Door Carlos Berghman
...

Door Carlos BerghmanEr verdwijnen steeds meer schoenmakers en er komen er amper bij. "Eind dit jaar gaat de laatste schoenmaker van het naburige Wevelgem met pensioen. In Lauwe ben ik de enige schoenmaker. We zijn met uitsterven bedreigd, van ons ras zijn er geen 300 meer in België, begint Wim.Wim begon in 1990 met het repareren van schoenen en het verkopen van schoenblink. Maar doorheen de jaren is zijn atelier meer en meer een winkel geworden. "Je kan hier ook nummerplaten en sleutels laten bijmaken en je kan hier terecht voor de aankoop van allerlei lederwaren. Als je dat allemaal samentelt, dan zijn mijn dagen erg goed gevuld. Want enkel wie veel uren klopt, kan nog zijn boterham verdienen als schoenmaker. Mijn werkuren kan ik niet doorrekenen aan de klant, want dan zou het herstellen van schoenen onbetaalbaar worden. Het is een stiel die je echt graag moet doen, anders hou je het niet vol. Het werkt schenkt me wel nog altijd enorm veel voldoening", vertelt Wim.Het herstellen van schoenen is doorheen de jaren niet veel veranderd. Het blijft een ambachtelijke stiel waarbij veel handwerk komt kijken. "Enkel de materialen waarmee we werken, zijn erg geëvolueerd. Vroeger waren er alleen lederen en echte rubberen zolen, vandaag zijn er veel verschillende kunststoffen. Ik probeer altijd zolen op basis van natuurlijk rubber te leggen, die sterker zijn dan de originele zolen."Voor Wim zijn september, oktober en november de drukste maanden van het jaar. "Pas als het begint te regenen, zien de mensen dat er een gat in hun schoenen zit. Hoe slechter het weer, hoe beter voor de schoenmaker. Ik moet het hebben van mensen die duurdere kwalitatieve schoenen kopen, klanten met moeilijke voeten of mensen die hun favoriete schoenen koesteren. Vooraf informeer ik hen hoeveel een herstelling zal kosten en ik zeg of de schoenen het werk wel waard zijn. Die eerlijkheid weet de klant wel te waarderen", besluit Wim.