Ann Crevits (55) is stilaan met de Poelbergsite vergroeid. In 2007 verhuisde ze met haar gezin naar het voormalige klooster en schooltje en werd ze huisbewaarder van dienst. "Samen met mijn man Michel Van Haute en onze kinderen Sietse (28), Wout (27), Eliot (24), Fauve (19) en Izabo (16) namen we onze intrek in de voormalige kloosterwoning", blikt ze terug. "Toen moest het hele complex nog verbouwd worden. Op de eerste verdieping waren de oude kamertjes van de zusters nog intact. Prachtig waren die. Ze hadden niet veel plaats ter beschikking, maar leefden erg ergonomisch. Spijtig dat ze die afgebroken hebben..."
...

Ann Crevits (55) is stilaan met de Poelbergsite vergroeid. In 2007 verhuisde ze met haar gezin naar het voormalige klooster en schooltje en werd ze huisbewaarder van dienst. "Samen met mijn man Michel Van Haute en onze kinderen Sietse (28), Wout (27), Eliot (24), Fauve (19) en Izabo (16) namen we onze intrek in de voormalige kloosterwoning", blikt ze terug. "Toen moest het hele complex nog verbouwd worden. Op de eerste verdieping waren de oude kamertjes van de zusters nog intact. Prachtig waren die. Ze hadden niet veel plaats ter beschikking, maar leefden erg ergonomisch. Spijtig dat ze die afgebroken hebben..."Een jaar nadat het gezin naar de Poelbergsite trok, overleed Anns echtgenoot. "Een zware dobber om te verwerken", zucht ze. "Maar Michel zal altijd bij ons zijn."De verbouwingswerken maakten Ann en haar kinderen vanop de eerste rij mee. "Die waren niet altijd even eenvoudig, maar het resultaat mag er meer dan zijn. En wij hebben het voorrecht om op een plek bomvol geschiedenis te wonen." Toen het gezin er haar intrek nam, stond het complex al een goed jaar leeg. "Tijdens de eindejaarsperiode van 2005 zijn de laatste zusters hier vertrokken. En nu zijn wij al elf jaar lang de trotse bewoners."Vier jaar na hun aankomst kon de horecazaak eindelijk de deuren openen. "Op 1 juli 2011 was het eindelijk zo ver en konden we écht van start gaan met onze droom. Sindsdien run ik de brasserie samen met mijn zoon Sietse. We hebben die ook deels helpen inrichten, net als bij de realisatie van het terrasgedeelte. Zo voelt dit toch echt als ons kindje aan."Ondertussen zijn Ann en Sietse al zeven jaar aan de slag op de top van de Poelberg. "Slecht gaat het zeker niet, maar we kunnen onmogelijk met twee mensen van de brasserie leven", geeft ze toe. "Daarvoor moeten we toch meer volk over de vloer krijgen. Tijdens zonnige weekends hebben we handen te kort. Maar als het weer wat minder is, zien we niet veel mensen. Ook onze weekdagen zijn erg kalm. Een oplossing zou zijn om meer initiatieven op de Poelbergsite te organiseren, maar daar hebben wij zelf echt de tijd niet voor. We hebben al meermaals bij de stad aangeklopt en hopelijk vinden we snel samen een oplossing. Dit is de mooiste plek van Tielt en de wijde omgeving, maar ze mag gerust wat meer promotie krijgen. Ik heb eerlijk gezegd het gevoel dat toerisme in Tielt door de huidige legislatuur veel minder aandacht krijgt. Onterecht, want deze plek heeft erg veel potentieel."Ondertussen zitten Sietse en Ann niet stil om de Poelbergsite extra weerklank te geven. "Mijn zoon hield onlangs de cornquet boven de doopvont, een luchtige en glutenvrije maïskroket die perfect aardappelen, pasta of rijst kan vervangen. Die bieden we hier ook aan en ze is een groot succes. Alle beetjes helpen."Sinds twee jaar zijn moeder en zoon ook op zoek naar een gerant voor de zaak. "Door iemand de dagelijkse routine in handen te geven, zouden wij tijd hebben om de Poelbergsite bekender te maken. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen nog altijd niet weten dat wij hier te vinden zijn. Jammer genoeg vonden we nog geen geschikte kandidaat en blijven we dus voortwerken. Maar ik ben er zeker van dat dit hele verhaal een succes kan worden als we ons meer op leuke activiteiten kunnen toeleggen."Ann en Sietse beseffen uiteraard ook dat een plek als de Poelberg erg weerafhankelijk is. "Onze zomermaanden zijn altijd top, maar tijdens de winter zien we hier niet veel mensen. We gaan mee op het tempo van de seizoenen. En we hielden tot nu toe ook de boot af om onze zaak te verhuren aan groepen die hier familie- of communiefeesten willen organiseren. We hebben immers geen afgesloten ruimte, los van de brasserie zelf. Misschien moeten we onze mening daarover eens bijstellen... Sowieso blijven we nog even op post, want deze plek zit in ons hart."Na elf jaar voelt Ann zich helemaal thuis op het hoogste puntje van Tielt, zo'n 45 meter boven de zeespiegel. "Elke ochtend ontwaken met dit uitzicht is al een geschenk op zich. Nu alleen nog ervoor kunnen zorgen dat iederéén weet dat je hier van unieke vergezichten kan genieten", besluit ze.