Buren en klanten bedanken uitbaters laatste slagerij in Geluveld

Nadat het rolluik definitief dicht was gegaan, kwam de hele buurt afscheid nemen van hun slagerij en het slagersduo Els en Alain. (foto ZB) © zenon bekaert beselare
Redactie KW

Slager Alain en Els Coppenolle-De Rore zullen het afscheid van hun slagerij in Geluveld niet gauw vergeten: hun buren organiseerden een receptie voor hen. “We willen onze trouwe en vriendelijke klanten bedanken voor zoveel vertrouwen”, zegt Els. “Nu gaan we nog wat profiteren van het leven.”

Ooit waren er in Geluveld drie slagers, maar sinds Alain Coppenolle (62) en Els De Rore (55) eind juni hun zaak in de Menenstraat 96 hebben gesloten zijn er geen meer.

“Op de plaats waar we wonen is het eigenlijk al altijd slagerij geweest,” vertelt Alain. “Vroeger was het zelfs slagerij en café, uitgebaat door een zekere Marcel, beter gekend als Boutje. Na hem kocht mijn vader de zaak. Hij was naar Brussel getrokken, meer bepaald naar Anderlecht, om zijn slagersstiel uit te oefenen, maar moeder kreeg heimwee naar haar geboortestreek. Vandaar de terugkeer. Eerst bleef het ook nog café, maar enige tijd later werd het enkel slagerij.”

Het waren dikwijls dagen van drie uur ’s morgens tot ‘s avonds laat

Alain en zijn broer werden beiden opgeleid tot slager. “Terwijl mijn broer ging werken in de privé, bleef ik thuis aan de slag.” Toen zijn ouders Daniël en Lucienne in 1987 met pensioen gingen, nam Alain de zaak over. Intussen had hij ook Els leren kennen; ze is afkomstig van Zwevegem en kokkin van opleiding. Alain en Els trouwden en werden het onafscheidelijke, samenwerkende duo in de slagerij.

Geen opvolging

Els, die graag een babbeltje slaat, stond achter de toonbank en bediende de klanten, maar zij maakte ook de vele bereide schotels klaar. Alain was het liefst in zijn atelier, waar hij het vlees bewerkte. Hij maakte alle charcuterie zelf en voor zijn lunchworst en droge worst kwamen de klanten van ver.

“Het waren dikwijls dagen van drie uur ’s morgens tot ’s avonds laat, maar ik heb het altijd graag gedaan”, zegt Alain. “We hebben in de loop der jaren veel zien veranderen”, vult Els aan, “maar we hadden echt trouwe en vriendelijke klanten. We willen hen allemaal danken voor vele jaren van vertrouwen. Maar het is genoeg geweest. Onze zoon Laurent koos voor een loopbaan in het onderwijs; hij zal de zaak niet overnemen. Waarom zouden we dan nog verder doen?”

Er is geen gevaar voor het klassieke zwarte gat, want Alain en Els wandelen graag en veel, en zullen er af en toe op uit trekken.

Wellicht zullen de buren en klanten Alain en Els nog het meest missen. Ter gelegenheid van het afscheid werd het slagerskoppel verrast met een spontane receptie, waarop zelfs het gemeentebestuur aanwezig was. Dat getuigde van veel waardering en respect voor hun jarenlange harde werk. (NV)

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.