"Er angt ier iets aan jen ogen si", vertelde mijn 92-jarige grootvader mij gisteren, waarmee hij doelde op een traantje. Met een snelle veeg van zijn eeltige duim nam hij hem weg. Hoewel hij soms niet meer helemaal mee is met wat er beweegt in de familie, beseft hij nu heel sterk wat er gaande is: de volgende dag zou ik voor zes maanden vertrekken naar Cuba. Iedereen bekeek vertederd het gebaar. Rondom mij stond wie me lief is: familie, schoonfamilie en vrienden.
...