Alexandre met Make-A-Wish naar Disneyland Parijs

Vorige vrijdag werd een veiling georganiseerd ten voordele van Make-A-Wish. Christel Vansteelandt is sinds begin dit jaar de eerste wensmama in ons land die ook kernmedewerker van de organisatie werd.

Mama Christel Vansteelandt met het beertje van haar overleden zoontje Alexandre. © AV

Alexandre, het zoontje van Christel, mocht in 2001 met Make-A-Wish naar Disneyland Parijs, een jaar later overleed de jongen. Christel woont met haar man Guy Taelemans en kinderen Valerie en Caroline sinds 1998 in De Haan. De dochters Nancy en Stefanie wonen al alleen. Christel gaf les en werkt nu bij de VDAB, Guy werkte bij de groendienst van de gemeente De Haan. Ze hadden ook een zoontje Alexandre. In maart 2001, toen hij bijna 3 jaar was, kregen ze te horen dat de jongen nog tien dagen te leven had. Een verwoestende kanker had zich in zijn buikje genesteld. Haar verhaal is dat van een familie die heeft geworsteld tegen het onvoorstelbare.

Nog tien dagen te leven

“We hadden een belofte gedaan toen Alexandre al ziek was. We wilden iets doen. Zo hebben we een aantal acties georganiseerd. Onze kleindochter, de dochter van een van de oudste kinderen, wou begin dit jaar een spreekbeurt maken voor school over Make-A-Wish. Zo ben ik naar de site gaan en zag ik een vacature voor medewerker. Ik heb meteen gesolliciteerd en een uur later zat ik er al. Door wat we met Alexandre hebben meegemaakt weet ik hoe belangrijk de organisatie is. Alexandre werd ziek begin 2001. Hij ging juist een maandje naar de kleuterschool, hij was net geen drie jaar. In het ziekenhuis stelden ze de diagnose, we kregen te horen dat hij nog maar tien dagen te leven had. Er was bij hem een heel zware neuroblastoom, een heel zware kanker, vastgesteld. Tien dagen… maar uiteindelijk hebben we nog een jaar met hem kunnen doorbrengen. Hij heeft hard gevochten, in februari 2002 is hij gestorven.”

In nood leer je je vrienden kennen

Hoe het voelde om die diagnose te horen? Je wordt in de grond geboord ! Je staat er niet bij stil dat zoiets kan gebeuren. Het moment dat je dat hoort, is dat een regelrechte slag in het gezicht. De dokters vroegen aan ons als ouders om volledig voor hem te gaan. Ik kon sociale vrijstelling krijgen, dat was een geluk. Voor mijn man was het moeilijker, hij zat er op een bepaald moment ook helemaal door. Wij zagen rond ons dat koppels uit elkaar groeien : dat de ene ouder wel bij het kind kan blijven en de andere niet maakt het zeer moeilijk. Wij hebben dat niet gedaan, we hebben bewust gekozen om elk ons deel bij hem te zijn. De meisjes hebben dat altijd geaccepteerd. Alexandre bleef thuis wanneer hij palliatief werd, een organisatie kwam de verzorging doen. In die periode leefden we in de slaapkamer, we gingen enkel in de keuken om iets te halen, te eten of te drinken. De meisjes werden opgevangen door de buurvrouw en haar man. De zusjes kwamen langs op vraag van Alexandre. Eventjes maar want hij was te ziek, een minuut of tien, twaalf. Valerie was toen zes jaar, Caroline tien, ze hebben alles heel bewust meegemaakt. Wij hadden het geluk dat de buurvrouw het volledig van ons overnam, er zijn heel weinig mensen die dat zouden doen. In nood leer je je vrienden kennen, wij zijn hen daar ontzettend dankbaar voor.”

Organisatie kwam meteen in actie

“Alexandre wou heel graag naar Disneyland Parijs om Ior, Teigetje en Donald Duck te ontmoeten. Het wensteam van Make-A-Wish was super. Een groepje van drie mensen kwam langs. Ze zochten alles uit en stelden vooral ook veel vragen. Dan lieten ze weten dat we ons mochten klaarmaken om naar Disneyland Parijs te gaan. In de zomervakantie heeft hij de wens geuit. De wensuitvoering was begin december 2001. Hij is een dag vroeger dan voorzien naar huis gegaan, hij gaf aan dat het genoeg was. De reactie van de organisatie was super, ze kwamen onmiddellijk in actie. Hij moet het gevoeld hebben, want daarna had hij een terugval en twee maand later is hij gestorven.”

Lees hierover ook in Krant van West-Vlaanderen, editie De Zeewacht, van vrijdag 14 augustus

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.