Het is de principaal - zo sprak je toen nog de collegedirecteur aan - Arsène Carron die het initiatief neemt voor een eerste reis in 1966. Hij kan daarbij rekenen op priester-leraar esthetica Paul Van Zeir. Die wordt echter drie jaar later benoemd tot directeur van het Ieperse college. De volgende jaren blijven de autocars op stal, maar vanaf 1970 trekken leraar Raf Plasschaert, wijlen Louis Teetaert en priester-leraar Daniël Vervaele de schoolkaravaan weer op gang tot Van Zeir als directeur naar de school terugkeert en met chemieleraar Norbert Persoone en met Raf Plasschaert de volgende reizen weer zal leiden. Van Zeir blijft als rijzige drievuldigheid - directeur, priester en gids - de Italiëreizen tijdens de jaren 70 verder inspireren. "Hij was bovenal een uitstekende gids die enerzijds een geweldige kunsthistorische kennis etaleerde en anderzijds ook leerlingen prikkelde en uitnodigde om van het vele Italiaanse lekkers te proeven: olijven in een puntzak, wijn bij het avondmaal, pizza uit het vuistje en natuurlijk de hemelse gelato", her...

Het is de principaal - zo sprak je toen nog de collegedirecteur aan - Arsène Carron die het initiatief neemt voor een eerste reis in 1966. Hij kan daarbij rekenen op priester-leraar esthetica Paul Van Zeir. Die wordt echter drie jaar later benoemd tot directeur van het Ieperse college. De volgende jaren blijven de autocars op stal, maar vanaf 1970 trekken leraar Raf Plasschaert, wijlen Louis Teetaert en priester-leraar Daniël Vervaele de schoolkaravaan weer op gang tot Van Zeir als directeur naar de school terugkeert en met chemieleraar Norbert Persoone en met Raf Plasschaert de volgende reizen weer zal leiden. Van Zeir blijft als rijzige drievuldigheid - directeur, priester en gids - de Italiëreizen tijdens de jaren 70 verder inspireren. "Hij was bovenal een uitstekende gids die enerzijds een geweldige kunsthistorische kennis etaleerde en anderzijds ook leerlingen prikkelde en uitnodigde om van het vele Italiaanse lekkers te proeven: olijven in een puntzak, wijn bij het avondmaal, pizza uit het vuistje en natuurlijk de hemelse gelato", herinnert leraar Dirk Lambrecht zich nog.De spirit van die eerste reizen zijn een verre erfenis van de 18de-eeuwse 'Grand Tours' waarbij past afgestudeerde, jonge Engelse aristocraten meestal op kosten van pa een soms jarenlange cultuurreis door Europa (lees: vooral door Frankrijk en Italië) maakten, soms met een eigen koets. Later verloopt die Tour, die niet zelden op het Europese vaste land vanuit Oostende startte, dankzij het spoorverkeer ook meer comfortabel en sneller. Ook voor veel collegeleerlingen is die reis de eerste grote geografische, historische en culturele verkenning over de eigen landsgrenzen. In die dagen valt de trip nog samen met de volledige paasvakantie en loopt het bustraject van Oostende over Duitsland en Oostenrijk naar Venetië, Firenze en Rome tot aan de Vesuvius en Pompeï. Later gaat het per vliegtuig vlugger en in minder dagen rechtstreeks naar Rome. Sinds medio jaren 80 reizen ook de laatstejaars meisjes mee en al eerder wordt bij grote interesse ook een extra car met ouders en sympathiserende volwassenen ingelegd. Memorabele reizen blijven geboekstaafd: in 2000, een heilig jaar voor de kerk, vertrekken drie autocars naar het zuiden: twee met leerlingen en een ander met volwassenen. Vijf jaar later beleeft paus Johannes Paulus II zijn laatste uren als de Collegianen op het Sint-Pietersplein arriveren. De paus sterft om 21.37 uur. Een passage wereldnieuws die niet in het programma is opgenomen! Een leerling krijgt een telefoontje van thuis: zijn Spaanse tante zag hem zopas in het tv-journaal. Opgestart in het precomputertijdperk, reizen medio jaren 80 niet alleen de laatstejaars meisjes mee, maar bij sommigen ook de eerste gsm's. Vandaag stuurt zoon- of dochterlief met de smartphone livebeelden van op de Vesuvius naar het thuisfront.Omdat 1 april veelal binnen het reisprogramma valt, levert die dag een resem extra anekdotes op: de leerlingen wordt wijsgemaakt dat ze de spaghettiboom zullen kunnen fotograferen, een debuterend leraar-begeleider wordt naar een café gestuurd om toegangskaartjes voor de Trevifontein te kopen, na een neptelefoontje vertelt de chauffeur de leerlingen dat het hotel voor de komende nacht geen bed meer vrij heeft wegens overboeking... Vandaag bezoeken de leerlingen didactisch verantwoord Parijs, Berlijn, Gambia en China... Maar de Italiëtrip blijft voor duizenden oud-leerlingen de moeder aller reizen.(ML)