Nadat Wouter Mouton, een alleenstaande vader die als arbeider bij chemisch bedrijf Umicore werkt, eerder al maandenlang met een groot bord met boodschap over de klimaatopwarming in de binnenstad aanwezig was, schakelde tien dagen geleden iets hoger in zijn poging om de aandacht van het publiek én vooral het Brugse stadsbestuur te trekken. De man vraagt namelijk al langer dat het bestuur van de stad Brugge de 'klimaatnoodtoestand' zou uitroepen. Die eis zetten hij dus kracht bij door voor tien dagen in hongerstaking te gaan. Hij was al die dagen ook zichtbaar aanwezig als hongerstaker vlak naast de ingang van het stadhuis. Politici en (hoge...

Nadat Wouter Mouton, een alleenstaande vader die als arbeider bij chemisch bedrijf Umicore werkt, eerder al maandenlang met een groot bord met boodschap over de klimaatopwarming in de binnenstad aanwezig was, schakelde tien dagen geleden iets hoger in zijn poging om de aandacht van het publiek én vooral het Brugse stadsbestuur te trekken. De man vraagt namelijk al langer dat het bestuur van de stad Brugge de 'klimaatnoodtoestand' zou uitroepen. Die eis zetten hij dus kracht bij door voor tien dagen in hongerstaking te gaan. Hij was al die dagen ook zichtbaar aanwezig als hongerstaker vlak naast de ingang van het stadhuis. Politici en (hoge) ambtenaren van de Stad Brugge konden hem dus onmogelijk niet opmerken. Deze namiddag om 16 u liep zijn tiendaagse hongerstaking ten einde. Wouter kreeg de steun van de militanten klimaatgroep Extention Rebellion en van de 'Grootouders voor het Klimaat'. Via allerlei borden en pamfletten trachten ze het publiek en de opgeroepen pers te informeren en te sensibiliseren rond de klimaatproblematiek.Wouter kreeg van een van de actievoerders een stukje gebak van een plaatselijke bakkerij aangeboden. Gezien hij het zo lang zonder voedsel moest stellen koos hij eerst voor iets anders als eerste 'maaltijd'. "Mijn moeder, die me door dik en dun steunt in mijn engagement, heeft lekkere voedzame groentesoep gemaakt en dat zal ik nu eerst eten samen met een beschuitje erbij", zei Wouter, terwijl zijn dochtertje Anna bij hem op schoot kwam. "M'n dochtertje is nu zes jaar, dus net oud genoeg om te begrijpen waarmee ik bezig ben. Ze vindt het erg leuk als ik in de krant kom en het filmpje op de lokale televisie over mijn actie heeft ze wel tien keer na elkaar bekeken." Of Wouter zware fysieke ongemakken heeft gehad van zijn tiendaagse hongerstaking; zo vragen we ons samen met de vele omstaanders af. "Ik heb het vooral moeilijk gehad de tweede dag van mijn hongerstaking. Dat had de dokter die me begeleidt ook zo aangegeven. Maar nadien ging dat veel beter aan ik geraakte die 'flow' gewoon op een of andere manier. Natuurlijk voelde ik wel dat ik veel zwakker was. Alles wat ik doe gaat een stuk trager. Aanvankelijk trok ik nog wel met de fiets naar hier en terug naar huis maar om energie te sparen ben ik de bus beginnen nemen. Ik dronk wel water en thee maar daar zitten geen calorieën dus het is effectief een echte hongerstaking. In de thee deed ik wel wat zout, de dokter had me dat aangeraden; maar lekker is dat toch niet..."Wouter heeft zeker geen spijt van zijn hongerstaking maar is wel bijzonder teleurgesteld in zijn eigen stad en dan vooral de politici. "Ik heb met mijn actie zeker heel wat mensen kunnen bereiken en hopelijk ook inspireren maar het stadsbestuur toonde maar bijzonder weinig interesse voor mijn engagement", zegt Wouter. "Ik moet wel hulde brengen aan de mensen van Groen en hun Brugse gemeenteraadsleden. Zij zullen formeel in de gemeenteraad een voorstel indienen om als Stad Brugge de klimaatnoodtoestand uit te roepen. Maar voor de rest ben ik genegeerd geweest. Maar ik laat het hier niet bij. Als ik geen signalen krijg dat er iets meer zal gedaan worden, dan ga ik zeker veerder. Desnoods ga ik opnieuw en nog langer in hongerstaking!"(PDV)