"Het was nonkel Gaston, de broer van mijn vader, die de bakkerij in 1936 stichtte", legt Luc (61) uit. "De bakkerij bevond zich in een achterbouw van café De Linde, de herberg die door mijn grootvader werd uitgebaat. Mijn vader Maurice stapte een tijdje later ook in de zaak. Hij had daarvoor een melkronde. Die werd overgenomen door zijn zuster."
...

"Het was nonkel Gaston, de broer van mijn vader, die de bakkerij in 1936 stichtte", legt Luc (61) uit. "De bakkerij bevond zich in een achterbouw van café De Linde, de herberg die door mijn grootvader werd uitgebaat. Mijn vader Maurice stapte een tijdje later ook in de zaak. Hij had daarvoor een melkronde. Die werd overgenomen door zijn zuster."Opmerkelijk: aan de bakkerij was nooit een winkel verbonden. "In de jaren 50 was er nog geen zo'n ruim assortiment als nu het geval is", legt Luc uit. "Er waren bijvoorbeeld nog geen boterkoeken of pistolets en dergelijke. Bovendien zijn we niet echt in het centrum gelegen.""We hebben echt heel trouwe klanten", vertelt Ingrid, "Er zijn er nogal wat die zeggen dat ze ons brood, maar ook ons zullen missen." Ook het sociale aspect van een broodronde is volgens Luc en Ingrid zeker niet onbelangrijk. "Zo deed ik al eens boodschappen als een klant daarom vroeg", vertelt Ingrid. "Je deelt echt lief en leed met je klanten", pikt Luc in, "Je ziet kinderen geboren worden, opgroeien en trouwen. Vaak werden die dan op hun beurt klant bij ons." Toch was de broodronde van Luc en Ingrid vroeger groter. "Jonge mensen appreciëren de authentieke smaak van ons brood niet zo", legt Luc uit. "Ik bak nog in de oven die mijn vader en oom in 1954 installeerden. Het is een stenen oven waarvan er nog maar twee in de streek actief zijn. We werken ook nog volgens een oud procedé zonder bewaarmiddelen."Luc en Ingrid stoppen de zaak omdat zowel de ronde als het vroeg opstaan door beginnen te wegen. Bovendien hadden zonen Gregory en Timothy geen interesse in de bakkersstiel. "Waarom nog verder doen zonder opvolger", meent Luc. Luc is ook zijn zussen Ria en Sonja erg dankbaar. "Ze vingen geregeld onze zonen op als wij aan het werk waren", aldus Luc. "Daarenboven hielpen ze ons ook vaak met de broodronde. We waren dan ook een echte familiezaak." (BCH - foto JCR)