We hebben ze allemaal al gezien in de media, de beelden van uitgeputte verpleegkundigen die op hun tandvlees zitten. Niet bepaald bemoedigend voor wie dacht zelf aan de slag te gaan in de sector. En toch meldden de West-Vlaamse hogescholen aan het begin van het academiejaar afgelopen september, een stijging in het aantal studenten dat kiest voor een opleiding verpleegkunde. Vermoed wordt dat de positieve manier waarop verplegend personeel de laatste maanden in beeld komt, daar voor iets tussen zit. Maar het blijft toch vooral een roeping, ook voor An Defoort.
...

We hebben ze allemaal al gezien in de media, de beelden van uitgeputte verpleegkundigen die op hun tandvlees zitten. Niet bepaald bemoedigend voor wie dacht zelf aan de slag te gaan in de sector. En toch meldden de West-Vlaamse hogescholen aan het begin van het academiejaar afgelopen september, een stijging in het aantal studenten dat kiest voor een opleiding verpleegkunde. Vermoed wordt dat de positieve manier waarop verplegend personeel de laatste maanden in beeld komt, daar voor iets tussen zit. Maar het blijft toch vooral een roeping, ook voor An Defoort. Na je 40ste nog terugkeren naar de schoolbanken, dat lijkt een onmogelijke opdracht?"Dat dacht ik eerst ook (lacht), dat op mijn leeftijd die studies te zwaar zouden zijn. Maar de mensen van VDAB hebben mij overtuigd. Blijkt dat het toch wel pittig is (lacht), met een job zou ik het niet kunnen combineren. Daarom ga ik voltijds naar school. Er komt wel flink wat studiewerk bij kijken. Maar ik vind dat niet per se lastiger dan toen ik 18 jaar was. Je studeert efficiënter, met een duidelijk doel voor ogen. Je weet wat je waarom doet en je kan beter hoofd- van bijzaken onderscheiden. Je hebt ook al werk- en levenservaring. In welke sector dat ook is, je neemt dat mee. Als ik afstudeer heb je een ander soort verpleegkundige dan als een 22-jarige afstudeert. Een die misschien ook beter past in sommige jobs." Je had nochtans een mooie job in marketing?"Ja, maar eerlijk? Ik zag er op de duur het nut niet meer van in. Ik maakte geen verschil. Toen ik op een bepaald moment mijn werk verloor omdat het bedrijf aan het herstructureren sloeg, kwam ik voor een keuze te staan. Ofwel zocht ik weer een job in dezelfde richting, ofwel ging ik doen wat ik altijd al wilde doen en dat is werken in de zorg. Ik koos voor dat laatste."Waarom verpleegkunde? "Mocht ik vandaag 18 zijn, dan ga ik voor geneeskunde. Maar dat is natuurlijk geen haalbare kaart meer. Daarom dus verpleegkunde, ook omdat het een knelpuntberoep is. Ik ben bovendien niet bang om heel hard te werken, maar ik wil naar huis kunnen gaan met het gevoel dat ik die dag iemand heb kunnen helpen. En tegelijkertijd mijn boterham verdienen natuurlijk." Het zit ook in de familie?"Inderdaad mijn papa, zus en schoonbroer zijn huisartsen. Mijn broer is specialist, mijn schoonzus ook. Het bloed kruipt dus waarschijnlijk waar het niet gaan kan. Mijn ouders en de familie vinden dat gelukkig super. Ik denk dat het onverwacht kwam, maar ze steunen mij wel. Ondertussen blijkt ook echt dat dat iets is voor mij."Je dagen spenderen tussen tieners en jonge twintigers, valt dat een beetje mee?"Je krijgt in de klas een andere functie. Ik ben een stuk rustiger en word zo een beetje de mama van de bende. Ik denk dat dat zowel voor hen als voor mij goed is. Het moeilijkste vind ik groepswerken. Daar voel ik inhoudelijk het leeftijdsverschil heel erg. Waar je je ook over moet zetten, is dat je op stage begeleid wordt door mensen die je kinderen kunnen zijn. Dat moet je leren aanvaarden. Je bent dat ook niet meer gewoon om dag in dag uit beoordeeld te worden. Je moet vaak wel eens slikken en je vuisten in je zakken maken. Ik ben verpleegtechnisch dan wel een beginner, maar je levenservaring neem je mee. Maar als student moet je dan je plaats kennen. Dat is een uitdaging. Mochten andere mensen die ik ken van mijn leeftijd opnieuw aan het studeren slaan, dan denk ik dat dat het grootste probleem zou zijn. En dus niet het verwerken van cursussen."Je eigen kinderen studeren ook allebei. Wat vinden zij van hun mama die terugkeert naar de schoolbanken?"Die vonden het super dat ik die beslissing nam. Die vinden het minder super dat mama's rapport beter is dan dat van hen. (lacht) En ook minder super dat mama heel goed weet hoe het er in een hogeschool aan toegaat en dat ze dus veel minder verhaaltjes kunnen ophangen dan een gewone student. Misschien heb ik als moeder wel een te grote inkijk in hun leven. Ze vinden trouwens ook dat ik te veel studeer." Is dat zo?"Neen, want ik bekijk die cursussen anders dan iemand van 18. Die bekijkt een cursus als iets waar hij door moet en na het examen is het voorbij. Ik zie dat als een stapel kennis die ik wil verwerven. Ik leer dat ook puur voor mezelf en niet per se met het oog op het examen. Gewoon omdat ik die dingen wel wil weten. Ik kan mijn cursussen puur uit interesse lezen."De coronacrisis heeft de job van verpleegkundigen heel wat zwaarder gemaakt. Heb je spijt van je keuze?"Neen, corona heeft mijn toekomstige job net in de kijker gezet. Het is nog eens duidelijk welke tekorten er zijn. Corona maakt het trouwens alleen maar nog interessanter om verpleegkundige te zijn. Nu meer dan ooit kan ik iets doen dat helpt, dat zin geeft aan mijn bestaan."