Om Moederdag kracht bij te zetten, zijn we zondag ook effectief bij haar langs geweest. We, dat zijn mijn vrouw en twee kinderen: een kleuter van bijna drie en een lockdownbaby van twaalf weken.

Het bezoek gebeurde met de nodige voorzorgen. De handen waren zorgvuldig ontsmet, de perimeter van anderhalve meter zou gerespecteerd worden en we hadden zelfs mondmaskers aan.

Aperitieven met mondmasker

Dat laatste bleek meteen een probleem. Niet alleen omdat wij vierkant werden uitgelachen door de gastvrouw en -heer. Maar hoe moet je in godsnaam zo aperitieven? Het mondmasker voortdurend omhoog en omlaag trekken, zou nog slechter zijn, hadden wij eens gelezen.

Ondanks alle goede voornemens, deden we exact wat de virologen ons smeekten niet te doen. We werden onvoorzichtig

Mondkapjes uit dus. Maar die anderhalve meter gingen we zeker respecteren! We, dat zijn mijn vrouw en ik. Onze kleuterdochter dacht daar na een kwartiertje ontdooien al anders over. Met het snot praktisch uit haar neus gutsend liep ze van oma naar opa, die het almaar moeilijker kregen kil afstand te houden.

We zagen voortdurend hoe de anderhalve meter-regel geschonden werd, maar grepen maar halfslachtig in. Het was zo lang geleden dat grootouders en kleinkind elkaar gezien hadden, wilden wij dit feestje wel verstoren? Ach, hadden we maar de zaterdag afgesproken, in een zonovergoten tuin. Maar het mocht pas vanaf zondag, en gehoorzaam als we zijn, zaten we nu binnen.

Dikke zoen

De effectieve aanraking gebeurde op een onbewaakt moment: terwijl wij baby aan het verschonen waren. Om dan nog oma te ontzeggen de baby eens vast te houden: dat ging toch ook niet? Het was tenslotte Moederdag! Intussen begon de aperitief ook te werken en bij het verlaten, floepte ik het er uit: 'geef nog maar een dikke zoen aan oma en opa.' Oh ja, corona. Shit.

Ondanks alle goede voornemens, deden we exact wat de virologen ons smeekten niet te doen. We werden onvoorzichtig.

Om Moederdag kracht bij te zetten, zijn we zondag ook effectief bij haar langs geweest. We, dat zijn mijn vrouw en twee kinderen: een kleuter van bijna drie en een lockdownbaby van twaalf weken.Het bezoek gebeurde met de nodige voorzorgen. De handen waren zorgvuldig ontsmet, de perimeter van anderhalve meter zou gerespecteerd worden en we hadden zelfs mondmaskers aan.Dat laatste bleek meteen een probleem. Niet alleen omdat wij vierkant werden uitgelachen door de gastvrouw en -heer. Maar hoe moet je in godsnaam zo aperitieven? Het mondmasker voortdurend omhoog en omlaag trekken, zou nog slechter zijn, hadden wij eens gelezen.Mondkapjes uit dus. Maar die anderhalve meter gingen we zeker respecteren! We, dat zijn mijn vrouw en ik. Onze kleuterdochter dacht daar na een kwartiertje ontdooien al anders over. Met het snot praktisch uit haar neus gutsend liep ze van oma naar opa, die het almaar moeilijker kregen kil afstand te houden.We zagen voortdurend hoe de anderhalve meter-regel geschonden werd, maar grepen maar halfslachtig in. Het was zo lang geleden dat grootouders en kleinkind elkaar gezien hadden, wilden wij dit feestje wel verstoren? Ach, hadden we maar de zaterdag afgesproken, in een zonovergoten tuin. Maar het mocht pas vanaf zondag, en gehoorzaam als we zijn, zaten we nu binnen.De effectieve aanraking gebeurde op een onbewaakt moment: terwijl wij baby aan het verschonen waren. Om dan nog oma te ontzeggen de baby eens vast te houden: dat ging toch ook niet? Het was tenslotte Moederdag! Intussen begon de aperitief ook te werken en bij het verlaten, floepte ik het er uit: 'geef nog maar een dikke zoen aan oma en opa.' Oh ja, corona. Shit.Ondanks alle goede voornemens, deden we exact wat de virologen ons smeekten niet te doen. We werden onvoorzichtig.