Door Olaf Verhaeghe en Timmy Van Assche
...

Door Olaf Verhaeghe en Timmy Van AsscheDe zolder is intussen opgeruimd, de kelder is netjes en ook in de tuin staat alles klaar om de lente haar werk te laten doen. Wie de voorbije dagen of weken gedwongen thuis moest blijven en onder het stelsel van technische werkloosheid viel, zal ongetwijfeld al een lijstje klusjes en taakjes hebben opgesteld. Maar dat lijstje wordt korter en korter en de vrijgekomen tijd wil je toch liever niet invullen met negen Netflixseries bingewatchen, tien taarten bakken of elf keer het blokje om wandelen.Niemand zit te wachten op een periode van tijdelijke werkloosheid, noch de werkgevers, noch de werknemers. Het cliché dat West-Vlamingen deuredoenders zijn, klopt. Anders zou het geen cliché zijn. Het zit in ons DNA: we willen werken, onszelf nuttig maken, voelen dat we ergens een bijdrage aan leveren. Zelfs als ons eigen werk even on hold komt te staan, willen we actief blijven. Zelfs als we technisch werkloos worden, willen we aan de slag gaan. Als het moet ook als vrijwilliger.Sofie Delbeke (45) runt samen met haar man Matthieu Beudaert restaurant beudaertin hartje Kortrijk. Op zaterdag 14 maart gingen de deuren van hun zaak onherroepelijk dicht. "Met pijn in het hart, ja", vertelt Sofie dik drie weken later. "Voor ons is een opgelegde sluiting het ergste wat ons kon overkomen. Ik mis het contact met de mensen, ik mis een babbeltje slaan aan de tafel, ik mis ons werk." Graag een babbeltjeMaar bij de pakken blijven zitten, is niet aan Sofie besteed. De goedlachse gastvrouw-sommelier moet bezig blijven, zegt ze. "Ik ben juf voor mijn kinderen geworden in een paar dagen tijd, ik ben poetsvrouw geweest thuis en heb alle hoekjes en kantjes gezien. Ik heb in de tuin gewerkt, ik heb zus en ik heb zo. Ik heb alles gedaan wat ik thuis kon doen. Thuis is uiteindelijk maar thuis, en begrijp me niet verkeerd, maar ik wil ook met andere mensen dan die vijf gezichten van mijn gezin babbelen. Ik wil op het einde van de dag het gevoel hebben voldaan te zijn. Trouwens, zet mij te lang tussen de vier zelfde muren en ik loop ze op. Achteruit als het moet." (lacht)VoedselpakkettenEn dus meldde Sofie zich als vrijwilligster aan bij De Voedselbank in Heule, een project dat ze samen met de 23 andere vrouwen van Lions Club Kortrijk Buda al langer een warm hart toedraagt. "Bij De Voedselbank werken ze voornamelijk met oudere vrijwilligers, net de groep mensen die nu zeker thuis moet blijven. Ik help er nu al een aantal voormiddagen om de voedselpakketten te verdelen over de ophaalpunten in West-Vlaanderen. Door dit te doen, voel ik dat ik effectief iets kan betekenen. Wij hebben de financiële mogelijkheden en we krijgen als zelfstandigen wel ondersteuning om deze periode door te komen. Ik besef dat dat zeker niet voor iedereen evident is. Ik kan en wil werken en op deze manier wil ik heel graag mijn steentje bijdragen. Als ze mij bij De Voedselbank nodig hebben, dan sta ik er."De ene na de andere boeking voor de komende maanden werd geannuleerd en dus besloot hij zijn zaak aan de kust maar volledig te sluiten. Jan Simons, de 34-jarige uitbater van La Belle Dune in Middelkerke, ruilde de hotelvloer vorige week in voor die van het ziekenhuis in Sint-Truiden. "Na mijn hotelschoolopleiding in het middelbaar heb ik hogere studies verpleegkunde afgewerkt. En tot drie jaar geleden - voor ik La Belle Dune begon - werkte ik effectief als verpleegkundige. Eerst in het Sint-Trudoziekenhuis in Sint-Truiden, later ook in Zottegem", vertelt hij. "Ik heb nog altijd veel contact met oud-collega's en weet dus hoe erg de situatie in Limburg is gesteld."Jan besloot zich als vrijwilliger op te geven - al wordt hij toch betaald voor zijn diensten - en helpt bij de mobiele equipe, zowel op de spoeddienst, op het operatiekwartier als op de geriatrie." De technieken van bloed afnemen of medicatie toedienen heb ik nog in de vingers", glimlacht hij.VoorzorgenBang om zelf ziek te worden of besmet te raken, is hij niet. "De maatregelen en voorzorgen zijn er zo streng. Ik ben banger om pakweg naar de supermarkt te gaan. Ik weet niet wat de toekomst brengt. De horecasector lijkt mij een van de laatste die weer zal mogen openen. Ik heb er al aan gedacht om mijn hotel een jaar te sluiten en al die tijd in de zorg actief te blijven", besluit hij.