Terug naar de nacht van zondag 10 op maandag 11 mei. Sam Vacquier (36) en de drie kinderen - Yente (14), Arwen (9) en Pixie (7) - lagen al te slapen op de bovenverdieping van hun woning langs de Bellegemsestraat in Bellegem. Sams vrouw Tamara De Smet (36), die fysieke problemen heeft en moeilijk de trap op kan, maakt zich iets over middernacht klaar om beneden onder de wol te kruipen. "Het moet rond half één zijn geweest toen ik nog snel eens het berghokje aan de veranda ging checken. Uit gewoonte. Omdat alles oké was, knipte ik het licht uit en kroop ik in bed."
...

Terug naar de nacht van zondag 10 op maandag 11 mei. Sam Vacquier (36) en de drie kinderen - Yente (14), Arwen (9) en Pixie (7) - lagen al te slapen op de bovenverdieping van hun woning langs de Bellegemsestraat in Bellegem. Sams vrouw Tamara De Smet (36), die fysieke problemen heeft en moeilijk de trap op kan, maakt zich iets over middernacht klaar om beneden onder de wol te kruipen. "Het moet rond half één zijn geweest toen ik nog snel eens het berghokje aan de veranda ging checken. Uit gewoonte. Omdat alles oké was, knipte ik het licht uit en kroop ik in bed."Een dik kwartier later hoort Tamara luid geblaf van hun 7-jarige sint-bernard Bowie en gekrijs van haar papegaaien. "Slaapdronken dacht ik eerst dat de kat van de buren in de veranda was binnen geraakt", vertelt ze. "Maar toen ik naar de keuken ging, zag ik de rook via het plafond al binnenkomen. Ik trok de deur naar de veranda open en die was al helemaal gevuld met een dikke rookwolk." Hoe ze het precies deed, weet ze zelf niet meer goed. Maar in een opvallend kalme reflex liep ze naar de hal om haar man en kinderen wakker te maken. "Toen ik merkte dat dat lukte en ze naar beneden kwamen, keerde ik terug naar de veranda. Behalve de bench van Bowie stond alles in lichterlaaie", herinnert Tamara zich. "Het klinkt vreemd, maar het was precies alsof er een beschermende bubbel rond haar kooi hing." Die kooi begon intussen wel te smelten en na duw- en trekwerk, waarbij Tamara zelf ook verbrand raakte, slaagde ze erin om haar lieve Bowie te bevrijden. Veel meer dan wat dekens, een aantal foto's en haar kuikentjes uit de keuken kon ze niet meer meenemen naar buiten. Om 00.53 uur belde Tamara de brandweer, maar het was toen al duidelijk dat de schade enorm zou zijn. "Mochten we Bowie niet gehad hebben, was het veel erger geweest, daar ben ik van overtuigd", kijkt Tamara liefdevol naar haar stevig uit de kluiten gewassen loebas. "We hebben wel een brandalarm in huis, maar dat hangt in de woonkamer en in de hal. Niet in de keuken of in het washok. Het alarm is pas afgegaan toen de keuken al volledig in brand stond. Bowie heeft ons leven gered, absoluut. Ik denk niet dat ze ooit al zoveel is geknuffeld als de voorbije dagen." (glimlacht)Het huis van het gezin is verloren en onbewoonbaar verklaard. De hele benedenverdieping brandde uit, zo goed als al het materiële dat ze hadden is verloren. "Wij zijn er nog, en op een paar brandwonden bij Tamara na, zijn we allemaal veilig. Dat is het allerbelangrijkste." "We proberen positief te blijven, zeker voor de kinderen", voegt Tamara toe. "Nogmaals, de steun die we van overal krijgen, doet ons ontzettend veel deugd. Maar gemakkelijk is het niet. Als ik 's avonds mijn ogen sluit, zie ik de vlammen opnieuw. De papegaaien, wandelende takken en schildpadden die ik had, zijn jammer genoeg wel in de brand gebleven. En ook van ons katje, Lobke, is voorlopig geen spoor. Ik had haar 's avonds nog wel buiten gelaten, maar sinds de brand heeft niemand van de buren haar nog gezien. Die onzekerheid weegt wel op me."Tot ze elders kunnen gaan wonen, kan het gezin terecht bij Sams ouders aan de Engelse Wandeling in Kortrijk. Van overal in de wijde regio en ver daarbuiten stroomden daar de voorbije dagen giften toe. Kleren en schoenen, lakens en handdoeken, maar ook speelgoed, kleine meubels en zelfs een tweedehands Xbox."Het is on-voor-stelbaar wat de mensen allemaal voor ons doen", zegt Tamara, zichtbaar aangedaan van zoveel solidariteit. "We hebben er eigenlijk geen woorden voor. Behalve dank u wel, uit de grond van ons hart. Het is dankzij die hartverwarmende hulp dat we dit te boven kunnen komen." "Er zijn hier mensen geweest die we helemaal niet kennen", pikt Sam in. "'t Is echt zot. Zo'n gigantische stroom aan hulp. Het zal sowieso té veel zijn, maar alles wat we niet kunnen gebruiken, zal goed terechtkomen. We zijn van plan om dat alles weg te schenken aan lokale goede doelen. Wij worden nu enorm geholpen, maar we willen dat ook voor anderen blijven doen." "Waar we ook terechtkomen of wat er ook gebeurt, onze Bowie zal altijd meegaan. Ze was al onze lieverd, maar nu is ze ook onze heldin", besluit Tamara.