Met wat voor gedachten trokken ik en mijn bijna-man toch naar Cuba? Dat we in een land zouden terechtkomen waar kinderen nog nooit een Disney-film bekeken hadden en waar de muziek van Amerikaanse hitkanonnen werd geruild voor tijdloze salsa. Ik zie ons nog de avond voor ons vertrek Beyoncé door onze playlist jagen. Ze zou gemist worden. En het eten. Kip en bonen, werd ons verteld, en dat bijna elke dag van de week. Bij deze wil ik het thuisfront geruststellen: daar is niets van aan. (Ik nipte na vorige zin even van mijn Cubata, Een Cuba Libre met 7 jaar oude rum. Veel zoeter, veel meer iets voor meisjes vind ik...) Het gaat dus goed met ons.Vooraleer het werk aan te vatten, gingen we eerst tien dagen in opleiding. We leerden hierin de hotels, de collega's en de Cubaanse gewoonten beter kennen. Omdat onze 'woning' (lees: hotelkamer) voor de komende zes maanden nog niet vrij was, sliepen we de eerste week in de casa particular van Anaïs. Een rondborstige dame bij wie de bovenste randjes van haar bh boven haar topje uitstaken. Ze had ook teveel 'lippen' ...