Alex Prinzie is een gepensioneerd treinmachinist. Hij woont bijna 24 jaar in Bissegem. Hij vertelt het van achter een ferme, witte snor en de hele tijd lurkend aan een sigaar.

Alex is zoals elke middag op weg naar het rusthuis. Daar steekt hij af en toe een handje toe. Hij is vier jaar met pensioen, is 62 en is van plan om op zijn 70 een aanvraag in te dienen om een assistentiewoning te betrekken. Was er hier onlangs nog een aangespoelde die vertelde dat je als buitenstaander moeilijk aanvaard wordt in Bissegem, dan durft Alex zich ingeburgerd te noemen. "Als je geregeld eens op café gaat, sociaal contact zoekt, of naar de Troubadour naar het toneel gaat kijken, dan leer je mensen kennen", aldus Prinzie.

Hij heeft ook een hele tijd met de vinken gespeeld, maar doet dat niet meer sinds je met zelfgekweekte vinken moet spelen. Al kijkt hij met enige heimwee terug op de tijd dat hij vinken had die tot 400 liedjes per uur zongen.

Een vrouw heeft hij nooit gehad. "ik ben altijd alleen geweest. Ik heb nooit kunnen kiezen", lacht hij.