In de Zonnebeekse deelgemeente Beselare is woensdag een meisje van elf uit Moorslede om het leven gekomen bij een spijtig ongeval met een graafmachine op het erf van haar grootvader. Haar broer van 14 zat aan het stuur toen het ongeval gebeurde. "Als buitenstaanders mogen we geen oordeel vellen of een kind van 14 nu wel of niet achter het stuur van zo'n machine mag zitten", zegt traumapsycholoog Erik de Soir.
...

In de Zonnebeekse deelgemeente Beselare is woensdag een meisje van elf uit Moorslede om het leven gekomen bij een spijtig ongeval met een graafmachine op het erf van haar grootvader. Haar broer van 14 zat aan het stuur toen het ongeval gebeurde. "Als buitenstaanders mogen we geen oordeel vellen of een kind van 14 nu wel of niet achter het stuur van zo'n machine mag zitten", zegt traumapsycholoog Erik de Soir. "Als dat kind zo'n machine goed kan manipuleren, zal iedereen zeggen: welke flinke kerel dat hij zijn familie al zo goed kan helpen! Nu er een ongeval gebeurde, zal iedereen denken: waarom laat je nu een kind rijden met een graafmachine? Wees spaarzaam met oordelen en veroordelen. Weinigen kunnen zich verplaatsen in de cultuur van een werkende familie van zelfstandigen. In elke boerenfamilie zal wel een voorbeeld te vinden zijn van een jongen van 14 die met de tractor op het veld rijdt om zijn vader te helpen. Een zoon wil zijn (groot)vader helpen en een (groot)vader ziet dat graag gebeuren, dat is normaal."Hoe moet de tiener, en bij uitbreiding zijn familie, dit dramatische verlies verwerken? "Een soortgelijk verlies zal gedragen moeten worden door álle schouders. Dat betekent dat ook de verantwoordelijkheid gedeeld moet worden. We kunnen niet verwachten dat een kind van 14 dit alleen draagt, en dan nog voor zo'n smartelijk ongeval. Er is een verschil tussen schuldig zijn of de veroorzaker zijn. Kijk, een man die stomdronken een kind doodrijdt: dat is voor mij een dader. Een vrachtwagenchauffeur die zonder te weten een dodehoekongeval meemaakt, is voor mij een veroorzaker. Hier is voor mij sprake van een veroorzaker, die absoluut niet wilde dat de machine zou kantelen en op zijn zusje terecht zou komen."Na een soortgelijk ongeval is er volgens Erik de Soir in de eerste plaats een acute shock- en traumaverwerking nodig. "In de eerste plaats moet je de beelden proberen te verwerken, van uw (klein)kind dat je dood ziet liggen. Ze zullen ook voldoende tijd moeten nemen om te analyseren of ze alles hebben gedaan wat ze konden om het kindje nog te redden. Dat is erg belangrijk. Daarna komt de rouwverwerking. Dit is heel complex. Vanaf het begin moet daar heel zorgvuldig mee omgesprongen moeten worden. Zoiets vergeet je voor de rest van je leven niet meer."De coronacrisis is hierbij geen medestander. "In normale tijden wordt tussen het overlijden en de begrafenis je deur platgelopen door vrienden en familie die je willen troosten. Nu mag je vier mensen zien... Als je zoiets meemaakt en een beperkte steun krijgt, kan het voor deze familie een stuk erger zijn. Maar door nu heel veel samen te zijn, kunnen ze wel al veel dieper aan de slag te gaan met de verwerking. Ik hoop dat de mensen zich daar goed door kunnen laten bijstaan."Pas veel later zal blijken of dit verlies op een normale manier verwerkt kan worden of dat dat langdurige sporen nalaat", zegt de Soir. "Dan moeten we kijken hoe je verder leeft met de last van het veroorzaken van een ongeval waarbij je zus om het leven kwam. Die jongen staat niet alleen in die situatie. We hebben al meerdere mensen begeleid die als kind een handeling deden met verstrekkende gevolgen. Denk maar aan de situatie waarbij twee broers naar huis rijden, een ongeval meemaken en de passagier overlijdt. Dit verhaal lijkt hierop. Het leven wordt hierdoor getekend, maar dat betekent niet dat het leven gedaan is. Je moet wel de juiste levensbeschouwelijke, spirituele omkadering hebben dat zulke dingen kunnen voorkomen in een mensenleven. Het kan een tijdje duren om hier zin en betekenis aan te kunnen geven."