Was het een stenen hond? Een opgezette? Ik had geen idee toen ik mijn fototoestel al in de aanslag had toen ik de etalage van kapper Gabin in de Kortrijkstraat naderde. Zelfs toen ik dichterbij ging, bewoog de hond nog niet - dat deed hij pas toen ik op het raam tikte.

Vroeger was ik als de dood voor honden, zelfs als ze achter glas zaten. 'Vroeger' is nog niet zo heel lang geleden: sinds mijn zus twee jaar geleden een Jack Russell in huis nam, is alles veranderd en is gebeurd wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: ik ben een hondenliefhebber geworden. Ik geef toe: Rufus is dan ook een hond zoals ik er al altijd van gedroomd heb. Hij is lief, nooit agressief en wil maar wat graag gestreeld worden. In het verleden had ik helaas een aantal slechte ervaringen met honden. Een keer werd ik gebeten door een hond van een familielid toen ik amper tien jaar oud was en een paar jaar later was het weer van dattum.

Ik begreep het vroeger niet goed, mensen die huilden om de dood van een huisdier, maar nu vind ik mezelf stom dat ik het niet begreep

Nu ben ik van geen enkele hond meer bang. Akkoord, ze zijn niet allemaal zo lief als Rufus, maar ik weet wel beter hoe ze aan te pakken. Voor een Duitse scheper was ik al helemaal als de dood, maar toen ik op Sicilië in Palermo verbleef en de wijk waar mijn hotel zich bevond een 'eigen' straathond bleek te hebben, ben ik hem heel vaak gaan opzoeken, om te strelen of gewoon wat naast hem te zitten.

Zelf heb ik een kat in huis, ik die zei dat ik nooit huisdieren wilde. Maar Rachel kwam onverwacht. Ze verscheen als een straatkat op mijn terras, had honger en twee maanden later nam ik ze binnen. Ik kan me vandaag geen leven zonder Rachel meer voorstellen. Ik begreep het vroeger niet goed, mensen die huilden om de dood van een huisdier, maar nu vind ik mezelf stom dat ik het niet begreep.

Het liefst zou ik nu ook een kleine hond in huis nemen, maar de hamvraag is: hond en kat, lukt dat wel samen? Laat me gerust uw ervaringen weten op anndecraemer@gmail.com.