Anatolische herder Bo heeft er geen gemakkelijk leven opzitten. Bijna drie jaar geleden werd hij binnengebracht in dierenasiel De Leiestreek in Zwevegem omdat de autohandelaar die hem gekocht had als waakhond, niet kon voorkomen dat Bo telkens opnieuw ontsnapte.

Na één bezoek verkocht

Bo's geweldige karakter naar mensen toe zorgde ervoor dat hij meteen erg geliefd was bij de vrijwilligers van het asiel. Maar zijn afmetingen, ontsnappingspogingen en zijn aversie voor andere dieren zorgden ervoor dat het heel lang duurde voor hij een geschikte thuis vond. Gelukkig spotte Veronique Deville uit Wieze Bo enkele weken geleden op sociale media.

"Onze vorige hond moesten we begin augustus laten inslapen", legt ze uit. "Daar moest ons gezin natuurlijk even van bekomen. Toen we klaar waren voor een nieuwe hond, wist ik meteen dat het een grote zou zijn. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor grote honden. Bo paste perfect in dat plaatje. Na één bezoek aan het asiel waren we al verkocht."

Gek op spelletjes

Veronique liet speciaal voor ontsnappingskunstenaar Bo een volledig nieuwe omheining van twee meter hoog plaatsen rond haar huis. "Hij struint heel graag door onze tuin. Eerst zocht hij vooral naar een plaats om te ontsnappen, maar daar is hij ondertussen mee gestopt", klinkt het opgelucht.

Bo samen met baasje Veronique., gf
Bo samen met baasje Veronique. © gf

"Hij is gek op speur- en zoekspelletjes in de tuin. Mijn dochter verstopt dan kleine worstjes voor hem, die hij met veel bravoure opspoort en oppeuzelt. Natuurlijk moest hij zich na al die jaren in het asiel even aanpassen. De eerste dagen heeft hij vooral veel geslapen op zijn matras in de living. Wandelen was in het begin een uitdaging. Bo weegt meer dan 50 kilo, dus in eerste instantie had ik daar wat mankracht voor ingeschakeld (lacht). Maar ondertussen ga ik elke middag met een gerust hart drie kwartier wandelen. Al heeft hij zeker nog zijn koppige buien. Daar hadden ze ons in het asiel al voor gewaarschuwd. Dan gaat hij op zijn poep zitten en wil hij geen meter meer vooruit (lacht)."

"In die paar weken is hij al helemaal een deel van ons gezin geworden. Hij hoeft dus nooit meer terug naar het asiel", aldus Veronique. "Alhoewel, ze missen hem daar enorm. Dus als de crisis voorbij is, gaan we zeker nog eens op bezoek", besluit ze.

Anatolische herder Bo heeft er geen gemakkelijk leven opzitten. Bijna drie jaar geleden werd hij binnengebracht in dierenasiel De Leiestreek in Zwevegem omdat de autohandelaar die hem gekocht had als waakhond, niet kon voorkomen dat Bo telkens opnieuw ontsnapte. Bo's geweldige karakter naar mensen toe zorgde ervoor dat hij meteen erg geliefd was bij de vrijwilligers van het asiel. Maar zijn afmetingen, ontsnappingspogingen en zijn aversie voor andere dieren zorgden ervoor dat het heel lang duurde voor hij een geschikte thuis vond. Gelukkig spotte Veronique Deville uit Wieze Bo enkele weken geleden op sociale media. "Onze vorige hond moesten we begin augustus laten inslapen", legt ze uit. "Daar moest ons gezin natuurlijk even van bekomen. Toen we klaar waren voor een nieuwe hond, wist ik meteen dat het een grote zou zijn. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor grote honden. Bo paste perfect in dat plaatje. Na één bezoek aan het asiel waren we al verkocht."Veronique liet speciaal voor ontsnappingskunstenaar Bo een volledig nieuwe omheining van twee meter hoog plaatsen rond haar huis. "Hij struint heel graag door onze tuin. Eerst zocht hij vooral naar een plaats om te ontsnappen, maar daar is hij ondertussen mee gestopt", klinkt het opgelucht. "Hij is gek op speur- en zoekspelletjes in de tuin. Mijn dochter verstopt dan kleine worstjes voor hem, die hij met veel bravoure opspoort en oppeuzelt. Natuurlijk moest hij zich na al die jaren in het asiel even aanpassen. De eerste dagen heeft hij vooral veel geslapen op zijn matras in de living. Wandelen was in het begin een uitdaging. Bo weegt meer dan 50 kilo, dus in eerste instantie had ik daar wat mankracht voor ingeschakeld (lacht). Maar ondertussen ga ik elke middag met een gerust hart drie kwartier wandelen. Al heeft hij zeker nog zijn koppige buien. Daar hadden ze ons in het asiel al voor gewaarschuwd. Dan gaat hij op zijn poep zitten en wil hij geen meter meer vooruit (lacht).""In die paar weken is hij al helemaal een deel van ons gezin geworden. Hij hoeft dus nooit meer terug naar het asiel", aldus Veronique. "Alhoewel, ze missen hem daar enorm. Dus als de crisis voorbij is, gaan we zeker nog eens op bezoek", besluit ze.