Ik hou van deze provincie. Daar moet ik zelfs geen moeite voor doen. Als het kan spreek ik West-Vlaams, ik benadruk overal hoe innovatief we wel niet zijn, ook als mensen hun wenkbrauwen blijven fronsen - dat gebeurt meer dan ik zou willen - en mocht het kunnen, ging ik deze krant over heel ...

Ik hou van deze provincie. Daar moet ik zelfs geen moeite voor doen. Als het kan spreek ik West-Vlaams, ik benadruk overal hoe innovatief we wel niet zijn, ook als mensen hun wenkbrauwen blijven fronsen - dat gebeurt meer dan ik zou willen - en mocht het kunnen, ging ik deze krant over heel Vlaanderen bussen. Ambassadeurswerk. Want dat zijn we tenslotte allemaal: trotse West-Vlamingen die het vuur willen delen. Dat doe ik ook bij ons op de redactie. Dat we met oudjaar in Brugge het vuurwerk ingewisseld hadden voor een droneshow, daar moesten we met een cameraploeg naartoe vond ik. Brugge als Belgische pionier, mooi verhaal. Kon niet mislopen, toch? Ik zag het al helemaal voor me: prachtige beelden van drones die een verhaal vertellen in de lucht, terwijl mensen op 't Zand hevig kussend aan het nieuwe jaar begonnen. Helaas. Het ging de mist in. Letterlijk en figuurlijk, want ook technisch was het niks om te onthouden. En ja, aan het weer kan je niks doen en ja, de techniek is niet onfeilbaar. Maar zo verschrikkelijk jammer dat het net dan moet gebeuren. Op een moment dat we ons kunnen laten zien. Nog helaas: op 1 januari moest ik zelf werken. Mijn collega's zijn zo lief geweest om er geen honderd grappen over te maken. Maar het steekt toch, want je kan nog honderd ambassadeurs onder de arm nemen, zo'n droneshow zonder fouten had écht het verschil kunnen maken.