Haar budget? 150.000 euro. De makelaar kon nog net haar lach inhouden. Die lach is mij bekend. Het is dezelfde lach die ik kreeg van de mensen bij het Vlaams Woningfonds toen ik er enkele jaren geleden om een sociale lening ging vragen als beginnende zelfstandige. "Kom anders nog eens terug als ge een lief hebt, meiske". Hartelijk dank meneer, zal ik anders de eerste de beste vent van straat plukken? Met als enige doel niet onder een brug te hoeven slapen? Het is nu eenmaal een feit dat onze maatschappij ingericht is voor koppels, bij voorkeur getrouwde. Alleenstaanden, en zeker alleenstaande mama's, zijn per definitie tweederangsburgers. Mijn enige optie bleek dus huren. Op een sociale woning zou ik immers wel eens recht kunnen hebben, maar met een gemiddelde wachttijd van zeven jaar bedacht ik toch maar een plan B. Huis na huis heb ik afgelopen, maar blijkbaar was ik iets te kieskeurig. Zo kon ik bijvoorbeeld niet leven met een schuurtje in de tuin dat als badkamer dienst deed huurprijs: 650 euro per maand of een gezellig stekje waar de muizenstrontjes, nee niet het lekkere soort, in de kast rondslingerden huurprijs: 750 euro per maand. Bovendien moest ook de huidige liefde van mijn leven, een schattige viervoeter genaamd Kibo, een plekje krijgen. Tel daar de 1/3-regel veel immokantoren eisen dat je slechts een derde van je loon uitgeeft aan huur - bij op en je hebt een ware mission impossible. Uiteindelijk heb ik heel veel geluk gehad. Mijn huis kost me maandelijks meer dan de helft van mijn loon, maar ik klaag niet. Want veel vrienden vinden helemaal niks. Ze hokken dan maar samen in alternatieve woonvormen, wetende dat ze zich waarschijnlijk nooit een huis zullen kunnen veroorloven. Want als je zo hard werkt om de huur te kunnen betalen, dan vind je natuurlijk nooit een lief.

Haar budget? 150.000 euro. De makelaar kon nog net haar lach inhouden. Die lach is mij bekend. Het is dezelfde lach die ik kreeg van de mensen bij het Vlaams Woningfonds toen ik er enkele jaren geleden om een sociale lening ging vragen als beginnende zelfstandige. "Kom anders nog eens terug als ge een lief hebt, meiske". Hartelijk dank meneer, zal ik anders de eerste de beste vent van straat plukken? Met als enige doel niet onder een brug te hoeven slapen? Het is nu eenmaal een feit dat onze maatschappij ingericht is voor koppels, bij voorkeur getrouwde. Alleenstaanden, en zeker alleenstaande mama's, zijn per definitie tweederangsburgers. Mijn enige optie bleek dus huren. Op een sociale woning zou ik immers wel eens recht kunnen hebben, maar met een gemiddelde wachttijd van zeven jaar bedacht ik toch maar een plan B. Huis na huis heb ik afgelopen, maar blijkbaar was ik iets te kieskeurig. Zo kon ik bijvoorbeeld niet leven met een schuurtje in de tuin dat als badkamer dienst deed huurprijs: 650 euro per maand of een gezellig stekje waar de muizenstrontjes, nee niet het lekkere soort, in de kast rondslingerden huurprijs: 750 euro per maand. Bovendien moest ook de huidige liefde van mijn leven, een schattige viervoeter genaamd Kibo, een plekje krijgen. Tel daar de 1/3-regel veel immokantoren eisen dat je slechts een derde van je loon uitgeeft aan huur - bij op en je hebt een ware mission impossible. Uiteindelijk heb ik heel veel geluk gehad. Mijn huis kost me maandelijks meer dan de helft van mijn loon, maar ik klaag niet. Want veel vrienden vinden helemaal niks. Ze hokken dan maar samen in alternatieve woonvormen, wetende dat ze zich waarschijnlijk nooit een huis zullen kunnen veroorloven. Want als je zo hard werkt om de huur te kunnen betalen, dan vind je natuurlijk nooit een lief.