We hebben er ons meer dan eens aan geërgerd. Over hoe ze hun kleine wagens snel en vinnig tussen het ochtendverkeer laveren. We vonden ze gevaarlijk en oordeelden dat ze te vaak onnodige risico's namen. Voor mensen die in de zorg hun professie hadden gevonden, hoorde dat niet. Vonden we en dat vinden we nog altijd. Maar toegegeven, het is alweer een hele tijd geleden dat zo'n wit 'brigadewagentje' ons enerveerde, hoewel we ze dagelijks wel ergens tegenkom...

We hebben er ons meer dan eens aan geërgerd. Over hoe ze hun kleine wagens snel en vinnig tussen het ochtendverkeer laveren. We vonden ze gevaarlijk en oordeelden dat ze te vaak onnodige risico's namen. Voor mensen die in de zorg hun professie hadden gevonden, hoorde dat niet. Vonden we en dat vinden we nog altijd. Maar toegegeven, het is alweer een hele tijd geleden dat zo'n wit 'brigadewagentje' ons enerveerde, hoewel we ze dagelijks wel ergens tegenkomen. Net zo vaak ontmoeten we mensen die beweren dat zo'n job in de zorg niet direct iets voor hen is. Meer dan het een job is, is het een roeping, vinden wij dan.Maar wat bedoelen we daar dan mee als we zeggen dat het meer een roeping is dan een job? Dat iemand van nature meer geschikt is voor verpleeg- en verzorgingswerk dan een ander? Of geldt het als excuus om onszelf ver van die zorg voor een ander te houden? We vermoeden dat het een mix van beide is. Zorg is nooit vanzelfsprekend. Het vergt veel van je: in de eerste plaats bezorgdheid. Dat wil zeggen dat wij ons het lot van een ander aantrekken en dat we niet onverschillig blijven voor wat een ander overkomt. Bekommernis dus. En dat is nu net een woord, een begrip dat we niet zo vaak meer in de mond nemen. We zijn om mekaar bekommerd, we zijn bezorgd om mekaar. Wanneer hebben we dat nog eens gezegd? Ik herinner het mij niet meteen. We hebben het wel eens over empathie - dat we ons in een situatie van iemand kunnen inleven - maar het is vooral bekommernis die ons ertoe zal aanzetten om iets voor die ander te ondernemen.Dat er mensen zijn die zich aangesproken voelen om voor een ander te zorgen en dat ze dat vervolgens met de grootst mogelijke professionaliteit doen, dat is een zegen voor onze samenleving. Alleen om die reden is het internationale kwaliteitslabel dat een organisatie als het Wit-Gele Kruis van West-Vlaanderen wist te behalen van belang. Maar nog belangrijker zijn de inspanningen van die organisatie om patiëntgerichte kwaliteitszorg dagelijks bij de mensen thuis waar te maken.Maar... laat dat geen excuus zijn voor onszelf om alles wat met zorg te maken heeft, over te laten aan vakmensen. Een zorgzame samenleving is een zorg voor iedereen.Reageren? Jan.gheysen@kw.be