Een kermis is een geseling waard zeggen ze, een nieuwe badkamer ook zo blijkt... Afgelopen weken heb ik dat mogen ondervinden. Om kwart voor zeven 's morgens gaat de bel te luid en te lang, en hop daar zijn ze. Fris en energiek, frigob...

Een kermis is een geseling waard zeggen ze, een nieuwe badkamer ook zo blijkt... Afgelopen weken heb ik dat mogen ondervinden. Om kwart voor zeven 's morgens gaat de bel te luid en te lang, en hop daar zijn ze. Fris en energiek, frigobox onder de arm, de mannen die komen tegelen en voegen en boren en installeren en zagen en hameren en aansluiten en dichten... Gouden werk, zeker weten maar toch telkens een aanslagje op euh orde en netheid. Hans en Grietje-gewijs maken ze een brokkelspoor tussen hun camionette en de badkamer, grote bakken met plastieken buizen en boorkoppen palmen mijn living in en noodgedwongen luister ik de hele dag mee naar de hits die uit hun werfradio loeien. Met een smartelijke zucht zie ik hoe de vollédige bovenverdieping een fijn laagje wit stof krijgt. Na de werkdag donderen ze de trap af op hun stalen klompen en bulderen 'tot morgen he madam!'. Angstig sluip ik naar boven om de schade op te meten. Tussen de mortelresten en stukken pleisterwerk zie ik een glimp van wat het zal worden. Een bloemetje op een mesthoop. Dat ze hier maar rap weer staan...