Professor Luc Anckaert, docent religie en ethiek aan het HBO Verpleegkunde, coördineerde net zoals vorig jaar samen met An Ghesquiere, deze niet te onderschatten levenservaring. "In de lessen religie en ethiek is er uitvoerig aandacht voor kwaad en lijden in de samenleving", schetst Luc het uiteindelijke doel. "In de grote letters van de wereldgeschiedenis herkennen we de kleine letters van het dagelijkse leven. Vanuit de Holocaust denken we na over morele dilemma's. Deze excursie vormt eigenlijk het eindpunt van deze lessenreeks."...

Professor Luc Anckaert, docent religie en ethiek aan het HBO Verpleegkunde, coördineerde net zoals vorig jaar samen met An Ghesquiere, deze niet te onderschatten levenservaring. "In de lessen religie en ethiek is er uitvoerig aandacht voor kwaad en lijden in de samenleving", schetst Luc het uiteindelijke doel. "In de grote letters van de wereldgeschiedenis herkennen we de kleine letters van het dagelijkse leven. Vanuit de Holocaust denken we na over morele dilemma's. Deze excursie vormt eigenlijk het eindpunt van deze lessenreeks."Ondanks het leeftijdsverschil van de deelnemers de jongste is er 19 en de oudste 44 jaar reageren ze allemaal enorm overweldigd op de bezoeken én de toffe groep waarmee ze die hebben afgelegd. "Het klikte eigenlijk met iedereen", klinkt het als uit één mond. "Alhoewel het vermoeiend was, heb ik toch het gevoel dat mijn batterijen opgeladen zijn", merkt Saartje op. "Deze reis heb ik altijd al willen doen en als mijn kinderen 16 of 17 jaar zijn, neem ik ze zeker eens mee. Ik voelde me bij momenten heel stil en klein. Je kunt je achteraf gemakkelijker een beeld vormen van hoe het er daar aan toe moet gegaan zijn. Af en toe had ik een krop in de keel." Tijdens de wandeling richting ingang kamp Birkenau was de groep volgens Isabelle muisstil. "Het besef dat er 75 jaar geleden duizenden kindervoetjes over die kiezelweg hun dood tegemoet liepen, was enorm pakkend." Er werd tussen de bezoeken door spontaan geventileerd en dat maakte het voor iedereen iets eenvoudiger om de dingen te plaatsen. Voor Siebe, de jongste van de groep, was deze ervaring nog iets aangrijpender. Zijn grootvader zat tijdens de Tweede Wereldoorlog zelf een tijdje in zo'n concentratiekamp opgesloten. Vooraf had hij al veel uitleg gekregen over de verschrikkelijke omstandigheden. De studenten merkten op dat de Poolse uitgaansbuurten goedkoper zijn dan bij ons. "Je betaalt in Krakau 2,20 euro voor een liter bier en voor amper 15 euro kun je eigenlijk goed eten en drinken. "De Poolse mannen vallen graag op en stellen haantjesgedrag", lacht Saartje. "Ondanks het feit dat je toch vijf dagen op elkaars lip leeft, hingen we goed samen", vertelt Isabelle. "We hebben regelmatig gegierd van het lachen en de positieve energie was voortdurend aanwezig. We kenden elkaar vooraf niet zo goed maar er zijn gedurende de reis vriendschappen ontstaan. Ontspannend en leerrijk", omschrijft ze de mening van haar medestudenten. Docent Luc aanhoort de positieve reacties met de glimlach. "Achteraf heb ik toch een dag of twee moeten recupereren. Het tempo van die jonge mensen en de verantwoordelijkheid tijdens zo'n uitstap blijven toch wel aan mijn oude knoken hangen." (KK)