Al sinds 1999 runt Rik Vanackere (44) samen met zijn echtgenote Claudine Biesbrouck (44) zijn slabedrijf in de Izegemse deelgemeente Emelgem. "We hebben twee hectare serres en twee hectare in open lucht waar we zogenaamde babyleaf of jonge sla telen", verduidelijkt hij.
...

Al sinds 1999 runt Rik Vanackere (44) samen met zijn echtgenote Claudine Biesbrouck (44) zijn slabedrijf in de Izegemse deelgemeente Emelgem. "We hebben twee hectare serres en twee hectare in open lucht waar we zogenaamde babyleaf of jonge sla telen", verduidelijkt hij.In zijn 21-jarige carrière werd Rik nog nooit met een dergelijke crisis geconfronteerd. "Via de REO Veiling gaan onze producten naar toeleveringsbedrijven voor de horeca en grootkeukens, maar die stroom is nu helemaal stilgevallen. Toen de federale regering aankondigde dat de horecazaken de deuren moesten sluiten, zijn letterlijk alle bestellingen gestopt. De lijn werd met een schaar afgesneden. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt."Sindsdien moeten Rik en Claudine in erg onzekere tijden aan de slag. "Het is erg dubbel", zegt hij. "We moeten onze producten blijven oogsten, maar die ook meteen vernietigen. Ze worden nu ingefreesd en als biologische meststof gebruikt. Hartverscheurend om onze prachtige gewassen op die manier verloren te zien gaan, maar dit is nu eenmaal de realiteit."Andere afzetmarkten zijn voorlopig niet aan de orde, zucht Rik. "De REO Veiling heeft nog versnijderijen gecontacteerd, maar die zijn gebonden aan de al lopende contracten met andere partners. Het enige wat we kunnen doen, is zoveel mogelijk foto's nemen en alle teeltfiches bijhouden. Dat gebeurt op advies van onze boekhouder en hopelijk kunnen we de geleden schade straks in mindering brengen bij onze belastingaangifte."Voor Rik en Claudine is het eenvoudig: als de huidige situatie nog lang blijft duren, wordt het stilaan onhoudbaar. "We kunnen enkel maar hopen dat we zo snel mogelijk opnieuw het normale leven weer kunnen oppikken, maar we beseffen ook dat dit allesbehalve evident is. Het is ook aartsmoeilijk om ons hele productieproces hierop af te stemmen. Als we nu zaaien, hebben we binnen vier weken weer volwaardige slaplantjes. Maar zullen de maatregelen dan al opgeheven zijn? Niemand die dat kan zeggen."Een tegemoetkoming van de overheid is vooralsnog niet aan de orde. "Al onze beroepsinstanties zijn volop aan het lobbyen. We hopen uit de grond van ons hart dat er iets uit de bus komt, maar ondertussen lopen onze kosten wel verder. Onze leningen moeten betaald worden, we moeten ons bedrijf draaiende houden... Dat kost allemaal geld. Maar daar staan voorlopig geen inkomsten tegenover."Rik en Claudine hebben één vaste arbeider in dienst en tijdens de lente- en zomermaanden strijken nog eens zeven seizoensarbeiders in Emelgem neer. "We kunnen al jaren rekenen op het goeie werk van enkele Polen, maar zij kunnen nu niet naar ons land afreizen. Ook voor hen betekent deze coronacrisis een flinke streep door de rekening.""Maar toch weigeren we de moed te verliezen. Onze hoop: slechte tijden blijven niet duren. Ik kan iedereen alleen maar aanraden om de maatregelen van de overheid strikt op te volgen, alleen zo kunnen we deze crisis achter ons laten. De hele land- en tuinbouwsector krijgt nu stevige klappen te verwerken, maar men mag niet vergeten dat we een vitale schakel in de samenleving zijn. Daarom: koop zoveel mogelijk lokaal, dat zal levensbelangrijk zijn om het voortbestaan van onze Belgische ondernemingen te garanderen.""Ik hoop dat deze coronacrisis mensen er bewust van maakt dat de landbouw- en voedingssector van vitaal belang is. Zonder ons is er gewoon geen eten. Veel sectoren zijn ook onlosmakelijk met elkaar verbonden. De horeca moet de deuren sluiten en kan op een steunpremie rekenen, maar ook toeleveranciers als wij delen in de brokken. We hopen uit de grond van ons hart dat we het hoofd boven water kunnen houden en deze crisis kunnen overbruggen. Het zou erg jammer moest ons levenswerk door het coronavirus kapotgaan."