De Carlito: weinig plekken in Tielt waaraan ik zoveel fijne herinneringen heb. Een café dat, sinds Yves Lampaert en zijn trainingsploeg De Melkerie er dikwijls spaghetti gaan eten, in heel Vlaanderen bekend is geworden, ook omdat Michel Wuyts er tijdens zijn commentaar een paar keer naar verwees. Een kleine maand geleden stapte een wielertoerist van minstens 70 er van zijn fiets en vroeg me of het 'hier' was, dat café waar Wuyts over had gepraat. 'Ja', zei ik, 'maar op dinsdag is het niet open.' De ontgoocheling droop van de man zijn gezicht: hij was speciaal van Brugge naar Tielt gereden.

Veel respect voor Lode en Katleen, die van een 'gewoon' café een van de bekendste wielermekka's van het land maakten. Alles ademt er koers: van de truien aan de muur tot de fiets in de etalage tot de koerspetjes tegen het plafond achter de toog. Lode en zijn personeel dragen allemaal een variant op een retrokoerstruitje, ontworpen door Lode zelf, die in een vorig leven grafisch vormgever was.

De Carlito: een café dat, sinds Yves Lampaert en zijn trainingsploeg De Melkerie er dikwijls spaghetti gaan eten, in heel Vlaanderen bekend is geworden

Retro: dat is ook het kernwoord overmorgen, wanneer de Carlito voor de vijfde keer de Grote Prijs Guidon Titan organiseert. Of: een koers die alleen mag gereden worden op oude fietsen, zonder klikpedalen, zonder geschoren benen, en met 'vitesses' aan de buis. Dit jaar dient de koers een goed doel, namelijk Think-Pink, dat aandacht vraagt voor borstkanker en mee het onderzoek ernaar financiert.

Nooit - hoe stom - heb ik me afgevraagd waar de naam Guidon Titan vandaan komt: het gaat om een legendarisch Tielts merk van fietssturen en -pennen. Briek Schotte reed in zijn beste jaren met een stuur van Guidon Titan.

Lode heeft me al vaak gevraagd om mee te rijden met zijn retrokoers. Ik heb het al veel beloofd, maar nu zet ik het op papier, zodat er geen weg terug is: volgend jaar ben ik van de partij!