"Ik heb een tijdje in een huis van Camelot gewoond waar de boiler zodanig lekte dat het pluis van de schimmel op mijn slaapkamermuur stond", vertelt Bieke Callens (20). Ze staat op de wachtlijst voor een sociale woning, maar woont al drie jaar in de Beukenlaan samen met haar vriend Mike Piens (25) en hun hond Shaka (3).
...

"Ik heb een tijdje in een huis van Camelot gewoond waar de boiler zodanig lekte dat het pluis van de schimmel op mijn slaapkamermuur stond", vertelt Bieke Callens (20). Ze staat op de wachtlijst voor een sociale woning, maar woont al drie jaar in de Beukenlaan samen met haar vriend Mike Piens (25) en hun hond Shaka (3). "Dat is nog niks", pikt hun buurman in. "Bij ons kwam er bruine drab in plaats van water uit de kraan. Ik ging douchen bij mijn ouders." "In mijn huis stond er niet eens een keuken", vertelt een voormalige bewoner die anoniem wil blijven. "Waar het aanrecht hoorde te zijn, was er gewoon een groot gat. De mensen van Camelot beloofden meerdere keren dat er iemand zou langskomen, maar ik heb nooit iemand gezien. Eigenlijk heb ik ook recht op een sociale woning, maar daar wacht ik nog altijd op. Ik heb nu een goede job en ben op zoek naar een appartementje op de privémarkt. Maar als alleenstaande maak je geen kans, ik slaap voorlopig op mijn werk en ben dus eigenlijk dakloos." Als de buren van de Beukenlaan samenkomen lijkt het wel een wedstrijd: wiens huis is er het ergst aan toe? "We wisten natuurlijk voor we hier aan begonnen dat het niet ideaal zou zijn", klinkt het. "Maar we konden toen, net zoals nu, nergens anders terecht."Nochtans is het idee achter Camelot vrij inventief. Het bedrijf biedt eigenaars van leegstaande panden aan om die te beheren. Concreet houdt dat in dat zij geen dure bewakingsfirma's inhuren, maar de panden in bruikleen geven, zodat ze niet ten prooi vallen aan krakers of vandalisme. Daarom verhuren ze die aan bijvoorbeeld kunstenaars, die er een atelier vestigen, voor een erg lage prijs. Een win-winsituatie, dacht ook de toenmalige raad van bestuur van de Kortrijkse sociale huisvestingsmaatschappij Goedkope Woningen in 2016. De huisjes in de Beukenlaan stonden leeg in afwachting van renovatie en waren niet meer geschikt om te verhuren. De maatschappij moest dus belastingen betalen op leegstand. "Alleen bleek al snel dat Camelot niet mikte op dat beloofde doelpubliek", vertelt de huidige voorzitter van Wonen Regio Kortrijk, Maxim Veys (SP.A), toen nog kabinetschef bij het OCMW. "Zij zouden de huizen die wij niet in voldoende staat achtten om te verhuren, beheren. Ze zouden de huisjes wat opknappen en er konden bijvoorbeeld kunstenaars en andere hippe mensen in terecht, mensen die het kunnen stellen met wat minder comfort. Maar we stelden als snel vast dat ze die huizen afficheerden als goedkope woningen, je kan je afvragen of dat wel correct is." In praktijk bleek inderdaad dat het vooral de zwakste mensen in de maatschappij waren die de woningen betrokken. Minstens drie van de buren waar wij mee spraken gaven aan ook recht te hebben op een sociale woning. Alleen lopen de wachtlijsten in Kortrijk daarvoor soms op tot zeven jaar."Het is nu eenmaal zo dat we in Kortrijk en eigenlijk heel Vlaanderen, met een wooncrisis kampen. Ook maatschappelijk werkers trokken aan de alarmbel", vervolgt Maxim. "Maar het gaat in dit geval om een Nederlandse multinational. Die vooral winst wil maken. Toen ik voorzitter werd in 2017 hebben we bekeken of we het contract vroeger konden stopzetten. Maar dat bleek juridisch niet mogelijk. Daarom lieten we de overeenkomst uitdoven. Mensen die al in het project stapten, mochten wel in de huizen blijven, maar er mochten geen nieuwe meer bij komen. Ook zorgden we dat er een langere opzegperiode kwam en dat conformiteitsattesten (documenten waaruit blijkt dat de huurwoning aan de woningnormen voldoet, red.) verplicht werden. Het gaat nu nog om 27 woningen. Het contract loopt af op 15 oktober 2019." Het lijkt er dus op dat Camelot al jaren wist dat de bewoners in de Beukenlaan op het einde van dit jaar zouden moeten vertrekken. "Toch koos het bedrijf ervoor om ons pas op 10 september op de hoogte te brengen. We hebben een simpel mailtje gekregen, geen aangetekende brief. Op 10 november moeten we weg zijn, maar ik heb geen idee waar we naartoe moeten", vertelt Bieke. Het gezin leeft voorlopig van het inkomen van haar vriend Mike. Zijzelf heeft een zware depressie achter de rug en werkt als vrijwilliger bij Theater Antigone en in volkstuintjescomplex De Venning. "Dan zwijg ik nog over de huurwaarborg", zucht ze. "We moesten 350 euro cash betalen en zullen die waarschijnlijk nooit terug zien. Dat bedrijf heeft hier geen kantoor en telefoons opnemen doen ze niet. Ze wanen zich boven de wet."De huurders hopen nu dat Wonen Regio Kortrijk hen wat uitstel van executie wil geven. "Maar daar kunnen wij helaas niet helpen. Wij mogen wettelijk gezien geen contact hebben met de bezetter", zegt Maxim. "De vorige raad van bestuur had toen misschien beter moeten weten, maar dat is nu gemakkelijk gezegd. Ik zal eerlijk gezegd blij zijn als we van dat bedrijf af zijn. Dan kunnen we de huisjes beginnen renoveren en een goede woonplek voor die mensen voorzien." Bij Camelot zelf reageren ze begrijpend. "Maar die mensen wisten natuurlijk dat het maar ging om een voorlopige oplossing", aldus business development manager Dorine Oerlemans. "Wij mogen een pand wettelijk maximum drie jaar laten bezetten. Die termijn verstrijkt op 15 oktober, daarna gaan de huisjes tegen de vlakte. Wij hebben ons gehouden aan de wettelijke opzegtermijn van 30 dagen en hebben zelfs een aangetekende brief gestuurd, iets waar wij contractueel niet toe verplicht zijn. We doen ons best om iedereen zo goed mogelijk te informeren. Maar merken inderdaad dat er nog vaak misverstanden opduiken. Eerlijk? Mijn hart breekt ook soms ook als wij mensen moeten verplichten om te vertrekken. Maar wij proberen hen op alle mogelijke manieren verder te helpen."