laatste waar onze familie zich nu wil bezighouden, is selecteren wie wel en wie niet mag komen. Velen vinden het enorm spijtig dat ze geen afscheid mogen nemen van Roland", besluit Annie.(BB)