De Vandaeles zijn zowat vergroeid met Vlissegem: het voltallige gezin is er rond de kerktoren blijven hangen, rond het café waar Wilfrieds moeder Angèle vele jaren de plak zwaaide. "Ergens vind ik dat een beetje eigen aan alle kustbewoners: langs de ene kant zijn we allemaal eenvoudige dorpelingen onder de kerktoren, langs de andere kant ook heel gastvrije mensen die zich makkelijk aanpassen. Misschien komt dat doordat we het gewoon zijn om met die toeristen en tweedeverblijvers om te gaan", zegt Wilfried Vandaele, ondertussen een goeie vijf maanden burgemeester in De Haan.
...

De Vandaeles zijn zowat vergroeid met Vlissegem: het voltallige gezin is er rond de kerktoren blijven hangen, rond het café waar Wilfrieds moeder Angèle vele jaren de plak zwaaide. "Ergens vind ik dat een beetje eigen aan alle kustbewoners: langs de ene kant zijn we allemaal eenvoudige dorpelingen onder de kerktoren, langs de andere kant ook heel gastvrije mensen die zich makkelijk aanpassen. Misschien komt dat doordat we het gewoon zijn om met die toeristen en tweedeverblijvers om te gaan", zegt Wilfried Vandaele, ondertussen een goeie vijf maanden burgemeester in De Haan. Café De Meiboom is al meer dan dertig jaar dicht, maar het decor is volledig intact gebleven: de toog en de biljart staan er nog en ook de spaarkas herinnert er nog aan vroegere tijden. Wilfrieds moeder Angèle overleed in 2017, op 96-jarige leeftijd. "Honderden trouwfeesten, communies en rouwmaaltijden hebben hier plaatsgevonden. De mensen kwamen van heinde en verre voor mama's kookkunsten. Als eerbetoon aan hun oma, laten mijn twee zoons het café af en toe nog eens herleven. Het zit dan altijd afgeladen vol. Onze oudste zoon Joris woont nu hiernaast, in het huis waar mijn tante lang een winkeltje heeft uitgebaat. En onze jongste woont hier ook: de Vandaeles zijn een commune", knipoogt Wilfried. Zijn zoon Joris geeft les in de Jozefienen, Bart is leerlingenbegeleider in het VTI. Zelf koos Wilfried na het behalen van zijn aggregaat voor de communicatiesector. Na zijn periode als secretaris bij de Stichting Algemeen Nederlands Congres - een overlegorgaan dat de relaties tussen Vlaanderen en Nederland moest bevorderen - werd hij in '94 woordvoerder van de Vlaamse Milieumaatschappij. Uit die tijd dateert ook zijn figuurtje 'Floepje' de vliegende vis: Vandaele werkte bij de VMM een milieu-educatief lespakket uit dat in tien talen en vijftien landen verscheen. "Floepje heeft het zelfs tot in Zuid-Afrika geschopt, in Griekenland bestaat er een piratenversie van", zegt hij. De groene jongen in Vandaele is altijd blijven sluimeren. "Het begon met jeugdig idealisme: 40 jaar geleden al was er sprake van een afvaleiland voor onze kust, die vanwege zijn ondiepe Wenduinebank altijd aantrekkelijk is geweest. Ik liep in de jaren 80 ook vooraan in de milieubeweging, organiseerde antikernwapendemonstraties. De rijkswacht kwam me hier dan in de keuken van 't café ondervragen - ik heb naar het schijnt nog altijd een dossiertje bij Staatsveiligheid." (lacht)Vandaele trad in '79 toe tot de Volksunie. "De eerste politieke partij die een milieucongres organiseerde, Groen bestond nog niet. En de Volksunie onderhield ook nauwe banden met de Bond Beter Leefmilieu. Ook al is de N-VA daarvan weggeëvolueerd, ik ben als politicus wel mijn stempel blijven drukken op de 'groene' dossiers. Maar ik ben ook pas een tiental jaar geleden beroepspoliticus geworden: ik kon daardoor onafhankelijk, los van de partijpolitiek mijn standpunten blijven verdedigen." In 2014 haalde Wilfried Vandaele het nieuws als 'actiefste parlementslid'. "Ik ben een workaholic, heb genoeg aan een uurtje of vijf slaap per nacht. Maar ik slaap ook vaak onrustig. Soms sta ik midden in de nacht op om nog gauw een paar mails te versturen", zegt hij. Het was een van zijn verkiezingsbeloftes: mails binnen de 24 uur beantwoorden. "En ik krijg er soms tot 450 per dag. De onderwerpen variëren van zonevreemde bossen en andere regeringskwesties tot banale burengeschillen. Als burgemeester moet je je tijd goed verdelen."Een echte 'burgemeester van het volk', zoals Ivan Cattrysse dat in De Haan ooit was, is Vandaele niet. "Ik hoop dat de mensen mij daar over zes jaar niet op afrekenen. De mensen die liever een burgemeester aan de toog hebben, dan een burgemeester achter zijn bureau, zijn doorgaans dezelfde die dan achteraf zuchten dat politici allemaal zakkenvullers zijn. Ik wil als burgemeester afgerekend worden op mijn realisaties", klinkt het."Dé grote frustratie in de politiek, is echter dat het soms lang duurt eer je resultaten kunt boeken. Dat is ook een van de redenen waarom die politici die uit het bedrijfsleven komen, dikwijls na verloop van tijd weer afhaken. Je hebt er de juiste karakteriële ingesteldheid voor nodig en die heb ik als West-Vlaming wel: dat altijd deuredoen zit er bij mij ook ingebakken... Maar in de 'grote' politiek moet je dus voor het functioneren van de groep soms eens tegen je gedacht kunnen instemmen. En dat is hier in De Haan op lokaal vlak altijd een probleem geweest. Na de verkiezingsuitslag van oktober, heb ik naar mijn gevoel de meest 'politiek rationele keuze' gemaakt. Gemakkelijk was dat niet: ik heb van mijn hart een steen moeten maken.""We staan nu met onze gemeente voor een aantal grote uitdagingen. Zo dringt er zich een langetermijnvisie op rond betaalbaar wonen en toerisme. Een interessante discussie is bijvoorbeeld of we moeten mee-evolueren naar grote massa-evenementen zoals overal elders aan de kust. Ik ben trots op mijn herwaarderingsplan voor de Concessie, ons erfgoed staat immers permanent onder druk. Maar De Haan mag ook geen tweede Bokrijk worden. De gemeentepolitiek is in die zin een interessante proeftuin voor de nationale thema's die vroeger ook mijn werkterrein waren."Op de spaarkas van café De Meiboom prijkt nog de leuze 'Elk zijn gedacht'. "De mensen uit het dorp kwamen hier destijds graag met de jonge Vandaele discussiëren aan de toog. Nu wordt er veel geroepen zonder inhoud: de sociale media zijn soms echt om tureluurs van te worden... Weet je, toen ik nog woordvoerder was bij de VMM en er een heffing kwam op het waterverbruik, was ik degene die vond dat daar een infofoldertje bij moest. Nu is het normaal dat de overheid de burger informeert, maar toen was dat lang geen evidentie. De tijden zijn sterk veranderd: de mensen worden nu overgeïnformeerd, zien door de bomen het bos niet meer. Ook in de gemeenteraad gaat het al te vaak over pietluttigheden."