Zomerse ontmoeting (4): Prinses ontmoet Bondgirl

Thalisa Devos
Thalisa Devos Chef Magazine

Na anderhalf jaar lockdowns en bubbels trekt journalist Thalisa eropuit. In het rijk der vrijheid gaat ze op zoek naar toenadering. De hele zomer lang giet ze haar ontmoetingen in kortverhalen. Illustratrice Penelope maakt bijpassende tekeningen.

“Hi, ik ben Anastasia, ik ben vernoemd naar een prinses.” “Hi, Ik ben Thalisa, ik ben vernoemd naar een Bondgirl”. Dat waren de eerste woorden die we wisselden na een voetbalmatch op café. Er was een instant klik. We hebben meerdere gemeenschappelijke vrienden, maar hadden nooit eerder echt gepraat. Ik zag Anastasia wel al vaak door de stad lopen. Met haar vriend en hond Garbo, vernoemd naar Greta Garbo, de actrice. Enkele dagen na ons eerste gesprek gaan we samen iets drinken. De zon schijnt, maar zakt snel weg tegen de achtergrond van haar verhaal.

Anastasia is 34, heeft lange donkere haren en dito ogen met lichtblauwe kringen die een vermoeidheid verraden. Ze draagt geen make-up. Anastasia is niet het type om iets te verbergen. Wat je ziet, is wat je krijgt. Of ik alle details wil horen, vraagt ze. Want het is een lang verhaal. Een die nodig is om te begrijpen wie ze vandaag is. Anastasia zal geen monoloog, maar een gesprek voeren. Ze stelt me minstens evenveel vragen als ik haar doe. De afspraak is dat ze mij haar verhaal wil vertellen, als ik nadien het mijne deel.

“Ik ben geboren in Florence en opgegroeid in een disfunctioneel gezin met ouders die beide heel onafhankelijk in het leven stonden. Mijn mama, een Roemeense, kwam als ballerina in Italië terecht. Toen ze niet langer voor de televisie kon dansen, leerde ze mijn vader kennen. De eigenaar van de nachtclub waar ze begon te dansen. Het is geen ‘Julia Roberts, Pretty Woman verhaal’. Mijn mama werd zwanger van mij en besloot te blijven. Toen al snel bleek dat mijn vader haar bedroog, is ze met mij via Griekenland terug naar Roemenië gevlucht.”

Anastasia vertelt de zaken doordacht, weegt ze af en analyseert. Ze herkauwt en herformuleert. Ze is open, maar niet impulsief, ze laat in haar ziel kijken maar wel slechts door de kieren in de door haar opgetrokken muren. Al zal ze het zelf ontkennen, ze is een fantastische verteller. Gestructureerd en beeldend. Zoals wanneer ze het decor schetst waartegen haar verhaal zich afspeelt. De jaren 90 in haar land. De jaren waarin Ceausescu was afgezet en geëxecuteerd. Waar op de restanten van het communisme een klimaat heerste waarin alles kon. Er waren geen regels, geen grenzen, geen beperkingen. Alles kon, als je geld had.

“Tot mijn drie jaar heb ik in Boekarest bij mijn oma gewoond. Mijn mama startte een nieuw leven met haar Libanese vriend. Toen mijn papa me lokaliseerde, heeft hij dertien keer geprobeerd me te ontvoeren naar Italië. De veertiende keer is hij daar ook in geslaagd. Uiteindelijk heb ik er 2,5 jaar bij zijn familie gewoond. Het was een heel gelukkige periode in mijn leven. Daar heb ik me geliefd en veilig gevoeld. Heb ik een thuis gehad die me leerde dat wat ik ervoor en erna meemaakte, niet normaal was.”

Terug naar Roemenië

“Na 5,5 jaar heeft mijn vader me terug naar Roemenië gebracht. Waar ik opnieuw bij mijn oma ging wonen. Intussen kreeg mijn mama nog drie kinderen. Terwijl ze zes maanden zwanger was van de tweeling, werd haar man vermoord. Zijn familie accepteerde niet dat zijn kinderen niet als moslims zouden opgroeien en probeerde mijn moeder onder druk te zetten haar kinderen af te geven. Om haar te beschermen, is mijn vader ons komen halen. Haar drie kinderen heeft hij geadopteerd. We zijn als één gezin in Italië gaan wonen. Waar het snel weer bergaf ging tussen die twee. Mijn moeder is toen, voor de tweede keer en met haar vier kinderen, vertrokken. Ik was toen 18.”

Anastasia’s verhaal gaat verder op hetzelfde elan. Terwijl ze haar passie in het theater vindt en beslist hogere studies te volgen, wordt haar mama depressief. Anastasia wordt de kostwinner van het gezin en moet haar studies stopzetten. “Het leven was shit op dat moment. Ik was doodmoe en gefrustreerd dat ik mijn thesis niet kon afmaken. Toen mijn mama beter werd, ben ik het huis uit getrokken. “Tussen mijn 21 en 26 had ik een relatie met een vrouw. Iemand waarmee ik jarenlang vergroeid was, met wie ik een kinderwens had. Toch ben ik vertrokken naar Roemenië om er binnen te geraken op de filmschool als actrice. Ik heb mijn ingangsexamen twee keer gedaan. Tevergeefs. Ik ben niet teruggegaan naar Italië en mijn vriendin. Ik voelde dat ik moest blijven. Al was het voor een verschrikkelijke baan waarmee ik 320 euro per maand verdiende. Gelukkig kon ik er ook theaterlessen geven aan kinderen en daar enkele fijne projecten verwezenlijken.”

Ze is open, maar niet impulsief, ze laat in haar ziel kijken, maar wel slechts door de kieren in de door haar opgetrokken muren

Vandaag heeft ze contact met haar mama, haar papa is intussen overleden, en woont ze intussen een jaar in België. Samen met haar Roemeense vriend die hier opgroeide, maar die ze daar leerde kennen. “Van in het begin is hij eerlijk met mij geweest. Hij wilde terug naar België, waar hij zijn leven had opgebouwd. Voor mij was Roemenië nooit een eindstop in mijn leven, dus ging ik met hem mee.” Ze maakt een kanttekening. “Samen met een verhuis, verplaats je ook dingen van jezelf. Je laat achter wat je niet meer nodig hebt en neemt mee waarmee je verder wil. Ik ben een meester in de dingen bewust vergeten. Ik kan dingen parkeren tot ik de kracht heb om ermee aan de slag te gaan. ”

Theaterschool voor kinderen

Gelukkig is ze vandaag niet, maar het gaat. Ze werkt in een callcenter in het Italiaans en Engels. Tussendoor leert ze Nederlands. “Dit is het niet. Maar vraag me ook niet wat ik wil doen. Ik weet het niet. Ik hou van het theater, maar weet niet wat ik ermee moet doen. Als ik mag dromen zonder grenzen, zou ik graag een theaterschool oprichten voor kinderen. Samen met mensen die er ook volledig voor willen gaan, die dit niet zien als een tijdelijk experiment, maar als een levensdroom.” Ondanks haar zware verhaal en de huidige situatie staat Anastasia helder en met de neus naar voor in het leven. “Ik verveel me. Voor mij is dat een goede voedingsbodem om iets in gang te duwen. Ik voel dat ik beweging wil brengen in de stilstand. En het is op zo’n moment dat de dingen gebeuren. Ik kijk ernaar uit.”

Het is op dat moment dat het gesprek kantelt. Ze is klaar voor nu. Ik berg mijn notities op. Zij vraagt me naar mijn verhaal. We praten nog vier uur. Nemen afscheid, met een knuffel en een belofte om elkaar te blijven zien.

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.