"Het is een echte passie, een vorm van verslaving zelfs. We kunnen de wedstrijden van Beselare niet missen", vertellen beide heren. Hun voetbalverhaal begint in 1959 toen Beselare opnieuw was opgestart. "Ik kende Willy Geldhof goed die in Beselare speelde en kwam voor hem supporteren", zegt André. "Wij woonden naast het voetbalterrein, dat werd aangelegd op een vroegere Duitse oorlogsbegraafplaats", pikt Willy in. "André vroeg of hij zijn fiets bij ons mocht plaatsen en ik vroeg aan vader om mee te mogen gaan kijken. Ik was toen zeven jaar." Een uitzonderlijk supportersduo was geboren.
...

"Het is een echte passie, een vorm van verslaving zelfs. We kunnen de wedstrijden van Beselare niet missen", vertellen beide heren. Hun voetbalverhaal begint in 1959 toen Beselare opnieuw was opgestart. "Ik kende Willy Geldhof goed die in Beselare speelde en kwam voor hem supporteren", zegt André. "Wij woonden naast het voetbalterrein, dat werd aangelegd op een vroegere Duitse oorlogsbegraafplaats", pikt Willy in. "André vroeg of hij zijn fiets bij ons mocht plaatsen en ik vroeg aan vader om mee te mogen gaan kijken. Ik was toen zeven jaar." Een uitzonderlijk supportersduo was geboren. Nu zestig jaar later heeft André al 1.700 wedstrijden bijgewoond van Beselare en Willy heeft sinds toen praktisch geen enkele wedstrijd gemist. Ze wonen zowel thuis- als uitwedstrijden bij. Hun favoriete ploeg speelde in al die jaren het meest in vierde of derde provinciale maar in een recent verleden ook in tweede. Beiden hebben ook nog deel uitgemaakt van het bestuur. "Ik heb zelfs jaren de ploeg opgesteld zonder dat er een trainer was", lacht André.Willy was bestuurslid van 1987 tot 1995. "Op een bepaald moment woonde ik alle wedstrijden van de preminiemen en van de eerste ploeg bij. Samen hebben we eigenlijk alles gedaan. André is nog grensrechter geweest en we hebben zelfs nog de lijnen gekalkt", verduidelijkt Willy. Over wie de beste speler ooit was op het Beselaarse veld, zijn beiden het roerend eens. "Er waren meerdere goede spelers maar toch schuiven we Marcel Warlop, die nu in Frankrijk woont, en Frans Nollet als uitstekende voorspelers en Roger Serruys als doelman naar voor.""Vergelijken met vroeger is onmogelijk", mijmeren beiden. "Het materiaal en de sfeer zijn helemaal anders. Vroeger had je van die harde schoenen en ook de ballen waren harder. Ook de sfeer naast en op het terrein was anders. Toen bestond de ploeg praktisch allemaal uit spelers van de eigen gemeente. Dat bracht niet alleen meer volk naar het terrein maar de spelers voelden zich ook meer verbonden met de ploeg. We hebben fantastische momenten beleefd. Vroeger trokken we met een volle bus naar de wedstrijd, maar die periode is nu voorbij. Vroeger was er ook nog geen kantine, maar toch werd er duchtig nagekaart in de plaatselijke herbergen." In de voorbije 60 jaar hebben André en Willy al heel wat voetbalterreinen gezien. "Verdwalen zullen we zeker niet", lacht Willy, "want André weet 98 procent van alle terreinen liggen." Zijn vriend kan dit alleen maar beamen. "Ik kan gewoon niet voorbijrijden aan een voetbalterrein. Telkens stop ik even om een kijkje te nemen. Dat mogen zelfs terreinen zijn die ik regelmatig zie", lacht André. Het onafscheidelijke supportersduo zal KEVC Beselare blijven steunen zolang ze kunnen. "We zijn tevreden zoals de club nu presteert. Volgend jaar zijn we zeker opnieuw present want we kunnen onze Beselaarse ploeg gewoon niet missen", besluiten de heren enthousiast.(NVZ)