Het is niet alleen voor jongeren een bijzondere vrijdag. Dat is het ook voor heel wat ouders en grootouders. We kunnen dan wel hopen en wensen dat iedereen met een goed rapport naar huis gaat, we weten natuurlijk dat dit niet zo is. Ongetwijfeld begint een aantal leerlingen ontgoocheld aan de vakantie en sommigen zelfs met frustraties. Maar zelden is het resultaat van zo'n proefwerken- en examenperiode een verrassing voor de leerling of de student. Geslaagd of niet geslaagd laat zich zelden raden: na elk proefwerk, na elk exam...

Het is niet alleen voor jongeren een bijzondere vrijdag. Dat is het ook voor heel wat ouders en grootouders. We kunnen dan wel hopen en wensen dat iedereen met een goed rapport naar huis gaat, we weten natuurlijk dat dit niet zo is. Ongetwijfeld begint een aantal leerlingen ontgoocheld aan de vakantie en sommigen zelfs met frustraties. Maar zelden is het resultaat van zo'n proefwerken- en examenperiode een verrassing voor de leerling of de student. Geslaagd of niet geslaagd laat zich zelden raden: na elk proefwerk, na elk examen weten de leerlingen en studenten het wel. Je kan jezelf geen rad voor de ogen draaien.Voor ouders en grootouders is dat doorgaans anders. Alhoewel. Heel wat frustraties bij die mensen kunnen een gevolg zijn van een vorm van selectieve blindheid: niet willen zien hoe zoon- of dochterlief aan het sukkelen, aan het lanterfanten of aan het lijden is. En dan wordt nog wel eens met de vinger richting school gewezen: leraren leverden te weinig inspanning om de leerling letterlijk bij de les te houden, er was onvoldoende opvolging en bijsturing, luidt het dan. Vaker dan vroeger durven leerlingen én ouders de verantwoordelijkheid voor een mislukking of een tegenslag doorschuiven naar anderen, in dit geval de leraren dus. Dat kan de pijn om het falen of om de tegenslag even verdoven, maar het neemt niet weg wat die pijn heeft veroorzaakt. Symptoombestrijding geneest of remedieert niet. Dat zouden ouders intussen moeten weten. Jongeren moeten leren omgaan met tegenslagen, met uitdagingen en met tegenkantingen. Met een verpamperd vertrouwen helpen we hen meestal niet, integendeel. Weerbaarbeid is een noodzakelijke troef voor wie zijn stek in de wereld wil veroveren en behouden.We dachten aan dit alles toen we deze week twee nieuwsverhalen op de redactie kregen. Een verhaal over een jonge tiener die zijn proefwerk had gemist omdat hij die ochtend niet op de trein mocht van een treinbegeleider. Wegens geen geld voor een geldig ticket. Zijn rittenkaart was opgebruikt en dat merkte de jongen te laat. De ouders ventileerden hun boosheid over de 'schandalige' houding van de conducteur. Terwijl... juist, er maar één verantwoordelijke is voor het al of niet bezitten van zo'n ticket. Want jongeren kunnen echt wel verantwoordelijkheid nemen. Ook in omstandigheden die totaal tegenzitten en waar op het eerste gezicht niet uit te ontsnappen is. Het verhaal van de 17-jarige Oostendse Jade midden in uw krant laat daarover weinig twijfel. Zelfs een gemiste kans was voor dit meisje nog altijd een kans om uit te leren.