Ann Van Belle (46) erfde het artistieke talent naar eigen zeggen vooral van haar vader. "Papa was steenkapper bij Lanssens in Brugge. Ik kreeg zijn ruimtelijk inzicht mee, iets wat naast een vaste hand ook heel belangrijk is voor een tattoo-artiest", vertelt ze. Als vaderfiguur was haar papa echter afwezig. "Hij worstelde met een alcoholverslaving waar hij uiteindelijk ook aan ten onder ging. Hij overleed toen ik 18 jaar was."
...

Ann Van Belle (46) erfde het artistieke talent naar eigen zeggen vooral van haar vader. "Papa was steenkapper bij Lanssens in Brugge. Ik kreeg zijn ruimtelijk inzicht mee, iets wat naast een vaste hand ook heel belangrijk is voor een tattoo-artiest", vertelt ze. Als vaderfiguur was haar papa echter afwezig. "Hij worstelde met een alcoholverslaving waar hij uiteindelijk ook aan ten onder ging. Hij overleed toen ik 18 jaar was." Dat tekende Ann op jonge leeftijd. "Ik heb kunstonderwijs gevolgd. Ik wou dolgraag ook een stiel leren, zoals papa. Alleen wist ik niet goed wat", zegt ze. Toen ze op televisie Miami Ink en LA Ink zag, een Amerikaanse realityshow over de dagelijkse bezigheden in een tatoeagestudio wist ze het: ze zou tattoo-artieste worden. "Zes jaar geleden begon ik eraan. Op een goed moment, want ondertussen neemt de populariteit van tatoeages nog altijd verder toe. Het is een stiel die goed in de markt ligt, maar de cowboys zijn niet altijd de beste tekenaars." Zelf ging ze in 2013 een jaartje bij een collega tattoo-artieste in de leer. "Ervaring is de beste leerschool."Tatoeëren was vroeger een echte mannenstiel. "Maar dat is volop aan het veranderen. Vrouwelijke tattoo-artiesten werken vaak heel verfijnd. Een vrouw denkt - en is - ook anders dan een man", aldus Ann.Zelf heeft ze 'maar' drie tatoeages op haar lijf staan. Eén ervan is de tekst à la vie d'artiste op haar rechter onderarm: op het kunstenaarsleven. "Kunstenaars zijn altijd een beetje speciale mensen hé", glimlacht ze. "Mijn klanten zijn mijn wandelend reclamebord." "Ik neem mijn werk heel serieus - ik ben een pietje-precies. Moet ook wel, je creëert tenslotte een vertrouwensband met je klanten. Soms voel ik me een beetje therapeute: de mensen komen soms met heel persoonlijke verhalen af. Het is meestal ook op een keerpunt in hun leven dat ze beslissen om een tatoeage te laten zetten. Om een bepaalde gebeurtenis een plaats te geven", vertelt Ann. En dus laten haar klanten tijdens het tatoeëren hun emoties weleens de vrije loop. "Ik ben zelf best empathisch. En dus schiet meer dan eens mijn gemoed óók vol."Daarom maakt ze daarnaast ook die kunst op bestelling. "Dat werkt voor mij therapeutisch en het is rustgevend. Want ik leg zelf ook graag veel passie en emotie in mijn werk als tatoeëerder."Overigens hecht Ann veel belang aan empathie. "Er zijn soms tattoo-artiesten die gewoon hun eigen goesting doen. Ik luister altijd naar mijn klanten." En prompt moeten we aan 'het sterrenmeisje' denken. "Ze komt hier nog dikwijls eens ter sprake", glimlacht Ann. "Als ik straks in slaap val, dan liefst géén 56 sterretjes op mijn gezicht hé, zeggen ze dan voor de grap. Er zijn er ook wel die effectief in slaap vallen terwijl ik bezig ben. Plots voel ik dan hun ledematen verslappen en denk ik, oké, die is vertrokken", glimlacht Ann. Ze schrijft het toe aan haar zachte hand. "Ik ga heel gevoelsmatig te werk, vang gemakkelijk signalen op van iemand die pijn heeft. Die grens verschilt van persoon tot persoon, maar de ribben zijn bij de meesten wel een tere plek."Of ze zelf als beginnende tattoo-artieste een voorbeeld had? "Ik keek vooral op naar Kat Von D, een Amerikaanse tattoo-artieste die met LA Ink haar eigen televisieshow had. Ze blonk uit in vintage portretten, van filmsterren à la Marilyn Monroe."Het werd ook Ann haar stokpaardje. "Onlangs nog maakte ik een dubbelportret van Johnny Cash en June Carter, voor een koppel van wie initialen ook met de letters J en C beginnen", zegt ze. "De mensen komen vaak om heel persoonlijke redenen langs: ze willen een portret van hun kinderen, of van een huisdier dat ze graag zien. Iemand die haar mama verloor aan kanker vroeg mij om, als blijvende herinnering, van haar een kleine tattoo en een portret op canvas te maken." Als portrettiste werkt Ann graag in zwart-wit, met grafietpotlood. "Of gewoon in balpen; zo'n zwarte bic. Ongelofelijk wat je daar allemaal mee kunt", zegt ze."Zo'n kunstzinnig portret vind ik overigens nog altijd veel persoonlijker dan een foto. Dat heeft naar mijn gevoel meer waarde, gaat emotioneel dieper."Ann viel met haar werk ook al een paar keer in de prijzen. "Voor de klanten een bevestiging dat ze bij mij in goede handen zijn", knipoogt ze. Of de tatoeage tegenwoordig alom aanvaard is? "Er zijn uitzonderingen: ik ken mensen die in 'het mondaine' Knokke werken, maar er niet zouden moeten aan denken om daar met een opzichtige tatoeage toe te komen. Een tatoeage wordt daar om een of andere reden nog altijd wat min bekeken.""Tattoo's zetten blijft evenwel een echte booming business. Het is voor veel mensen ook een soort van verslaving: ik heb klanten die hier terwijl ik bezig ben al hardop over hun volgende tatoeage aan het nadenken zijn", glimlacht Ann. "De tribal is een beetje passé. Op dit moment heel populair bij de vrouwen, zijn mandala's - een soort rozettenpatroon - veelal in combinatie met dotwork: tattoo's die geheel of gedeeltelijk opgebouwd zijn uit puntjes. Wat je tegenwoordig ook veel ziet, is de full sleeve: een tatoeage die, net als de mouw van een shirt, de volledige arm bedekt. Ook veel gevraagd: de black and grey tattoo." Ook met cover-ups; het overzetten van zogenaamde jeugdzondes of mislukkingen, blijft ze de handen vol hebben. "De naam van je partner op je lichaam laten tatoeëren, ik raad het mijn klanten ten stelligste af. De naam van je kind kan wel. Je kind blijft tenslotte voor altijd je kind."Best wel opvallend, is dat Ann eigenlijk cipier is: momenteel neemt ze voltijdse loopbaanonderbreking. "Ik heb in de Brugse gevangenis mijn man leren kennen - wel aan de juiste kant van de celdeur; hij is net als ik cipier", glimlacht ze. "Eigenlijk is het wel een heel contrast: waar je bij de gedetineerden altijd de afstand bewaart, overschrijd je bij het werken op de huid een fysieke grens."Met een tatoeage is het overigens opletten in de zon. "Die is zó venijnig. Je tattoo's kunnen verbleken en als je verbrandt, worden de lijnen dikker. Goed insmeren is dus de boodschap", klinkt het.