Westvlees is een naam als een klok in de streek rond Westrozebeke. Het was ook de omgeving waar Jos Claeys opgroeide, letterlijk en figuurlijk. "Al generaties lang zit onze familie 'in het vlees'. Het was dan ook evident dat ik als klein manneke met mijn vader meekwam naar het bedrijf of met hem op klantenbezoek ging."
...

Westvlees is een naam als een klok in de streek rond Westrozebeke. Het was ook de omgeving waar Jos Claeys opgroeide, letterlijk en figuurlijk. "Al generaties lang zit onze familie 'in het vlees'. Het was dan ook evident dat ik als klein manneke met mijn vader meekwam naar het bedrijf of met hem op klantenbezoek ging."Een van die bezoeken bracht hem op een horecabeurs waar ze de stand van SKT bezochten. "Dat Ieperse bedrijf specialiseerde zich in koeltechnieken. Er was al jaren een goede band tussen mijn vader en SKT. Zo importeerden ze ooit samen de eerste koelgroep uit Amerika. Op die bewuste beurs presenteerden ze een andere primeur: hun eerste softijsmachine."Vader Claeys was danig gecharmeerd door die nieuwste innovatie dat hij al snel besloot het er op te wagen met de aankoop van het toestel."Verbondenheid staat al heel lang centraal in ons bedrijf. Ons personeel verdient het om goed gesoigneerd te worden. En dus mocht ik als tienjarige knaap elke dag op de parking van het bedrijf staan om softijs te verkopen. Hoe vreemd het ook klinkt, ik leerde er erg veel uit. Zo kocht ik mijn melk in het dorp, moest ik zelf berekenen hoeveel een ijsje moest kosten om rendabel te zijn, zag ik bijna elke werknemer aan mijn kraampje passeren en besefte ik maar al te goed wat het betekent om 'one family' te zijn." Vijf jaar deed Jos het."Ook hygiëne was erg belangrijk. Vader hamerde erop dat het niet de bedoeling kon zijn dat de helft van de fabriek ziek werd van mijn ijsjes. Dus kuiste ik elke dag grondig mijn machine. De hoeken van een machine of kamer, die moeten altijd grondig gekuist worden, niet het midden. Dat kuist zichzelf. Het is een van de principes die ik nooit zal vergeten en die in onze streng gereglementeerde voedingsomgeving nog steeds overeind blijft."Het verhaal van de ijsjes staat voor een deel ook symbool voor het belang dat de gebroeders Claeys aan eten hechten. "We zeggen vaak dat als wij niet genoeg eten, wij ook geen reden van bestaan hebben. En dus investeren we al jaren in een goed werkend bedrijfsrestaurant waar we de mensen samenbrengen rond tafel. Het zorgt voor een groepsgevoel, een van de sterktes van ons bedrijf. Op donderdag serveren we altijd biefstuk friet, een moment waar onze medewerkers naar uitkijken en waar ze in groep van genieten." Eten werkt nu eenmaal verbindend, ook over culturen heen. Dat bleek ook een tijd geleden bij het eerste bezoek van een Japanse klant aan België. "Het eerste contact met die klant verliep wat stroef, het was moeilijk om echt contact te maken. Tot we hem meenamen naar ons bedrijfsrestaurant waar onze geëngageerde chef-kok de Japanner vroeg wat die wilde eten. Hij was even van zijn melk na die vraag, maar stelde voor om die middag tonkatsu klaar te maken, een typisch Japans gerecht van varkensvlees in broodkruim. Waarschijnlijk hebben we het niet helemaal bereid zoals de klant het gewoon was te eten, maar hij was zo gecharmeerd door onze geste dat het ijs meteen gebroken was. Het betekende het begin van een jarenlange samenwerking..."Ook taal helpt natuurlijk bij het leggen van contacten. "Tijdens de vakanties stuurde ons vader ons vaak op taalkamp. Het leverde me een fikse talenbagage op. Met de zes talen die ik vloeiend spreek (Nederlands, Frans, Engels, Duits, Spaans en Italiaans) heb ik altijd wel een aanknopingspunt om vriendschappen en samenwerkingen op te bouwen."De intussen volwassen kinderen van Jos hebben allemaal een vakantiejob gedaan. Allemaal stonden ze ooit in de productie van de fabriek in Westrozebeke. "Ze draaiden mee in de afdeling van de voorverpakking. Het was boeiend om 's avonds aan tafel hun verhalen te horen. Ze bezorgen je vaak een andere kijk op je bedrijf. Maar allemaal hadden ze grote waardering voor het werk en de toewijding van de arbeiders en loofden ze de sfeer op de werkvloer."Een vakantiejob doen bij Westvlees, het laat duidelijk zijn sporen na. Hoe verklaar je anders dat de meerderheid van het huidige directiecomité van het bedrijf er ooit jobstudent was?