Als oud-leerling van het Koninklijk Atheneum in Tielt vond ik het een eer om twee leerkrachten van het eerste uur terug te zien. Pierre - Piet - Vandenberghe gaf les in het middelbaar en Julia Tempelaere was er kleuterjuf. "Ik begon mijn carrière met een interim in het vrije onderwijs in Lichtervelde, maar ik kon niet vast benoemd worden. Ik had mijn diploma immers in het rijksonderwijs behaald", vertelt Julia. "Toen ik hoorde dat er in Tielt een nieuwe school zou komen, heb ik mij onmiddellijk kandidaat gesteld."
...

Als oud-leerling van het Koninklijk Atheneum in Tielt vond ik het een eer om twee leerkrachten van het eerste uur terug te zien. Pierre - Piet - Vandenberghe gaf les in het middelbaar en Julia Tempelaere was er kleuterjuf. "Ik begon mijn carrière met een interim in het vrije onderwijs in Lichtervelde, maar ik kon niet vast benoemd worden. Ik had mijn diploma immers in het rijksonderwijs behaald", vertelt Julia. "Toen ik hoorde dat er in Tielt een nieuwe school zou komen, heb ik mij onmiddellijk kandidaat gesteld." Julia kreeg voorrang op 96 andere vrouwelijke kandidaten omdat ze 'arbeiderswees' was. "Ik ben de jongste van drie kinderen. Mijn ouders trokken naar Amerika om er te werken, maar mijn vader is omgekomen in een autofabriek toen ik zes maanden oud was. Mijn moeder is met ons weer naar België gekomen. Ik ben dankbaar dat ik hoger onderwijs heb kunnen volgen." Er was nog een reden waarom er zoveel andere kandidates waren. "In die tijd was het zo dat je als vrouw in het vrij onderwijs geen les meer mocht geven eenmaal je getrouwd was. Vandaar dat vele leraressen bij het rijksonderwijs gingen solliciteren."De eerste leerkrachten voor de nieuwe school werden in september 1947 aangesteld. "Ik was de eerste en in de beginjaren de enige juf", gaat Julia verder. "Mijn schoolbord stond op twee stoelen, maar ik prees me gelukkig want ik kreeg meubeltjes voor mijn klas. In de lagere school stond het bord ook op twee stoelen en hadden de leerlingen enkel een stoel ter beschikking. Als ze iets moesten noteren dan moesten de kinderen op hun knietjes op de grond zitten en hun stoel als schrijftafel gebruiken."De school was gemengd. "Toch zaten de kinderen niet gemengd in de klas. In de beginjaren zaten de jongens van het eerste en het tweede leerjaar samen in een klas. De meisjes van diezelfde graad volgden les in een andere klas. Ook in de polyvalente zaal en op de speelplaats was er letterlijk een scheidingsstrook aangebracht. De jongens moesten aan de ene kant blijven en de meisjes aan de andere kant."Als enige vrouwelijke leerkracht zorgde Julia voor de meisjes. "Ik was graag gezien door mijn collega's en ook door de leerlingen. De directeur zei altijd: 'Julia als er iets is met de mannelijke collega's dan moet je naar mij komen, hé'. Dat is nooit nodig geweest. Mijn collega's waren blij dat er iemand was die voor de meisjes kon zorgen." Julia kwam met hart en ziel werken. "Mijn man Henri Sissau is in 1955 in onze school begonnen. Hij was vijf en een half jaar jonger dan ik en gaf les in het eerste leerjaar. We vertrokken 's morgens om zeven uur en waren altijd vroeger dan de directeur aanwezig. Hij was even enthousiast en gedreven als ik. Jammer genoeg overleed hij in januari 2016."Wie bij Julia in de kleuterklas zat, zal zich ongetwijfeld het kleuterorkest herinneren. "Albert De Cock was muziekleraar en directeur van de Tieltse academie. Ik kreeg van hem een oude piano en leuke instrumenten zoals trommeltjes, cimbalen, tamboerijnen en triangels. Ik kon ook heel wat partituren op de kop tikken en kwam op het idee een kleuterorkest te beginnen. Alle kindjes speelden graag mee. Op een dag kwam er onverwacht inspectie. Er was een kleuter die geen instrument had. Toen de inspecteur daarnaar informeerde begon het kindje spontaan op de tafel te trommelen. (lacht) Ik heb een leuke carrière achter de rug. Geen enkele dag was me te veel en alle kleuters voelden zich vrolijk en op hun gemak in mijn klas", rondt Julia Tempelaere af.(VVC)