Gino reed dinsdag met zijn wagen van de Beverenstraat naar de kinesist in de Braamakkerstraat. "Na de oefeningen wilde ik door de wijk naar de Stationsstraat toe rijden en dan verder naar de Beverenstraat. Ik was nog maar een paar honderd meter bij de kinesist vertrokken, toen de aanrijding gebeurde. De hulpdiensten moesten mij uit ...

Gino reed dinsdag met zijn wagen van de Beverenstraat naar de kinesist in de Braamakkerstraat. "Na de oefeningen wilde ik door de wijk naar de Stationsstraat toe rijden en dan verder naar de Beverenstraat. Ik was nog maar een paar honderd meter bij de kinesist vertrokken, toen de aanrijding gebeurde. De hulpdiensten moesten mij uit de wagen bevrijden en eerst de deur losmaken. Van de rit naar het Kortrijkse ziekenhuis herinner ik mij niets meer. Eenmaal beter bij bewustzijn voelde ik op vele plaatsen pijn. Ik kreeg een nacht hart- en bloeddrukbewaking en er werd pijnstilling toegediend. Vandaag, woensdag, zeiden de dokters dat ik naar huis mocht."Het feit dat Rino over de twee ongevallen nog kan vertellen, doet hem veel zaken relativeren. In april gebeurde het in de vroege ochtend. "Ik was in Staden, mijn geboortestreek, bij mijn broer gaan helpen voor het klaarzetten van de rommelmarkt. Het was nogal koud en ik besliste niet te blijven, dronk twee tassen koffie en keerde terug. Ik ben toen in het ziekenhuis beland en kon na vier dagen nauwelijks op mijn benen staan. Mijn auto was rijp voor de schroot."Hoe Rino de nabije toekomst ziet? "Ik zou liefst willen opnieuw gaan werken als magazijnier. Ik ben vorige week even goededag gaan zeggen, maar werken was nog niet aan de orde. Na dit tweede ongeval des te minder. De kine wordt voorlopig opgeschort en het wordt wachten tot de pijn weg is. Ik had vroeger nog nooit een ongeval en nu twee in enkele maanden. Ik moet echter blijven bewegen, wandelen naar het centrum van de gemeente en als het nodig is, zullen er mij wel mensen helpen. Ik denk voor de meeste zaken mijn plan te kunnen trekken." (MV)