Marleen Vanhoutte, 18 jaar persoonlijke secretaresse van Pierre Lano: "Pierre was o zo menselijk"


...

"Ik werkte op de dienst Bevolking in het stadhuis van Harelbeke en er kwam een nieuw bestuur. En elke burgemeester heeft recht op een kabinetsmedewerker. Het ouderlijke huis van Myriam, de vrouw van Pierre, was in Hulste, vlak bij het huis van mijn ouders. En zij zei: 'Ik ken iemand die op het stadhuis werkt, die ideaal zou zijn voor u.' Pierre zei toen: 'Ik luister nu en dan naar mijn vrouw, want ze heeft vaak gelijk.' En zo ben ik overgestapt." "Aanvankelijk was het een moeilijke aanpassing, want hij was veeleisend. Als hij A zei, moest je meteen B kunnen zeggen. Als hij wat vroeg, moest je weten waarover het ging. Voor hem was die job ook nieuw. En zwaar wellicht, bedrijfsleider zijn en dan ook nog eens burgemeester. Zijn zitdagen begonnen om 17 uur en waren nooit voor 22 uur afgelopen. Iedereen die kwam was welkom, klasse of stand maakte niet uit, iedereen kreeg een koffie aangeboden. Nadien ben ik meegegaan naar de firma, als directiesecretaresse. En daar sprak hij allerlei opdrachten in via dictafoon of kreeg ik allerlei notities toegespeeld die ik in documenten moest gieten. Hij was een wervelstorm. Maar o zo menselijk. Toen hij verkozen werd als volksvertegenwoordiger ben ik parlementair medewerkster geworden, maar ik bleef ook in de firma, en later ben ik naar 't Schuurke gegaan, zijn politiek hoofdkwartier. Dat was nog zwaarder.""Mijn man zegt nog vaak: 'Je was meer bij Lano dan je thuis was.' En dat was zo. Maar je kreeg er immens veel waardering voor terug. Toen ik eens een weekendje wegging met mijn man, wou hij weten waar we gingen. In het hotel wilden we afrekenen en kregen we te horen: 'Alles is vereffend. Ene mijnheer Lano heeft betaald.' Zo'n joviale, warme man."