Anderhalf jaar later is mijn moeder overleden. Mijn zus was haar mantelzorger en zij belde mij op het werk toen moeder zachtjes afscheid aan het nemen was. Toen ik op de kamer kwam, stonden er een vijftal zorgkundigen. Allemaal mensen die mijn moeder hadden verzorgd. Ze kwamen een voor een afscheid nemen. Warm en spontaan hartelijk. Mijn moeder knikte hen telkens toe voor ze voorgoed vertrok.
...

Anderhalf jaar later is mijn moeder overleden. Mijn zus was haar mantelzorger en zij belde mij op het werk toen moeder zachtjes afscheid aan het nemen was. Toen ik op de kamer kwam, stonden er een vijftal zorgkundigen. Allemaal mensen die mijn moeder hadden verzorgd. Ze kwamen een voor een afscheid nemen. Warm en spontaan hartelijk. Mijn moeder knikte hen telkens toe voor ze voorgoed vertrok.De taferelen staan me bij en ontroeren me nog altijd als ik eraan denk. Deze week zei ik tegen mijn zus dat vader en moeder zich gelukkig mogen prijzen dat ze heel die coronatoestand niet hoeven mee te maken. Ik bedoelde eigenlijk dat ook ons op die manier heel veel verdriet werd bespaard. Want stel je voor... mensen dreigen er nu te sterven in volstrekte eenzaamheid in een omgeving waar angst door de gangen sluipt.Wat er nu gebeurt in de rusthuizen, is verschrikkelijk. De quarantaine alleen al is hard voor de mensen en hun familie. Godzijdank zijn er tablets en gsm's die verlichting brengen, voor beide partijen. Maar er is de permanente angst voor het listige virus en voor die ongewisse dood, er is de angst die de bewoners lezen in de ogen van hun verzorgers, er is de druk van het ongewone dat hun dagen op hun kop zet.Aan dat virus heeft niemand schuld, dat weten we. En dat het een bijzonder sluw en zelfs vals beest is, daar kan niemand iets aan doen. Maar we hadden er wel kunnen voor zorgen dat ook onze zorgcentra voorbereid waren op wat ons nu allemaal treft. De zorgkundigen voelen zich aan hun lot overgelaten, het applaus voor de ziekenhuizen bereikt hen niet. Er is gemorreld aan hun statuut, hun opleiding matcht niet meer met wat wij van hen verlangen en als we niet oppassen, wordt het nog erger.Onze ouderen en hun verzorgers verdienen dit soort toestanden niet. Willen we ook dat onthouden, na de crisis? Dat is het minste wat we kunnen doen. Oud mag voor niemand een 'over en out' worden.Reageren? jan.gheysen@kw.be.