"Via een Facebookoproep kwamen we te weten dat de organisatie Feel The World - Feel China op zoek was naar leerkrachten om Engelse les te geven op een zomerkamp voor leerlingen van het niveau lagere school in China", begint Charissa, leerkracht van het 6de leerjaar, het verhaal. "Uiteindelijk werden we geselecteerd maar daarmee waren we eigenlijk niet aan ons proefstuk toe."
...

"Via een Facebookoproep kwamen we te weten dat de organisatie Feel The World - Feel China op zoek was naar leerkrachten om Engelse les te geven op een zomerkamp voor leerlingen van het niveau lagere school in China", begint Charissa, leerkracht van het 6de leerjaar, het verhaal. "Uiteindelijk werden we geselecteerd maar daarmee waren we eigenlijk niet aan ons proefstuk toe." "Dat klopt", neemt Sien, leerkracht van het 4de leerjaar, over. "Vorig jaar trokken we allebei op een gelijkaardig kamp. Ik naar Zuid-Afrika en Charissa naar Suriname. We waren allebei weg voor drie maanden! We zien het namelijk niet zitten om gedurende de lange zomervakantie stil te zitten. Dat we uiteindelijk samen met een 40-tal andere leerkrachten in Nanjing in het Oosten van China terecht kwamen, hadden we expliciet gevraagd. Ofwel zouden we samen gaan, ofwel niet. Een geluk voor ons, de organisatie ging daarop in. Niet dat er een gebrek aan kandidaten was. Integendeel, er waren honderden geïnteresseerden. We moesten onszelf in het Engels voorstellen, onze kennis Engels bewijzen en onze motivatie doorsturen.""Volledig gratis was de uitstap trouwens niet. Een deel van het vliegtuigticket en onze visa moesten we zelf betalen," vertelt Charissa verder. "Maar dat weegt niet op tegen de ervaring die we rijker zijn. We kwamen er allebei voor een klas van 30 leerlingen tussen 8 en10 jaar te staan. Engels kenden ze amper. In het begin moesten we meer met gebaren werken dan met woorden. Er was ons ook verteld dat de leerlingen er enorm gedisciplineerd waren, maar ook dat was, naar onze normen dan toch, niet echt het geval. Het eerste contact was dan ook eerder ontnuchterend. We hadden gedacht dat ze toch een minimum aan Engels zouden kennen. Maar nee, totaal niet. Om een voorbeeld te geven, als ik hen vroeg zichzelf voor te stellen en ik het voordeed met 'My name is Sacha' - Charissa zou wellicht te moeilijk geweest zijn - herhaalden ze letterlijk ook dat. Ze begrepen niet dat ze hun eigen voornaam moesten gebruiken! (lacht) We hadden ook elk een begeleider die ons bijstond. We hadden enorm veel bekijks en werden voortdurend gefotografeerd en gefilmd. Ik denk dat het volledig kamp op film staat. (lacht) Het was overduidelijk dat de komst van westerlingen een zeldzame gebeurtenis was.""Inderdaad", beaamt Sien. "In de stad Xuzhou, een verouderd stadje van 8 miljoen inwoners - naar Chinese normen een klein stadje - kwamen we amper andere westerlingen tegen. Voor hen leken Charissa en ik trouwens als twee druppels water op elkaar. Ze hadden de grootste moeite om ons uit elkaar te halen. Zeg nu zelf, we verschillen toch wel wat van elkaar, niet? We pasten er de technieken toe die wij dagelijks in onze lessen gebruiken, zoals spelletjes, liedjes en groepswerkjes. Ook dat waren ze duidelijk niet gewoon. Daar is het lesgeven een eenrichtingsgebeuren, als een drill van leraar naar leerling. We demonstreerden er dus onze lestechnieken. Na twee weken volledig te zijn afgesloten van de buitenwereld, konden we ter plaatse nog een week de toerist spelen in Nanjing en Beijing. We kochten er enkele typisch Chinese spulletjes, zoals kimono's en waaiers. Het was een zeer leerrijke ervaring. Het contact met totaal verschillende culturen werkt verslavend en we kijken eigenlijk nu al weer naar een volgend avontuur uit. Benieuwd waar we volgend jaar terecht kunnen!"