Bijna zestig jaar is het geleden dat André Anckaert en zijn vrouw Marie-Louise Vaneeckhoutte van start gingen met Anckaert Confectie in de Waregemstraat 14 in Desselgem. Het toenmalige confectie-atelier is uitgegroeid tot een modebedrijf met feestkledij voor kinderen.
...

Bijna zestig jaar is het geleden dat André Anckaert en zijn vrouw Marie-Louise Vaneeckhoutte van start gingen met Anckaert Confectie in de Waregemstraat 14 in Desselgem. Het toenmalige confectie-atelier is uitgegroeid tot een modebedrijf met feestkledij voor kinderen."Jazeker en dat komt omdat de onafhankelijke winkels slaag krijgen en dat zijn onze belangrijkste klanten. Bij winkeliers op de Meir in Antwerpen of in de Lippenslaan in Knokke-Heist valt dat nog mee, maar dat zijn uitzonderingen. In veel steden ligt het heel wat moeilijker. Kijk naar Waregem of Kortrijk. Daar zie je wel leegstand. De oorzaak is dat de ketens het makkelijker hebben om al eens met een goedkopere kledinglijn op de markt te komen en bovendien kopen ook meer mensen online. Ik betrap er me zelf ook op dat ik mijn schoenen al eens via het internet koop.""We proberen ons beter in de markt te zetten en hebben daarvoor een marketingbureau in de arm genomen. Zo was GYMP tot voor kort het letterwoord dat verwees naar Geert, Jo, Marianne en Pol. Dat zijn de namen van mijn broers, zus en mezelf, de vier bestuurders van Anckaert Confectie. Een marketeer stelde voor om die slogan te veranderen en internationaler te maken. Nu staat GYMP voor Gorgeous, Young Misters en Princesses, wat je zou kunnen vertalen als prachtige jonge heren en prinsesjes. Dat is ook zo verwerkt in ons nieuwe logo. Die nieuwe huisstijl vind je ook terug op de website en in onze eigen testwinkels in Kortrijk en Brugge waar alleen onze eigen producten te vinden zijn. Een andere verandering is dat we nu actief zijn in heel Europa. De tijd dat we in hoofdzaak aan Belgische boetieks verkochten is voorbij. Van de 400 winkels in Europa die nu klant zijn van ons, bevinden er zich nog amper 60 in Vlaanderen. Ook in die modezaken proberen we duidelijker aanwezig te zijn, onder meer door winkelzakken te leveren met ons logo op en pancartes die dan bij onze kinderkleding staan. Een laatste verandering is dat we duidelijker aanwezig zijn op sociale media en meer online verkopen.""Dat was een hele moeilijke tijd. In die periode is het model van de confectie-ateliers zoals mijn ouders er één hadden zo goed als volledig van de kaart geveegd in onze contreien. Van de vijftig personeelsleden die er ooit waren, bleven er toen niet veel meer over. Zelf heb ik toen ook het bedrijf een tijdlang verlaten en ben ik gestart als freelance computerspecialist. Ik had burgerlijk ingenieur gestudeerd met specialisatie in de computerwetenschappen dus kwam ik daarmee in mijn branche terecht. Later ben ik teruggekeerd naar het bedrijf, al blijf ik actief in de computersector, nu als partner in softwarebedrijf B-inside in Beveren-Leie.""Door de productie te verhuizen naar Tunesië. Mijn broer Jo en zijn vrouw en mijn schoonzus Kathleen Debosschere zijn daar toen tijdelijk gaan wonen om er het bedrijf te runnen. Nu werken daar 80 mensen en heeft daar iemand van ter plekke de leiding. Door die beslissing hebben we het overleefd. Hier in Desselgem gebeurt alleen nog het creatieve werk, de verkoop en de distributie en werken we hier in totaal nog met 25 mensen.""Mijn broer, die 12 jaar in Tunesië gewoond en gewerkt heeft, doet de volledige productie en de logistiek. Zijn vrouw Kathleen is vandaag hoofdontwerpster en hoofd van de designafdeling. Pol doet de verkoop in Vlaanderen en de backoffice, de administratie binnen het bedrijf zeg maar. Marianne doet de aankoop en de kwaliteitscontrole. Ik heb de algemene leiding en doe de algemene coördinatie. Ik heb weinig operationele functies, maar de marketing en de IT, het computerluik, behoren toch tot mijn takenpakket. Mijn broers en zus zijn ook net als ik bestuurder.""Dat heeft voor- en nadelen. Een voordeel is dat we goed aan mekaar hangen en weten dat we mekaar kunnen vertrouwen. Een nadeel is dat ik als leidinggevende niet in mijn eentje knopen kan doorhakken zoals een ceo in een bedrijf zonder familiebanden wel kan. Er is nog meer overleg nodig. Maar het lukt wel.""Mijn ouders runden een bedrijf en dus lag het voor mij in de lijn der verwachtingen dat ik ook zelfstandige zou worden. Het was ook de grote zorg van mijn ouders dat dit zou gebeuren. Ik herinner me nog goed toen ik mijn diploma kreeg als burgerlijk ingenieur dat ik mijn vader aan een van mijn professoren hoorde vragen: en zo'n burgerlijk ingenieur, kan die ook als zelfstandige dan wel zijn plan trekken? (lacht). Mocht ik niet uit een familie van ondernemers zijn gekomen, dan was het goed mogelijk dat ik voor een academische loopbaan had gekozen aan de universiteit.""Dat is moeilijk geworden voor haar. Ze is nu 87 en haar mobiliteit is veel verminderd. Maar wij - haar vier kinderen - werken hier allemaal en ze ziet ons dus regelmatig.""Ik wil toch tot mijn 67ste aan de slag blijven. Ik denk ook dat het bedrijf me nodig heeft. Bovendien heb ik ook een vrouw die nog volop actief is en enkele jonge kinderen die nog thuis zijn, dus kunnen we het geld best nog goed gebruiken.""Voorlopig is er niemand. Mijn oudste vier kinderen hebben allemaal een job en hebben geen connectie met het bedrijf. Mijn andere kinderen zijn te jong en die van mijn broers en zus ook. Maar er is nog tijd. Dus we maken ons nog geen zorgen.""Ik ben als kandidaat opgekomen voor de CVP (het huidige CD&V) bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1982. Ik had behoorlijk wat voorkeurstemmen, maar te weinig om verkozen te zijn als raadslid. Ik ben er dan maar mee gestopt. Ik weet ook niet of ik er echt tijd had kunnen voor maken.""Ik heb een tijd met dat idee gespeeld. Toen ik in mijn laatste jaar zat in het Heilig Hartcollege in Waregem twijfelde ik wat ik wilde doen: voor burgerlijk ingenieur studeren of naar het conservatorium gaan. Mijn vader schiep snel duidelijkheid. Ga maar eerst studeren, zei hij. Daarna zien we wel. Maar daarna is het er niet meer van gekomen. Nu speel ik in mijn vrije tijd eerste trompet bij de Desselgemse fanfare en zing ik bij het Waregemse koor Con Cuore. Ik doe het graag en las onlangs ook dat het gezond is en dat je er langer door leeft. Ik wil dat graag geloven." (lacht) (Freddy Vermoere)