Tijdens de plechtigheid werd door Lode Degrieck een pakkend getuigenis voorgelezen van André De Clerck, die ten tijde van de bevrijding als kind in de Beernemstraat woonde, dicht tegen de vaart maar wel aan de Duitse kant.
...

Tijdens de plechtigheid werd door Lode Degrieck een pakkend getuigenis voorgelezen van André De Clerck, die ten tijde van de bevrijding als kind in de Beernemstraat woonde, dicht tegen de vaart maar wel aan de Duitse kant. Hij beschreef wat hij voelde en zag op de eerste dag van de slag van Moerbrugge en we citeren: "Rond 4 uur hoorden we een kreet die niets menselijks meer had, daarna een schot in de verte. Het was alsof de wereld verging. Tientallen machinegeweren zonden een vlaag van kogels naar de overkant. Vader snokte mij achteruit. Een huilend gesis, gevolgd door een daverende explosie.""De lucht reet boven ons aan flarden. We hoorden de pannen van ons huis rammelen. Het zand boven ons reuzelde tussen de houtbossen door onze nek. Het Duitse trommelvuur was oorverdovend. Telkens onderbroken voor een paar seconden als het huilend gefluit een lading obussen aankondigde. Altijd maar weer kwamen die ons huis en onze stallingen verder teisteren." "Boem...! Een oorverdovende slag, een rauwe kreet. Klagend riep iemand: "Helf mir... Helf mir..." Dan een heldere tenorstem: "Ich komm..." Enkele ogenblikken later zag ik een hospitaalsoldaat zijn strijdmakker neerleggen naast onze schuilplaats. Ik voelde mij misselijk als ik het bloed zag. De gekwetste kreeg een inspuiting en een noodverband.""Hoe kon de Rode Kruissoldaat zo kalm zijn werk doen in zo'n hels geschut. Een grote witte auto met een rood kruis stopte voor ons huis midden op de baan. Verschillende gekwetsten zag ik er naartoe strompelen. Twee mannen droegen berries. De Rode Kruissoldaat bij ons nam de gekwetste al kind in zijn armen en droeg deze ook naar de auto.""Zolang de auto daar stond werd er niet naar ons huis geschoten. Hij was nog maar net vertrokken toen er een obus door de gevel vloog. Heel ons dak ging de lucht in. Een klomp metselwerk van de schouw viel een paar meter van ons. De avond viel en het schieten verstilde. Een Duitse soldaat kwam in onze schuilplaats zien hoe we het maakten. Hij had medelijden met ons en wij met hem. Hij toonde ons een foto van vrouw en kinderen. Als een dief sloop hij weg." De kinderen van de basisschool De Vaart sloten de plechtigheid af. Er werden bloemen neergelegd, persoonlijke boodschappen voorgelezen, bellen geblazen en als laatste twee witte ballonnen de lucht ingelaten met een boodschap van hoop op nooit meer oorlog. (Geert Stubbe)