De van Sijsele afkomstige Anneleen Van Parys, die op 31 augustus haar 38ste verjaardag zou vieren, had tot midden 2015 een zo goed als onbezorgd leven. Samen met haar echtgenoot, tuinaannemer Kristof Vande Walle (39) en hun twee dochters Eléonore (10) en Célestine (6) kon ze rekenen op een warme thuis op de Paanders in Meulebeke en met een plekje op de dienst financiën bij het gemeentebestuur van Meulebeke had ze ook een leuke job.
...

De van Sijsele afkomstige Anneleen Van Parys, die op 31 augustus haar 38ste verjaardag zou vieren, had tot midden 2015 een zo goed als onbezorgd leven. Samen met haar echtgenoot, tuinaannemer Kristof Vande Walle (39) en hun twee dochters Eléonore (10) en Célestine (6) kon ze rekenen op een warme thuis op de Paanders in Meulebeke en met een plekje op de dienst financiën bij het gemeentebestuur van Meulebeke had ze ook een leuke job.Tot op 12 mei het noodlot toesloeg: bij Anneleen werd borstkanker vastgesteld. Een donderslag bij heldere hemel die ook oude wonden weer naar boven haalde, want Anneleens mama Marleen Corthals overleed in 2004 al aan de ziekte. Die bleek erfelijk te zijn, want Anneleen was drager van het bewuste gen."We gingen de strijd echter met volle moed aan", reageert Kristof. "Na een chemobehandeling werd de tumor verwijderd en waren alle kankercellen verdwenen, kregen we te horen. Maar in april 2016 kregen we een nieuwe mokerslag te verwerken: er waren uitzaaiingen in de hersenen vastgesteld.""Ik herinner me nog dat we die bewuste avond tranen met tuiten hebben gehuild en we ons wel honderd keer hebben afgevraagd waarom uitgerekend ons dit moest overkomen. Uiteindelijk was het onze oudste dochter Eléonore die ons toonde dat we niet mochten opgeven. Ze wees naar een vakantiefoto van Rhodos, waar we alle vier onze breedste smile ooit op hebben. 'We zullen niet opgeven', zei ze. En dat hebben we niet gedaan." Er volgden nog drie zware hersenoperaties, maar in januari vorig jaar kregen Anneleen en haar gezin opnieuw goed nieuws: de kanker was weer helemaal verdwenen. "Dat gaf ons moed om door te zetten, maar in augustus 2019 kreeg Anneleen last met haar fijne motoriek. Haar schoenveters knopen ging steeds moeilijker, haar oog-handcoördinatie ging achteruit... Een controle zette ons met beide voeten op de grond: er waren opnieuw kankercellen in de hersenen te vinden. Maar we weigerden de handdoek te gooien en Anneleen onderging in september een nieuwe operatie. Met zelfs het risico om volledig verlamd te raken, maar de wil om te leven was sterker."Eerst trok het gezin nog op vakantie naar Bordeaux en genoot Anneleen nog met volle teugen van het huwelijk van een van haar beste vriendinnen, maar op 12 september ging ze onder het mes. "Die was geslaagd en dus hadden we weer een sprankeltje hoop. De maanden nadien moest mijn vrouw wel nog een dosis chemopillen nemen, maar begin december ging haar situatie opnieuw achteruit. Op 23 december volgde het loodzware verdict: de tumor was nog maar eens terug. Toen wisten we het: er kon geen hulp meer baten. Keihard, maar we konden niet anders dan het aanvaarden." Samen met de mensen van de palliatieve zorgeenheid De Mantel besloten Anneleen, Kristof en de dochters om de hen nog resterende tijd zo goed mogelijk in te vullen. "Zij hebben ons enorm goed begeleid, net als iedereen in het AZ Sint-Jan in Brugge. Stuk voor stuk gouden mensen. Maar op 21 februari moest mijn vrouw de strijd staken. Moegestreden. Gelukkig is ze thuis overleden, dat was haar grote wens."Kristof, Célestine en Eléonore konden zo op een serene manier afscheid nemen van Anneleen. "De laatste weken waren echt zwaar voor haar", zegt Kristof. "Ik stond zelf in voor de verzorging, maar kon gelukkig rekenen op de steun van onze familie. Uiteindelijk is ze in de nacht van donderdag 20 op vrijdag 21 februari overleden.""Ergens zijn we blij dat Anneleen in haar slaap is gestorven, zonder al te veel pijn. En met de mensen rondom haar die ze in haar hart droeg. De dag voor haar dood zijn hier veel vrienden en familieleden over de vloer gekomen. Zo zou Anneleen het gewild hebben."Kristof en Anneleen leerden elkaar in 2003 kennen tijdens een vormingsweekend van KLJ West-Vlaanderen. "Ik was bestuurslid bij KLJ Meulebeke, Anneleen bij KLJ Sijsele. Het klikte meteen", vertelt Kristof met glinsterende ogen. "Ze was een schitterende vrouw. Anneleen deed alles voor haar gezin en de mensen die ze graag zag. Zelfs tijdens haar ziekte cijferde ze zichzelf weg voor anderen. Zo zat ze nu eenmaal in elkaar. Vooral haar positiviteit zal me bijblijven. Haar gulle lach kon een hele kamer vullen. En haar wilskracht was fenomenaal."Haar uitvaart heeft Anneleen zelf geregeld. "Daar was ze de voorbije maanden intensief mee bezig. En die zullen we volledig volgens haar wensen laten plaatsvinden. Het wordt een laatste eerbetoon aan een prachtvrouw. Anneleen is dan misschien niet meer fysiek bij ons, toch zal ze altijd met ons gezin op pad zijn. Op haar smartphone heeft ze nog een boodschap voor me opgenomen en die zal ik nooit nog verwijderen. Zo was Anneleen: altijd bezig met iemand anders."Toch zal het niet makkelijk worden om zonder Anneleen verder te leven, benadrukt Kristof. " Ze was de hoeksteen van ons gezinnetje, hé. In mei mogen we Célestines eerste communie vieren en haar outfit heeft Anneleen in december nog zelf uitgekozen. Op die manier zal ze prominent aanwezig zijn, maar we hadden haar duizend keer liever gewoon écht bij ons gehad. Maar we geven niet op. Voortdoen, voor Anneleen en voor de kinderen."